ناشناس
اتلاف عمر
سلام. والا دیگه تو ۴۰ سالگی چه امیدی به ازدواج دارم با ۱۵ سال سابقه کار فقط پولم خرج کردم برای بیماری پدر و مادرم. من فرزند اخرم تو همین چندسال که من این همه خرج کردم برای خور د و خوراک و دوا و درمان منزل. تمام خواهر و برادرا بهترین زندکی رو برا خودشون بستن و بهترین زندگی مالی رو دارن. شانسی م که داشتن ازدواج سطح بالا و کار مناسب گیرشون اومد. من حالا یه حقوق ناچیز از شرکت خصوصی و خرج اون برای خونه. حالا اونا نه منو حساب میکنن نه یادشون میاد من کی بودم. خیالشون هم راحته که از پدر مادر پیرشون نگهداری میکنم. بشدت احساس تحقیر و کم عرضگی میکنم. در برابر پول و زندگی اونا من هیچ چی نیستم. عمرمو تلف کردم لطفا نگید که عوضش کار خیر کردم و اجر و ثواب کردم که این جمله خیلی داغونم میکنه. اونایی که میخوان الکی بهم تسلی بدن این جمله رو بهم میگن
دیگه فقط دوست دارم روزای عمرم با شتاب بگذره و همه چی تموم شه
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
0 پاسخهنوز پاسخی ثبت نشده است.