ناشناس
سوال 10203
چرا خدا انسان را آفرید؟
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام و درود
آفریدن، کار خداوند و اقتضای ذات اوست و هر آن چه که قابلیت آفریده شدن را داشته باشد، خداوند او را می آفریند.
از طرفی در خلقت موجودات دارای شعور، مسئله معرفت مخلوق به خالق نیز مطرح می شود. بعضی از آیات قرآن هدف از آفرینش را معرفت الهی برشمرده است؛ مثلا خداوند می فرماید: «اللَّهُ الَّذي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَ يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ وَ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْماً»؛ خداوند همان كسى است كه هفت آسمان را آفريد، و از زمين نيز همانند آن ها را؛ فرمان او در ميان آن ها پيوسته فرود مى آيد تا بدانيد خداوند بر هر چيز تواناست و اين كه علم او به همه چيز احاطه دارد.(طلاق/12)
و البته از آن جا كه معرفت به خالق، مستلزم عبودیت نسبت به اوست، طبیعی است كه پس از خلقت، بندگی، اطاعت و عبودیت خواهد آمد. این همانی است كه خداوند در آیه شریفه فرمود: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُون»؛ من جنّ و انس را نيافريدم جز براى اين كه عبادتم كنند (و از اين راه تكامل يابند و به من نزديک شوند).(الذاریات/56)
شاید همین است كه انسان اشرف مخلوقات است، چون عبادت از روی معرفت و اختیار از او سر می زند؛ عبادت، در این جا به معنای تسلیم فرمان خدا بودن با معرفت و اختیار است.
و البته باید دانست كه عبادت، در عین حال، زمینه ساز رشد و تكامل روح و جان انسان نیز است. آزمایش الهی هم زمینه ساز این تكامل است. به همین خاطر قرآن مجید می فرماید که هدف از آفرینش انسان آزمایش حسن عمل اوست: «لِيَبْلُوَيُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»؛ (به خاطر اين آفريد) تا شما را بيازمايد كه كدام يک عملتان بهتر است.(هود/7)
یک مطلب قابل توجه است و آن این كه خداوند از خلقت انسان، خود سودی نمی برد، بلكه در صدد تكامل بخشیدن به اوست، چنان كه در مورد بقیه موجودات هم به حسب قابلتشان چنین است.
مولوی از قول خداوند می گوید:
من نكردم خلق تا سودی كنم * بلكه تا بر بندگان جودی كنم
این شعر مضمون روایت قدسی است كه فرمود: «یقول الله عزوجل إنما خلقت الخلق لیربحوا علی ولم أخلقهم لأربح علیهم» و البته فیض و لطف لازمه ذات باریتعالی است.
شاید اگر بخواهیم جواب شما را در یک جمله بگوییم آن است که "ذات الهی اقتضای خلقت دارد."
نكته پایانی:
آن چه بر بنده اهمیت دارد آن است که ببیند خود او چه کند تا سعادتمند باشد. به هر ترتیب ما خلق شده ایم، و به راه سعادت و شقاوت در زندگی جاوید اخروی، به توسط رسولان الهی آگاهی یافته ایم. پس همه تلاشمان باید تحصیل این سعادت و دوری از آن شقاوت باشد. و در معرفت نیز آن چیزی مفید است كه در این راه به كار آید.
پیروز باشید.
آفریدن، کار خداوند و اقتضای ذات اوست و هر آن چه که قابلیت آفریده شدن را داشته باشد، خداوند او را می آفریند.
از طرفی در خلقت موجودات دارای شعور، مسئله معرفت مخلوق به خالق نیز مطرح می شود. بعضی از آیات قرآن هدف از آفرینش را معرفت الهی برشمرده است؛ مثلا خداوند می فرماید: «اللَّهُ الَّذي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَ يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ وَ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْماً»؛ خداوند همان كسى است كه هفت آسمان را آفريد، و از زمين نيز همانند آن ها را؛ فرمان او در ميان آن ها پيوسته فرود مى آيد تا بدانيد خداوند بر هر چيز تواناست و اين كه علم او به همه چيز احاطه دارد.(طلاق/12)
و البته از آن جا كه معرفت به خالق، مستلزم عبودیت نسبت به اوست، طبیعی است كه پس از خلقت، بندگی، اطاعت و عبودیت خواهد آمد. این همانی است كه خداوند در آیه شریفه فرمود: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُون»؛ من جنّ و انس را نيافريدم جز براى اين كه عبادتم كنند (و از اين راه تكامل يابند و به من نزديک شوند).(الذاریات/56)
شاید همین است كه انسان اشرف مخلوقات است، چون عبادت از روی معرفت و اختیار از او سر می زند؛ عبادت، در این جا به معنای تسلیم فرمان خدا بودن با معرفت و اختیار است.
و البته باید دانست كه عبادت، در عین حال، زمینه ساز رشد و تكامل روح و جان انسان نیز است. آزمایش الهی هم زمینه ساز این تكامل است. به همین خاطر قرآن مجید می فرماید که هدف از آفرینش انسان آزمایش حسن عمل اوست: «لِيَبْلُوَيُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»؛ (به خاطر اين آفريد) تا شما را بيازمايد كه كدام يک عملتان بهتر است.(هود/7)
یک مطلب قابل توجه است و آن این كه خداوند از خلقت انسان، خود سودی نمی برد، بلكه در صدد تكامل بخشیدن به اوست، چنان كه در مورد بقیه موجودات هم به حسب قابلتشان چنین است.
مولوی از قول خداوند می گوید:
من نكردم خلق تا سودی كنم * بلكه تا بر بندگان جودی كنم
این شعر مضمون روایت قدسی است كه فرمود: «یقول الله عزوجل إنما خلقت الخلق لیربحوا علی ولم أخلقهم لأربح علیهم» و البته فیض و لطف لازمه ذات باریتعالی است.
شاید اگر بخواهیم جواب شما را در یک جمله بگوییم آن است که "ذات الهی اقتضای خلقت دارد."
نكته پایانی:
آن چه بر بنده اهمیت دارد آن است که ببیند خود او چه کند تا سعادتمند باشد. به هر ترتیب ما خلق شده ایم، و به راه سعادت و شقاوت در زندگی جاوید اخروی، به توسط رسولان الهی آگاهی یافته ایم. پس همه تلاشمان باید تحصیل این سعادت و دوری از آن شقاوت باشد. و در معرفت نیز آن چیزی مفید است كه در این راه به كار آید.
پیروز باشید.