سوال 10346

درود 🌱
بهتر است به موضوع پرخاشگری کودک نگاه سیستمی داشته باشید. فراموش نکنیم کودکان بیشتر تحت تاثیر مشاهده ها و واکنش‌های اطرافیان رفتار و واکنش نشان می‌دهند. پس برای خاموش کردن رفتار پرخاشگرانه کودک دنبال علت‌ باشید.
کودکان پرخاشگر احتمالا اطرافیان پرخاشگری دارند و کودک در برابر پرخاشگری بزرگ ترها، احساس ناکامی یا به تقلید از آنان برای رسیدن به خواسته های خود پرخاشگری می‌کند. بنابراین و در این شرایط، برخورد آرام و پرهیز از پرخاشگری با کودک رویه او را تغییر می‌دهد.
اگر کودک شما در جمع خانوادگی که کودکان دیگری هم حضور دارند، مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرد یا به کودکان دیگر بیشتر توجه می‌شود، این خطا نیز می‌تواند به احساس ناکامی و پرخاشگری کودک بینجامد. در نهایت فراموش نکنیم برای هر تغییر در کودکان باید والدین رفتار خود را بررسی کنند وآن را تغییر دهند چون کودکان از عمل ما الگو می‌گیرند، پیروی می‌کنند و صرفا نصیحت زیاد کارساز نیست.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱

باسلام
دوست گرامی دانستن سن کودکی که جیغ و داد می کند خیلی مهم است مثلا وقتی
کودک یک تا ۲ و نیم سال جیغ می‌زند، والدین در برخورد با این رفتار باید نخست حواس او را پرت کرده و پس از آرام شدن کودک خواسته اش را برآورده کنند.
و یا کودکان در سنین چهار تا پنج سالگی هم جیغ می‌زنند که در این سنین برخی کودکان تمرین جیغ زدن کرده و این کار را نوعی مهارت تلقی می‌کنند، در این صورت والدین باید شرایطی را فراهم کنند که کودک بتواند در فضای آزاد مانند پارک فعالیت‌های ورزشی یا هیجانی انجام بدهد و جیغ بزند.
ضمنا اگر کودکی که در سن چهار تا پنج سالگی قرار دارد، جیغ و فریاد بزند و در قبال آن رفتار‌های متناقضی را از والدین خود ببیند، این کار را تقویت می‌کنند، به طور مثال اگر یک بار کودک جیغ بزند و والدین به خواسته‌اش اهمیت بدهند تا کودک ساکت شود یا در صورتی‌که او جیغ بزند و والدین این جیغ زدن را نادیده بگیرند و در حالت سوم اگر کودک جیغ بزند و والدین او را تنبیه کنند به علت اینکه اوضاع برای کودک غیرقابل پیش بینی است، والدین، باعث تقویت جیغ زدن کودک می‌شوند. در این شرایط به والدین پیشنهاد می‌شود که اگر نمی‌توانند نسبت به جیغ زدن کودک بی تفاوت باشند، از تکنیک خاموشی یا بی توجهی استفاده نکنند.
لذا نخستین پیشنهاد برای واکنش در برابر جیغ زدن کودکان بی توجهی است به شرطی که همه اعضای خانواده در این موضوع با هم هماهنگ باشند، بنابراین اگر والدین نمی‌توانند نسبت به جیغ زدن کودک بی‌توجه باشند، باید کودک را با دست خود به سمت اتاق یا مکانی هدایت کنند و او آنجا بماند تا زمانی که گریه‌هایش تمام شود سپس پدر یا مادرش را صدا بزند و بگوید که چه خواسته‌ای دارد، در این صورت والدین به کودک می‌فهمانند که اجازه گریه کردن و ناراحتی را دارد، اما وقتی ساکت باشد به صحبت‌هایش گوش داده می‌شود.س
سومین پیشنهاد این است که والدین کودک را به مکانی کسالت آور هدایت کنند و از او درخواست کرده که به اندازه دقیقه‌های خاصی آنجا بایستد تا آرام شود که این دقیقه‌ها به اندازه سن کودک به اضافه یک است به طور مثال اگر کودک چهار سال سن دارد باید پنج دقیقه در مکان کسالت آور بایستد، والدین همچنین باید به کودک اعلام کنند که زمان از وقتی آغاز می‌شود که او آنجا آرام بایستد و تا زمانی که جیغ بزند، زمان آغاز نمی‌شود، سپس والدین باید هنگامی که زمان کودک تمام شد از کودک بپرسند که چرا به این مکان رفتی و کودک باید خود علت ماجرا را بیان کند و بگوید که، چون جیغ زدم به این مکان رفتم. والدین سپس باید به او بگویند که اگر بدون جیغ زدن خواسته‌ات را بیان می‌کردی، بهتر به آن می‌رسیدی. حالا بگو که خواسته‌ات چیست؟
اگر کودک حاضر نشد که در مکان کسالت آور مانند گوشه راهرو یا حمام بایستد والدین از او درخواست می‌کنند فعالیتی که دوست ندارد، انجام بدهد به طور مثال اگر کودک از مرتب کردن اتاق بدش می‌آید، والدین باید او را به سمت اتاقش هدایت کنند تا آنجا را مرتب کند.
 در مرحله آخر اگر کودک باز هم مقاومت کرد و حاضر نشد فعالیتی که دوست ندارد، انجام دهد، در این مرحله والدین باید کودک را از انجام فعالیت مورد علاقه‌اش مانند تماشای کارتون محروم کنند. والدین باید به کودک بگویند که به علت اینکه تو بدرفتاری می‌کنی، به خواسته‌ات نمی‌رسی، اما اگر همین خواسته‌ات را به شکل کلمات بیان کنی، احتمال رسیدن به خواسته‌ات بیشتر می‌شود.
ضمنا والدینی که دوست ندارند فرزندشان داد بزند نباید خودشان هم اهل داد و فریاد باشند
موفق باشید