سوال 10577

من تلقیم از سوال، اختلاط دختر و پسر نامحرمه، وگرنه، نه خواهر و برادر، که دیگه خواهر و برادر توی یک خانه هستن و زیر یک سقف دارن زندگی میکنن. اون‌ها خواه ناخواه، اختلاط دارن، با هم هستن. منظورشون اختلاط فرزندان نزدیکانه. حالا دخترخاله، پسرخاله، دختردایی، پسردایی، که اینها به همدیگه نامحرم هستن، اینها آیا با هم باشن یا نباشن؟

تا سن دبستان، پیامد اخلاقی نداره. نگران نباشید. بعد از سن ورود به مدرسه بچها ها فقط نباید بدن همدیگه رو نگاه بکنن یا بدن همدیگه رو لمس کنن. توجه داشته باشید اگر یک وقت‌هایی متوجه شدید و مواجه شدید با این دو رفتار که یک وقت مثلا لباس درآوردن به بدن همدیگه نگاه میکنن و یا بدن همدیگه رو به بهانه دکتربازی و اینها لمس میکنن، در سن زیر هفت سال بُعد جنسی نداره و جنبه کشف داره و به جهت کنجکاویه. که ما در صورت مواجهه، باید برخورد درستی داشته باشیم. داد، فریاد، قشقرق، تنبیه، اینها قطعا غلطه و تازه اون‌ها رو حساس‌تر میکنه. اتفاقا جدی‌تر میشن که حالا برن و بیشتر کنجکاوی بکنن. مهم‌تر از اون، اضطراب میاره. میگن نکنه مشابه این کار رو ما انجام بدیم کتک بخوریم و برخورد بدی بشه. بعد از همه مهم‌تر اگه شما برخورد بدی در مقابل اینگونه رفتارها بکنید، او اگر در آینده سوالی توی این زمینه‌ها براش پیش بیاد، نمیاد سراغ شما. از شما میترسه و میره سراغ غریبه یا نمیپرسه یا سوال مبهم توی ذهنش میمونه و اطلاعات غلطی رو برای خودش، صغری و کبری میچینه.

لذا توصیه جدی ما اینه برخوردتون خیلی باید حساب شده باشه. تا میبینید لباس‌هاشون رو درآوردن میگین: "عه عه عه چرا لباستون رو درآوردید؟" با همین حالت. "مگر نمیدونین بدن هر کسی خصوصیه برای خودش؟ سریع سریع زود زود زود لباس‌هاتون رو بپوشید. حالا دیگه برید مشغول یک کار دیگه بشید و یک بازی دیگه." همین بسه. یا حالا اگر دیدید به بدن همدیگه نگاه میکنن یا اینکه بدن همدیگه رو لمس میکنن، ما برخوردمون باید به این شکل باشه که بدن هر کسی برای خودش خصوصیه و نباید لباسش دربیاد.

اما از سن دبستان به بعدباید بیشتر مراقب باشیم ولی حساسیت نشون ندیم. ببینید باز در همون سن هم حساسیت چیز خوبی نیست. مراقبت. دیگه از این سن به بعد بچه‌ها نقش جنسی خودشون رو درک میکنن و اگر ما غافل بشیم، غفلت بکنیم، احتمال انحرافات اخلاقی و جنسی در آینده هست.

من برای پیشگیری از انحرافات اخلاقی و جنسی، چند تا توصیه دارم؛

اولین روش، روش الگوییه. یعنی شما مادر و پدر محترم با نامحرم اختلاط نداشته باشید و با نامحرم و بگو و بخند و شوخی و اینها نداشته باشید، آموزش آموزه‌های دینی در این زمینه است که ما محرمی داریم، نامحرمی داریم و بگیم دخترم، شما دیگه خانم شدی ماشاءالله، مثل مامانت شدی، پسرم شما مثل پدرت شدی، بزرگ شدی، آقا شدی، دین ما اجازه نمیده که نامحرم‌ها، اون‌هایی که با هم محرم نیستن، اجازه نمیده با همدیگه ارتباط داشته باشن، اختلاط داشته باشن. دیگه کم کم انسان باید بره با هم‌جنس خودش بازی کنه. خب این آموزشه و لازمم هست. اگه ما خودمون اختلاط داشته باشیم، چجوری میخوایم آموزش بدیم؟ خب نمیپذیره. اون میگه: "باباجون ببخشین ..." و ممکنه نگه، این رو نگه، ولو داره با چشم‌های خودش میبینه که شما با نامحرم خودتون دارید ارتباط دارید و اختلاط دارید. شوخی، بگو و بخند والدین با نامحرم، اینها آموزش غیرمستقیمه و همینطور که عرض کردم زمینه نهی رو هم از بین میبره. دیگه ما بعدا نمیتونیم نهی کنیم یا نمیتونیم آموزش بدیم.

توصیه دوم، آموزشه. همونطور که عرض کردم. شما آموزه‌ها دینی رو در این مورد، دیگه باید آموزش بدید دیگه کم کم به بچه‌ها. البته خیلی با نرمی، عطوفت، نه با حالت تحکم. زیاده‌روی نکنید. زیاده‌روی تبعات منفی هم ممکنه داشته باشه. مثلا بعضی از والدین برای اینکه دخترشون مصون بمونه از یک پسر، پسر نامحرم، پسر قوم و خویش یا برعکسش، خیلی اینجا نهی میکنن و یک حالتی زیاده‌روی که تقریبا از جنس مخالف بدش میاد و یک حالتی در اون ایجاد میکنه که نفرت پیدا میکنه از جنس مخالف و وقتی یک پسری از دو متریش رد میشه چندشش میشه. برعکسش هم البته کمتر، ولی در پسرها هم. خب این چیزی جالبی نیست. این ممکنه روی آینده‌اش اثر بگذاره و خدای نخواسته بعد در ازدواجش دچار مشکل بشه. او تن به ازدواج نده. یا اگر تن به ازدواج میده، از مرد جماعت نفرت داشته باشه، زندگی خوبی نداشته باشه. نتونه عشق بورزه به همسرش. یا حتی سردمزاج باشه. اینها رو بدونید روی زندگی آینده بچه‌ها اثر میگذاره.

نکته و توصیه سوم، مراقبت در شب‌نشینی‌هاست. متأسفانه در مواردی، گزارش داده میشه و مشاهده میشه که خانواده‌های محترم، وقتی میرن شب‌نشینی، بزرگ‌ها میرن یک اتاقی، یک جایی، توی پذیرایی مثلا هستن، نشستن، گپ میزنن، لذت میبرن از به هر حال معاشرت با همدیگه و مصاحبت همدیگه و از بچه‌ها غافل میشن.

خیلی دقت کنید حالا بچه‌ها کجان؟ بچه‌ها طبیعیه که اینها میرن توی حیاط و توی اتاق دیگه‌ای و با همدیگه به هر حال اختلاط دارن.

در صورت ضرورت اختلاط، حالا یک وقت‌هایی ضرورت داره دیگه، میگن: "آقا خب ما به هر حال مهمانی رفتیم، بچه‌ها هم از دوره آموزشی بالاترن دیگه یعنی حالا دوره مدرسه‌شونه و به هر حال اینها دیگه دختردایین، دخترعمو هستن، دخترخاله هستن، پسرخاله هستن، اینها با همدیگه اختلاط دارن. نهی‌شون کنیم؟ بگیم دخترها یک جا؟ پسرها یک جا؟"

نه، اینجور با این شدت و اینها لازم نیست. کنترل داشته باشین. این مهمه. شما تا زیر هفت سال اگر کنترل‌تون هم خیلی جدی نبود، خیلی مشکل‌ساز نیست، یک وقتی اگر مواجه با اون دو صحنه‌ای که عرض کردم شدید، برخوردتون صحیح باشه، ولی دیگه دوره آموزشگاهی به بعد، کنترل داشته باشید. البته کنترل حتما باید نامحسوس باشه، به ویژه اگر بچه‌های شما دیگه نوجوان هستن، چون یکی از حساسیت‌های نوجوان‌ها، همین کنترله. همین زاغ سیاه چوب زدن‌های مامان و باباست. خیلی حساسن، اگر احساس بکنن که شما دارید زاغ سیاهشون رو چوب میزنید.

به بهانه‌های مختلف، شیری ببرید، شکلاتی ببرید، برید، بیایید، ارتباط، رفت و آمد باشه، خلاصه این بچه‌ها در یک کنجی، اتاق دربسته‌ای، جایی، نباشن که بعد خدای نخواسته براشون مشکلاتی ایجاد بشه و زمینه‌های اون انحرافات درشون بوجود بیاد. روایت داریم که حضرت رسول خدا (ص) فرمودن، از ده سالگی به بعد اصلا باید مضجعشون و بسترشون جدا باشه و روایت‌های زیادی هم داریم که از شش سالگی. به نظرم میرسه ما به همین روایت شش سالگی با وضعیت موجود و فضا و همه چیزها رو در نظر میگیرم، شش به بعد بستر بچه‌ها باید جدا باشه. قطعا همینجوره. ولو خواهر و برادر باشن.