ناشناس
سوال 10593
چه شیوه ای را اتخاذ کنیم که نوجوانمان در سن بلوغ به سمت مسائلی که از نظر شرع حرام اعلام شده و یک سری مشکلات فیزیکی و بیماری هم همراه دارد نرود؟ خب بحث ازدواج یکی از مسائلیه که به هر حال برای این مسئله چاره سازی شده، ولی خب شرایط سنی داره.
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخها
1 پاسخاین برمیگرده به سالها قبل. واقعا ما نمیتونیم یک دفعه تصمیم بگیریم. ما باید به سالها قبل برگردیم و عوامل زیادی دخیله. اگر بخواهیم نوجوان ما در دوران بلوغ دچار انحرافات جنسی و مشکلاتی از این دست نشه، زمینهها رو باید ما درش توجه داشته باشیم.
مثلا یکیش، یکی از عواملی که بعدا، سالها بعد مشکل ایجاد میکنه، یاد شیطان پیش از آمیزشه. یعنی وقتی که ارتباط خاصی زن و مرد میخوان داشته باشن و نطفه فرزند منعقد بشه، ما دستور داریم که با نام خدا باشه. با "بسمالله الرحمن الرحیم" باشه و "اعوذ بالله من الشیطان الرجیم" باشه. توصیه شده بگویید: "اعوذ بالله من الشیطان الرجیم. بسمالله الرحمن الرحیم" چرا؟ چون اگر شما این نام خدا رو بر زبان نیارید، شیطان در نطفه شریک میشه و این شراکت شیطان در نطفه، سالها بعد، 15 سال بعد، در دوران نوجوانی، او را از این حیث دچار مشکل میکنه.
عامل دومی که بعدها مشکلسازه که واقعا اینها هشداره و همهاش مبتنی بر آیات و روایات، به ویژه روایات شریف دینی هست، عرض میکنم دستکاری قسمتهای حساس بدن کودکه. توجه دارن این سرور عزیزم، فرمودن در دوران بلوغ چه کنیم؟ یعنی ما چه کنیم؟ سوال دقیقا این بود که ما چه کنیم که در دوران بلوغ دچار مشکل، فرزند ما نشه؟ پس زمینهها مهمن. زمینهها خیلی مهمن. او کودکه. فرزند ما کودکه. پدر یا مادر با قسمتهای حساس بدن او بازی میکنن و دستکاری میکنن، که این درست نیست. در نوزادی هم حتی. حتی بچه، نوزاد هم باشه، این کار درست نیست. البته روایاتی که ما داریم مربوط به سنین شش به بعده که حالا روایتی رو عرض میکنم. از شش سالگی به بعد قضیه حساستر میشه. اما حتی من نظرم اینه در دوران نوزادی هم با قسمتهای حساس بدن بچهها بازی نکنن مادران بزرگوار.
حضرت آقا، امام علی (علیهالسلام) فرمودن: "مُباشَرَةُ المَرأَةِ ابنَتَها إِذا بَلَغَت سِتَّ سِنينَ شُعبَةٌ مِنَ الزِّنا" خیلی تعبیر، تعبیر عجیبیه. یعنی اگر مادری با دخترخانمشون وقتی که شش سالشون گذشت، بازی بکنن، دستکاری بکنن بدن او رو، این "شُعبَةٌ مِنَ الزِّنا" این شعبهای از زناست. چرا؟ چون در آینده او رو دچار مشکل میکنه.
من همینجا به مادران عزیز عرض بکنم که هنگام شستشوی بچهها برای طهارتشون، دستکاری قسمتهای خاص بدنشون و حساس بدنشون، درحد نیاز باشه. برای موقع استحمامشون هم چون بچهها رو هم مادرها میشورن، به حد نیاز اکتفا بشه و بعد برای استحمامشون از لیفهای زبرتر استفاده بشه.
زمینه سوم بوسیدن و در آغوش گرفتن به وسیله نامحرمه. ما دستور داریم که نامحرم، بچهها رو، چه مرد، دخترخانم رو، و خانم، آقاپسر رو نبوسند و در آغوش نگیرند. البته بوسیدن والدین، بچههاشون رو، اون خیلی چیز خوبیه و لازم هم هست باعث رشد عاطفیشون هم میشه. حتی در آغوش گرفتن هم تا شش سالگی هیچ مشکلی نداره که پدر، دخترخانمشون رو و مادر، آقاپسرشون رو. ما فقط برای دوره بعد از آموزشگاهی، یعنی از شش به بعد وارد دوره آموزشگاهی میشن، توصیهمون اینه که پدر، دخترخانمشون رو در آغوش دیگه نگیرن، مادر هم پسرشون رو در آغوش نگیرن، اما تا چهل سالگی هم او رو ببوسن. اشکالی نداره. پیشونیش رو ببوسن. سرش رو ببوسن. نازش کنن، نوازشش کنن. اما نامحرم نه دیگه. اجازه ندارن نامحرم، دخترها و پسرها رو ببوسن.
ما روایتی از رسول خدا (ص) داریم، آقا فرمودن: "إذا بَلَغَتِ الجارِيَةُ سِتَّ سِنينَ فَلا یُقَبِّلها الغلام وَالغُلام لا تُقَبِّلُه المَرأَة إذا جاوَزَ سَبعَ سِنينَ" ترجمه: یعنی وقتی دخترخانم به شش سال رسید، پسر او رو نبوسه، و غلام رو، یعنی پسر رو، خانم نبوسه، "إذا جاوَزَ سَبعَ سِنينَ" حالا جالبه این تفاوت هم. حساسیت رو ببینید. میگن دخترخانم وقتی شش سالش شد مرد او رو نبوسه، ولی آقاپسر وقتی هفت سالش شد، خانمها او رو، خانمهای نامحرم او رو نبوسن. چون دختر حساستره.
در آغوش گرفتن به وسیله نامحرم هم همینجوره. باز توصیه داریم که نامحرم بچهها رو در آغوش نگیرن. از حضرت آقا امیرالمومنین علی (علیهالسلام) روایتی داریم: "إذا أتَت عَلَى الجارِيَةِ سِتُّ سِنينَ لَم يَجُز أن يُقَبِّلَها رَجُلٌ لَيسَت هِيَ بِمَحرَمٍ لَهُ، ولا يَضُمَّها إلَيهِ" شاهدم این تیکه آخرشه. حضرت آقا فرمودن، حضرت امیر (علیه صلوات و السلام) که وقتی دخترخانم به شش سالگی رسیدن، جایز نیست مردی که محرم او نیست، او رو ببوسه. "ولا يَضُمَّها إلَيهِ" و اون رو در آغوش نگیره. پس آقایونی که نامحرم هستن با دخترخانمها، دیگه از شش سالگی به بعد جدا باید دقت بکنن.
زمینه چهارم، اشتراک بستر کودکان هست. رسول خدا (ص) روایتی دارند: " الصَّبِیُّ وَ الصَّبِیُّ، و الصبیُّ و الصبیّة، و الصِبیَّةُ وَ الصبیّة یُفَرَّقُ بینهم فِی المضاجِعِ لِعَشْر سنینَ " یعنی دو تا پسر، پسر و دختر، و دو تا دختر، اینها باید بسترهاشون جدا بشه از ده سالگی. البته ما روایاتی هم داریم که حضرات معصومین (علیهمالسلام) فرمودن شش سالگی به بعد. بنده با توجه به فضایی که هست و زمینههای دیگه، همون شش سالگی رو نظرم هستش که ما دیگه بسترهای بچهها رو از همدیگه جدا بکنیم.
و آخرین زمینه. زمینه پنجمی که بعد در دوران بلوغ ممکنه بچههای ما رو دچار مشکل بکنه، رفتارهای عشقی-جنسی در حضور کودکه. خیلی باید والدین عزیز رعایت کنن این نکته رو. نوع نگاهشون، حرفهاشون، گاهی تکهپراکنیهایی هست توی خونهها که زن و مرد با همدیگه دارن. نوع نگاهشون، حرفهاشون، حرفهای بوددار و اینها. یا اصلا رفتارهاشون. به شکلی که رفتار بُعد عشقی-جنسی داشته باشه. حالا من نکتهای رو استثنایی میزنم. این ها به هر حال بدونید چون بچهها تقلیدپذیرن. ممکنه تقلید بکنن از والدین خودشون. همین کار رو کودک پنج ساله شما یا شش ساله شما یا هفت ساله شما با همسالش یا جنس مخالفی، دخترخالش، این کار رو بخواد انجام بده، چون او تقلیدپذیره دیگه. درسته که در ابتدا جنبه تقلید داره، به ویژه زیر هفت سال که هنوز غریضه جنسی در بچهها بروز پیدا نکرده، جنبه تقلید داره، اما کم کم ممکنه جنبه جنسی هم پیدا بکنه.
البته من عرض کردم رفتارهای عشقی-جنسی. در حقیقت عشقبازی. اما بدونید عشقورزی والدین مطلوبه. اون عیبی نداره. عشقورزی چیه؟ اظهار محبت، اظهار لطف. هیچ اشکالی نداره که ما در حضور فرزندانمون به همسرمون بگیم: "خانم من شما رو خیلی دوست دارم. من خدا رو شکر میکنم. خدا چه خانم خوبی بهم داده." خانم هم به آقاشون بگن: "آقا منم شما رو دوست دارم." هیچ اشکالی نداره. ما به بچهها باید درس بدیم. یاد بگیرن. فرزندان ما اگر اینها رو هم نبینن، فردا نمیتونن به همسر خودشون اظهار محبت بکنن و یکی از عوامل جدی تنشهایی که واقعا توی خیلی از خانوادهها دیده میشه که همسر، زن، به ویژه زن، نیاز به اظهار محبت لفظی داره. رسول خدا (ص) فرمودن: "قَوْلُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأَةِ إِنِّي أُحِبُّكِ لَا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِهَا أَبَداً" اگر مرد به خانمش بگه دوستت دارم تا آخر عمر از دلش بیرون نمیره. اما متأسفانه آقایونی هستن که بر زبان جاری نمیکنن. اظهار محبت نمیکنن بچههای ما یاد بگیرن این رو. پس عشقورزی عیبی نداره. اظهار محبت. اون رفتارهای عشقی-جنسی هست. ما باید زمینهها رو از بین ببریم. اما اگر حالا یک وقتی برای خود حالا دوران بلوغ هم من دیدم در بین سوالات، سوال هست که انشاءالله این سوالات مطرح بشه و ما خدمت عزیزان خواهیم بود.
مثلا یکیش، یکی از عواملی که بعدا، سالها بعد مشکل ایجاد میکنه، یاد شیطان پیش از آمیزشه. یعنی وقتی که ارتباط خاصی زن و مرد میخوان داشته باشن و نطفه فرزند منعقد بشه، ما دستور داریم که با نام خدا باشه. با "بسمالله الرحمن الرحیم" باشه و "اعوذ بالله من الشیطان الرجیم" باشه. توصیه شده بگویید: "اعوذ بالله من الشیطان الرجیم. بسمالله الرحمن الرحیم" چرا؟ چون اگر شما این نام خدا رو بر زبان نیارید، شیطان در نطفه شریک میشه و این شراکت شیطان در نطفه، سالها بعد، 15 سال بعد، در دوران نوجوانی، او را از این حیث دچار مشکل میکنه.
عامل دومی که بعدها مشکلسازه که واقعا اینها هشداره و همهاش مبتنی بر آیات و روایات، به ویژه روایات شریف دینی هست، عرض میکنم دستکاری قسمتهای حساس بدن کودکه. توجه دارن این سرور عزیزم، فرمودن در دوران بلوغ چه کنیم؟ یعنی ما چه کنیم؟ سوال دقیقا این بود که ما چه کنیم که در دوران بلوغ دچار مشکل، فرزند ما نشه؟ پس زمینهها مهمن. زمینهها خیلی مهمن. او کودکه. فرزند ما کودکه. پدر یا مادر با قسمتهای حساس بدن او بازی میکنن و دستکاری میکنن، که این درست نیست. در نوزادی هم حتی. حتی بچه، نوزاد هم باشه، این کار درست نیست. البته روایاتی که ما داریم مربوط به سنین شش به بعده که حالا روایتی رو عرض میکنم. از شش سالگی به بعد قضیه حساستر میشه. اما حتی من نظرم اینه در دوران نوزادی هم با قسمتهای حساس بدن بچهها بازی نکنن مادران بزرگوار.
حضرت آقا، امام علی (علیهالسلام) فرمودن: "مُباشَرَةُ المَرأَةِ ابنَتَها إِذا بَلَغَت سِتَّ سِنينَ شُعبَةٌ مِنَ الزِّنا" خیلی تعبیر، تعبیر عجیبیه. یعنی اگر مادری با دخترخانمشون وقتی که شش سالشون گذشت، بازی بکنن، دستکاری بکنن بدن او رو، این "شُعبَةٌ مِنَ الزِّنا" این شعبهای از زناست. چرا؟ چون در آینده او رو دچار مشکل میکنه.
من همینجا به مادران عزیز عرض بکنم که هنگام شستشوی بچهها برای طهارتشون، دستکاری قسمتهای خاص بدنشون و حساس بدنشون، درحد نیاز باشه. برای موقع استحمامشون هم چون بچهها رو هم مادرها میشورن، به حد نیاز اکتفا بشه و بعد برای استحمامشون از لیفهای زبرتر استفاده بشه.
زمینه سوم بوسیدن و در آغوش گرفتن به وسیله نامحرمه. ما دستور داریم که نامحرم، بچهها رو، چه مرد، دخترخانم رو، و خانم، آقاپسر رو نبوسند و در آغوش نگیرند. البته بوسیدن والدین، بچههاشون رو، اون خیلی چیز خوبیه و لازم هم هست باعث رشد عاطفیشون هم میشه. حتی در آغوش گرفتن هم تا شش سالگی هیچ مشکلی نداره که پدر، دخترخانمشون رو و مادر، آقاپسرشون رو. ما فقط برای دوره بعد از آموزشگاهی، یعنی از شش به بعد وارد دوره آموزشگاهی میشن، توصیهمون اینه که پدر، دخترخانمشون رو در آغوش دیگه نگیرن، مادر هم پسرشون رو در آغوش نگیرن، اما تا چهل سالگی هم او رو ببوسن. اشکالی نداره. پیشونیش رو ببوسن. سرش رو ببوسن. نازش کنن، نوازشش کنن. اما نامحرم نه دیگه. اجازه ندارن نامحرم، دخترها و پسرها رو ببوسن.
ما روایتی از رسول خدا (ص) داریم، آقا فرمودن: "إذا بَلَغَتِ الجارِيَةُ سِتَّ سِنينَ فَلا یُقَبِّلها الغلام وَالغُلام لا تُقَبِّلُه المَرأَة إذا جاوَزَ سَبعَ سِنينَ" ترجمه: یعنی وقتی دخترخانم به شش سال رسید، پسر او رو نبوسه، و غلام رو، یعنی پسر رو، خانم نبوسه، "إذا جاوَزَ سَبعَ سِنينَ" حالا جالبه این تفاوت هم. حساسیت رو ببینید. میگن دخترخانم وقتی شش سالش شد مرد او رو نبوسه، ولی آقاپسر وقتی هفت سالش شد، خانمها او رو، خانمهای نامحرم او رو نبوسن. چون دختر حساستره.
در آغوش گرفتن به وسیله نامحرم هم همینجوره. باز توصیه داریم که نامحرم بچهها رو در آغوش نگیرن. از حضرت آقا امیرالمومنین علی (علیهالسلام) روایتی داریم: "إذا أتَت عَلَى الجارِيَةِ سِتُّ سِنينَ لَم يَجُز أن يُقَبِّلَها رَجُلٌ لَيسَت هِيَ بِمَحرَمٍ لَهُ، ولا يَضُمَّها إلَيهِ" شاهدم این تیکه آخرشه. حضرت آقا فرمودن، حضرت امیر (علیه صلوات و السلام) که وقتی دخترخانم به شش سالگی رسیدن، جایز نیست مردی که محرم او نیست، او رو ببوسه. "ولا يَضُمَّها إلَيهِ" و اون رو در آغوش نگیره. پس آقایونی که نامحرم هستن با دخترخانمها، دیگه از شش سالگی به بعد جدا باید دقت بکنن.
زمینه چهارم، اشتراک بستر کودکان هست. رسول خدا (ص) روایتی دارند: " الصَّبِیُّ وَ الصَّبِیُّ، و الصبیُّ و الصبیّة، و الصِبیَّةُ وَ الصبیّة یُفَرَّقُ بینهم فِی المضاجِعِ لِعَشْر سنینَ " یعنی دو تا پسر، پسر و دختر، و دو تا دختر، اینها باید بسترهاشون جدا بشه از ده سالگی. البته ما روایاتی هم داریم که حضرات معصومین (علیهمالسلام) فرمودن شش سالگی به بعد. بنده با توجه به فضایی که هست و زمینههای دیگه، همون شش سالگی رو نظرم هستش که ما دیگه بسترهای بچهها رو از همدیگه جدا بکنیم.
و آخرین زمینه. زمینه پنجمی که بعد در دوران بلوغ ممکنه بچههای ما رو دچار مشکل بکنه، رفتارهای عشقی-جنسی در حضور کودکه. خیلی باید والدین عزیز رعایت کنن این نکته رو. نوع نگاهشون، حرفهاشون، گاهی تکهپراکنیهایی هست توی خونهها که زن و مرد با همدیگه دارن. نوع نگاهشون، حرفهاشون، حرفهای بوددار و اینها. یا اصلا رفتارهاشون. به شکلی که رفتار بُعد عشقی-جنسی داشته باشه. حالا من نکتهای رو استثنایی میزنم. این ها به هر حال بدونید چون بچهها تقلیدپذیرن. ممکنه تقلید بکنن از والدین خودشون. همین کار رو کودک پنج ساله شما یا شش ساله شما یا هفت ساله شما با همسالش یا جنس مخالفی، دخترخالش، این کار رو بخواد انجام بده، چون او تقلیدپذیره دیگه. درسته که در ابتدا جنبه تقلید داره، به ویژه زیر هفت سال که هنوز غریضه جنسی در بچهها بروز پیدا نکرده، جنبه تقلید داره، اما کم کم ممکنه جنبه جنسی هم پیدا بکنه.
البته من عرض کردم رفتارهای عشقی-جنسی. در حقیقت عشقبازی. اما بدونید عشقورزی والدین مطلوبه. اون عیبی نداره. عشقورزی چیه؟ اظهار محبت، اظهار لطف. هیچ اشکالی نداره که ما در حضور فرزندانمون به همسرمون بگیم: "خانم من شما رو خیلی دوست دارم. من خدا رو شکر میکنم. خدا چه خانم خوبی بهم داده." خانم هم به آقاشون بگن: "آقا منم شما رو دوست دارم." هیچ اشکالی نداره. ما به بچهها باید درس بدیم. یاد بگیرن. فرزندان ما اگر اینها رو هم نبینن، فردا نمیتونن به همسر خودشون اظهار محبت بکنن و یکی از عوامل جدی تنشهایی که واقعا توی خیلی از خانوادهها دیده میشه که همسر، زن، به ویژه زن، نیاز به اظهار محبت لفظی داره. رسول خدا (ص) فرمودن: "قَوْلُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأَةِ إِنِّي أُحِبُّكِ لَا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِهَا أَبَداً" اگر مرد به خانمش بگه دوستت دارم تا آخر عمر از دلش بیرون نمیره. اما متأسفانه آقایونی هستن که بر زبان جاری نمیکنن. اظهار محبت نمیکنن بچههای ما یاد بگیرن این رو. پس عشقورزی عیبی نداره. اظهار محبت. اون رفتارهای عشقی-جنسی هست. ما باید زمینهها رو از بین ببریم. اما اگر حالا یک وقتی برای خود حالا دوران بلوغ هم من دیدم در بین سوالات، سوال هست که انشاءالله این سوالات مطرح بشه و ما خدمت عزیزان خواهیم بود.