ناشناس
سوال 10594
پسر سه ساله‌ای دارم که به من خیلی حساسه. اگر من آرایش کنم یا لباس تنگ بپوشم میگه: "مامان بدنت معلومه." یا اگر من آرایش کنم میگه: "مامان برای من هم رنگ کن." نسبت به دختربچه‌ها هم همینطوره. ببینه دست یکیشون النگو هست میگه: "مامان منم میخوام. من باید با این کودک چه کار کنم؟
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخاین احتمال هست که ایشون از دیگران اثر پذیرفته. باید این خانم و همسر محترمشون یک دقتی در رفتارشون بکنن، به ویژه همسر ایشون. ببینن آیا پدر این کوچولو، که همسر این خانم هستن، آیا خیلی روی این قضیه حساسیت نشون میدن یا نمیدن. چون گاهی ممکنه، توجه هم نیست، البته این توجه‌ها خوبه و حتی خیلی از خانم‌ها خوشحال میشن که همسرشون تذکر بدن که خانم موهاتون بیرونه. مثلا میخوان برن بیرون، موتون بیرونه؛ یا حالا النگوهاتون دیده میشه. خب این اگر بنا هم هست، اولا نباید این به افراط کشیده بشه. خب تذکر خوبه، ولی این رو هم در حضور کودک اگر زیاد بشه این تذکرها، او براش خیلی چیز مهمی میشه و او هم خط میگیره در حقیقت، اثر می‌پذیره. اگر چنین چیزی خودشون فکر کنن، اگر احتمال میدن چنین چیزی هست، اولا متعادل بشن و بعد هم این تذکرها میشه به شکل ایما و اشاره بشه، یا در حضور کودک نباشه حداقل، یا خود مادر دیگه رعایت بفرمایند، نیازی نباشه که همسر بزرگوارشون تذکر بدن. خودشون رعایت کنن.
من نظرم این هست که به این حساسیت بی توجهی کنین. این خیلی چیز مهمی نیست. اصلا این احتمال هست وقتی او میاد این حرف‌ها رو میزنه، خب کار جالبیه دیگه. کودک سه ساله، میاد به مادرش تذکر میده و حساس شده که مامان دستت بیرونه‌ها. خب این مثلا یک کار جالب و خوشمزه‌ایه. من این احتمال رو هم مطرح میکنم که ممکنه وقتی این کار رو میکنه، مادر، پدر، نزدیکان، این‌ها میخندن، خوششون میاد، خیلی لذت میبرن و او داره به همین شکل تثبیت میشه. در حقیقت دارن به این کار تشویقش میکنن. خب برای کارهای دیگه تشویق کنید او رو، نه برای این. چون ممکنه این نهادینه بشه و بعد واقعا یک معضل و مشکلی برای او بشه و بعد هم حساسیت به دیگران هم پیدا کنه و بعد حتی دخالت کنه مثلا.
اینکه فرمودن وقتی میبینه که من آرایش میکنم، میره صورت خودش رو رنگ میکنه. خب این الگوگیری هست و کاملا طبیعیه. ما خیلی تعجب نمی‌کنیم از این قضیه. گر چه حالا ایشون پسره، اگر دختر می‌بود که خیلی بیشتر. چون معمولا دخترها از مادرها الگو میگیرن و پسرها از پدر الگو میگیرن، ولی خب ایشون هم هنوز در سنی هستش که ممکنه از مادر هم در همین زمینه‌ها، الگو بگیره و دیده مادر آرایش میکنن، و او هم رفته مداد رنگی رو برداشته و مثلا صورتش رو در حقیقت از دید خودش آرایش کرده. این هم چیز مهمی نیست. هیچ جای نگرانی نیست. این همون جنبه الگویی و الگوگیریه کودکه.
فقط من نکته‌ای رو به ایشون عرض کنم. گرچه جزو سوالشون این نبود، ولی من احساس مسئولیت و وظیفه میکنم که این رو تذکر بدم. آرایش غلیظ شما مادر بزرگوار، الان جلوی کودک سه ساله‌تون خیلی مشکل‌ساز نمیتونه باشه، خیلی مهم نیست ولی توجه داشته باشید، یا پوشش شما، توجه داشته باشید، اگر سن ایشون بالاتر بره، هر قدر سن بالاتر بره، ما قبلا هم همین سوال رو داشتیم، مثلا مادر محترمی سوال فرموده بودن که: "من در حضور کودکم پوششم باید چگونه باشه؟" و من اونجا مفصل توضیح دادم که توجه داشته باشید، هم آرایش غلیظ‌تون دیگه نباید در حضور کودک‌تون باشه، او ببینه. در حد کم اشکالی نداره. حالا اگر اون آرایش غلیظ نیاز هست، یا پوشش نامناسبی نیاز هست، اون دیگه نباید در حضور کودک باشه و باید زمانی باشه که کودک شما حاضر نیست. مربوط به خلوت زن و شوهر هست این جور مسائل. این فقط نکته‌ای هست که حتما دقت بفرمایند.
سوال فرموده بودن باز در همین جزو حساسیت‌های پسر سه ساله‌شون این بود که، وقتی دست دخترهای کوچولو، النگو میبینه، او هم النگو میخواد. حالا من تلقیم این بود که او هم النگو میخواد و خیلی دوست داره مثل اون‌ها النگو داشته باشه. خب این رو باید آگاهش کرد که: "عزیزم اون‌ها دخترن و شما پسر، و خداوند آدم‌ها رو دو جور آفریده. یک دختر و یک پسر، و دختر و پسر با هم فرق‌هایی دارن. مثلا لباس‌هاش رو ببین. خب شما لباس‌های اون رو نمی‌پوشی، او هم لباس‌های تو رو نمی‌پوشه. النگو هم مال دخترهاست. مال پسرها نیست."
البته خیلی هم حساسیت نشون ندن، حالا یک وقتی النگویی هم دستش کرد در این سن که خیلی مشکلی ایجاد نمیکنه. اما خوبه که به مرور آگاهش کنن. اصلا خود این آگاه کردن، یعنی توجه به جنس مخالف، مشکلات خیلی زیادی رو هم در آینده از بین میبره. اصلا یکی از التهاب‌هایی که کودکان دچارش میشن، همینه که یک وقتی جنس مخالف رو، مثلا خواهر کوچولوش رو، این آقا پسر، فرض بفرمایید توی حمام موقع استحمام دیده، میبینه فیزیک بدن او با خودش فرق میکنه و گاهی التهاب‌ها و اضطراب‌های بدی دچارش میشه. لذا از الان متوجه این اختلاف جنس‌ها بشه. ولی خوبه که وسائلی که مربوط به پسرها هست، بیشتر براش تهیه کنن. اون دختر النگو داره، اختصاص به دختر داره بهش بگن، ولی چیزهایی که مربوط به پسر هست، تفنگه، ماشینه، اسباب‌بازی‌های مخصوص پسرها براش تهیه کنن تا اقناع بشه.
در مورد اسباب‌بازی‌ها، به طور کلی من نظرم اینه که چون او الان به النگو علاقه نشان داده، خب النگو خاص دخترخانم‌هاست دیگه، آقاپسرها دستشون نمیکنن و این خانواده هم دوست ندارن پسرشون النگو دستش کنه، خب همین ممکنه باعث تمسخر دیگران بشه، دیگران او رو مسخره کنن، روی مسائل روحی روانیش اثر بگذاره. من نظرم به اسباب‌بازی‌های پسرونه بود. خود همین که او احساس کنه، پسر یک دنیای خاصی داره. یک جنسی‌ست که لباسش فرق میکنه، فیزیک بدنش فرق میکنه، روحیاتش فرق میکنه و نوع اسباب‌بازی‌هایی هم که داره، نوع خاصی‌ست، حالا این کمک میکنه واقعا به اینکه این به اصطلاح شخصیت خودش رو درک کنه.
اما چیزی که میتونه بیشتر این مشکل رو از بین ببره، نوع وسائل زینتی هستش که با النگو خیلی شبیهه، اما مختص پسرهاست، مثلا ساعت مچی. وقتی برای او یک ساعت مچی بگیرن، او توی دستش بندازه، یا دستبند‌هایی که مخصوص آقایون هست، مچ‌بندهایی که مربوطه. وقتی این رو بندازه میبینه که بله این هم مشابه اونه، اما ان النگویی‌ست برای دختر، اما این یک ساعت مچیه یا دستبندی‌ست که اختصاص به پسرها داره. من گمان میکنم، یعنی تمام همّ و غم من اینه که او، ما بیایم همون نکته‌ای که گاهی روانشناسان هم مطرح میکنن، جایگزینی، چیزی رو جایگزین کنیم که او کاملا اقناع بشه.
مسائل تربیتی اونقدر ظریفه و اونقدر مسائل روحی روانی علت داره که میشه علل بسیار زیادی رو ذکر کرد. مثلا اون النگوهای قشنگی داره، نزدیکانی که میان، تا النگوهای او رو میبینن، میگن: "قربونش بشم چقدر النگوهای قشنگی داره". یعنی این آقاپسر میبینه که النگو یک واسطه برای جلب توجه خواهرش مثلا شده. یا حالا اون دختر خانم ممکنه خواهرش هم نباشه، دخترخانمی که او النگو دستش بوده، از طریق النگو مورد توجه بوده. لذا میبینه که عجب، این یک چیزیه که میتونه از این طریق مورد توجه باشه، ولی او دیگه قدرت تجزیه و تحلیل نداره که او هم میتونه یک چیز دیگه‌ای داشته باشه که از اون طریق خودش رو نشون بده. لذا ما توصیه میکنیم که برای فرزندتون چیزی مشابه النگو بگیرید که او هم قشنگ باشه و دیگران یا خود شما اگر اون دخترخانم رو از این طریق تشویق میکردید و عاملی برای جذب شما میشده، حالا از این طریق شما، زمینه‌ای رو فراهم کنید که فرزند سه ساله شما هم از این طریق خودش رو نشون بده.
من نظرم این هست که به این حساسیت بی توجهی کنین. این خیلی چیز مهمی نیست. اصلا این احتمال هست وقتی او میاد این حرف‌ها رو میزنه، خب کار جالبیه دیگه. کودک سه ساله، میاد به مادرش تذکر میده و حساس شده که مامان دستت بیرونه‌ها. خب این مثلا یک کار جالب و خوشمزه‌ایه. من این احتمال رو هم مطرح میکنم که ممکنه وقتی این کار رو میکنه، مادر، پدر، نزدیکان، این‌ها میخندن، خوششون میاد، خیلی لذت میبرن و او داره به همین شکل تثبیت میشه. در حقیقت دارن به این کار تشویقش میکنن. خب برای کارهای دیگه تشویق کنید او رو، نه برای این. چون ممکنه این نهادینه بشه و بعد واقعا یک معضل و مشکلی برای او بشه و بعد هم حساسیت به دیگران هم پیدا کنه و بعد حتی دخالت کنه مثلا.
اینکه فرمودن وقتی میبینه که من آرایش میکنم، میره صورت خودش رو رنگ میکنه. خب این الگوگیری هست و کاملا طبیعیه. ما خیلی تعجب نمی‌کنیم از این قضیه. گر چه حالا ایشون پسره، اگر دختر می‌بود که خیلی بیشتر. چون معمولا دخترها از مادرها الگو میگیرن و پسرها از پدر الگو میگیرن، ولی خب ایشون هم هنوز در سنی هستش که ممکنه از مادر هم در همین زمینه‌ها، الگو بگیره و دیده مادر آرایش میکنن، و او هم رفته مداد رنگی رو برداشته و مثلا صورتش رو در حقیقت از دید خودش آرایش کرده. این هم چیز مهمی نیست. هیچ جای نگرانی نیست. این همون جنبه الگویی و الگوگیریه کودکه.
فقط من نکته‌ای رو به ایشون عرض کنم. گرچه جزو سوالشون این نبود، ولی من احساس مسئولیت و وظیفه میکنم که این رو تذکر بدم. آرایش غلیظ شما مادر بزرگوار، الان جلوی کودک سه ساله‌تون خیلی مشکل‌ساز نمیتونه باشه، خیلی مهم نیست ولی توجه داشته باشید، یا پوشش شما، توجه داشته باشید، اگر سن ایشون بالاتر بره، هر قدر سن بالاتر بره، ما قبلا هم همین سوال رو داشتیم، مثلا مادر محترمی سوال فرموده بودن که: "من در حضور کودکم پوششم باید چگونه باشه؟" و من اونجا مفصل توضیح دادم که توجه داشته باشید، هم آرایش غلیظ‌تون دیگه نباید در حضور کودک‌تون باشه، او ببینه. در حد کم اشکالی نداره. حالا اگر اون آرایش غلیظ نیاز هست، یا پوشش نامناسبی نیاز هست، اون دیگه نباید در حضور کودک باشه و باید زمانی باشه که کودک شما حاضر نیست. مربوط به خلوت زن و شوهر هست این جور مسائل. این فقط نکته‌ای هست که حتما دقت بفرمایند.
سوال فرموده بودن باز در همین جزو حساسیت‌های پسر سه ساله‌شون این بود که، وقتی دست دخترهای کوچولو، النگو میبینه، او هم النگو میخواد. حالا من تلقیم این بود که او هم النگو میخواد و خیلی دوست داره مثل اون‌ها النگو داشته باشه. خب این رو باید آگاهش کرد که: "عزیزم اون‌ها دخترن و شما پسر، و خداوند آدم‌ها رو دو جور آفریده. یک دختر و یک پسر، و دختر و پسر با هم فرق‌هایی دارن. مثلا لباس‌هاش رو ببین. خب شما لباس‌های اون رو نمی‌پوشی، او هم لباس‌های تو رو نمی‌پوشه. النگو هم مال دخترهاست. مال پسرها نیست."
البته خیلی هم حساسیت نشون ندن، حالا یک وقتی النگویی هم دستش کرد در این سن که خیلی مشکلی ایجاد نمیکنه. اما خوبه که به مرور آگاهش کنن. اصلا خود این آگاه کردن، یعنی توجه به جنس مخالف، مشکلات خیلی زیادی رو هم در آینده از بین میبره. اصلا یکی از التهاب‌هایی که کودکان دچارش میشن، همینه که یک وقتی جنس مخالف رو، مثلا خواهر کوچولوش رو، این آقا پسر، فرض بفرمایید توی حمام موقع استحمام دیده، میبینه فیزیک بدن او با خودش فرق میکنه و گاهی التهاب‌ها و اضطراب‌های بدی دچارش میشه. لذا از الان متوجه این اختلاف جنس‌ها بشه. ولی خوبه که وسائلی که مربوط به پسرها هست، بیشتر براش تهیه کنن. اون دختر النگو داره، اختصاص به دختر داره بهش بگن، ولی چیزهایی که مربوط به پسر هست، تفنگه، ماشینه، اسباب‌بازی‌های مخصوص پسرها براش تهیه کنن تا اقناع بشه.
در مورد اسباب‌بازی‌ها، به طور کلی من نظرم اینه که چون او الان به النگو علاقه نشان داده، خب النگو خاص دخترخانم‌هاست دیگه، آقاپسرها دستشون نمیکنن و این خانواده هم دوست ندارن پسرشون النگو دستش کنه، خب همین ممکنه باعث تمسخر دیگران بشه، دیگران او رو مسخره کنن، روی مسائل روحی روانیش اثر بگذاره. من نظرم به اسباب‌بازی‌های پسرونه بود. خود همین که او احساس کنه، پسر یک دنیای خاصی داره. یک جنسی‌ست که لباسش فرق میکنه، فیزیک بدنش فرق میکنه، روحیاتش فرق میکنه و نوع اسباب‌بازی‌هایی هم که داره، نوع خاصی‌ست، حالا این کمک میکنه واقعا به اینکه این به اصطلاح شخصیت خودش رو درک کنه.
اما چیزی که میتونه بیشتر این مشکل رو از بین ببره، نوع وسائل زینتی هستش که با النگو خیلی شبیهه، اما مختص پسرهاست، مثلا ساعت مچی. وقتی برای او یک ساعت مچی بگیرن، او توی دستش بندازه، یا دستبند‌هایی که مخصوص آقایون هست، مچ‌بندهایی که مربوطه. وقتی این رو بندازه میبینه که بله این هم مشابه اونه، اما ان النگویی‌ست برای دختر، اما این یک ساعت مچیه یا دستبندی‌ست که اختصاص به پسرها داره. من گمان میکنم، یعنی تمام همّ و غم من اینه که او، ما بیایم همون نکته‌ای که گاهی روانشناسان هم مطرح میکنن، جایگزینی، چیزی رو جایگزین کنیم که او کاملا اقناع بشه.
مسائل تربیتی اونقدر ظریفه و اونقدر مسائل روحی روانی علت داره که میشه علل بسیار زیادی رو ذکر کرد. مثلا اون النگوهای قشنگی داره، نزدیکانی که میان، تا النگوهای او رو میبینن، میگن: "قربونش بشم چقدر النگوهای قشنگی داره". یعنی این آقاپسر میبینه که النگو یک واسطه برای جلب توجه خواهرش مثلا شده. یا حالا اون دختر خانم ممکنه خواهرش هم نباشه، دخترخانمی که او النگو دستش بوده، از طریق النگو مورد توجه بوده. لذا میبینه که عجب، این یک چیزیه که میتونه از این طریق مورد توجه باشه، ولی او دیگه قدرت تجزیه و تحلیل نداره که او هم میتونه یک چیز دیگه‌ای داشته باشه که از اون طریق خودش رو نشون بده. لذا ما توصیه میکنیم که برای فرزندتون چیزی مشابه النگو بگیرید که او هم قشنگ باشه و دیگران یا خود شما اگر اون دخترخانم رو از این طریق تشویق میکردید و عاملی برای جذب شما میشده، حالا از این طریق شما، زمینه‌ای رو فراهم کنید که فرزند سه ساله شما هم از این طریق خودش رو نشون بده.