سوال 11429

با سلام و درود
در ابتدا بهتر است فضای دینی ازدواج موقت را برایتان ترسیم کنم.
در اسلام به ازدواج دائم زیاد توصیه شده ولی به ازدواج موقت، توصیه و تشویق نشده است. این روایات متعددی هم که در این زمینه هست، بسیاری از آن ها جهت مقابله با منع و ممنوعیتی (بدعتی) بوده که خلیفه دوم ایجاد کرده بود؛ لذا ازدواج موقت، به خودی خود، تشویق نشده بلکه برای مواردی است که زمینه ازدواج دائم فراهم نیست.
ازدواج موقت، همان طور که از اسمش پیداست، راهکار موقت و مقطعی است و با توجه به عدم تشویق به آن، می توان گفت برای مواقع ضرورت است، یعنی مواقعی که فرد در معرض گناه قرار گرفته و تنها راه جلوگیری از گناه، انجام ازدواج موقت است. لذا ازدواج موقت، با این که جایز و حلال است ولی برای مواقع خاص و موقعیت های ضروری است.
این ها را گفتم تا عرض اصلی ام را خدمتتان بگویم و آن این که تا جایی که برایتان مقدور است، در این مدت مجردی و دوری از همسر، عفاف و صبر پیشه کنید و یا زمان های دوری از همسر را کوتاه کنید.
در نظر داشته باشید که مردها نیز از همسرشان انتظار دارند در زمان هایی که نزد آن ها نیستند، آن ها مراعات های لازم را داشته باشند؛ زنان نیز چنین اند و این انتظار را دارند و دوری دو ماه و بیشتر، چیزی نیست که مرد را به فکر ازدواج موقت بیندازد؛ زیرا این مدت هم قابل تحمل است و هم شدنی است.
ازدواج موقت، آداب و ضوابطی دارد و یکی از اصول مهمی که در این بین باید در نظر داشت، حفظ حقوق همسر اول است. گرچه مرد اجازه تعدد ازدواج دارد ولی همان طور که عرض کردم، اولا آن در ازدواج دائم است، ثانیا ازدواج موقت برای مواقع ضروری و اورژانسی است که معمولا در این فاصله دو ماهه، چنین شرائطی پیش نمی آید، و ثالثا توجه به روح زندگی مشترک و پایبندی به عهد و پیمانی است که با همسر اول داشته است.
خلاصه:
ازدواج موقت گرچه جایز و حلال است ولی برای مواقع خاص و ضروری است و در مدت دو ماه، این ضرورت پیش نمی آید و به راحتی می توان با صبر و عفاف و سرگرم شدن با فعالیت و کار، این مدت را سپری کرد تا به نزد همسر بازگشت؛ لذا ازدواج موقت را به صلاح نمی دانیم؛ مگر شرائط خیلی خاصی که بین انجام گناه و ازدواج موقت، یکی را باید انتخاب کرد، که به حسب افراد و مقاومت آن ها، متفاوت است و باز هم تا جایی که برایش مقدور است لازم است مرد تلاش خودش را بکند و صبر و عفاف داشته باشد.
پیروز باشید.