سوال 12100

با سلام و درود
در این زمینه چند مطلب خدمتتان عرض می کنم:
1. انسان همیشه حال واحدی ندارد، و نباید هم انتظار داشت همیشه حال معنوی یکسانی در ما وجود داشته باشد. تنها چیزی که هست آن که باید از لحظات معنوی خود، کمال استفاده را ببریم تا در لحظات دیگر بتوانیم از وسوسه ها فرار کنیم.
مثلا، ما گاهی حال عبادت داریم، ولی تنبلی می کنیم. اگر از این حال عبادت استفاده کنیم، به مقاومت مان در برابر گناه در بقیه لحظات زندگی کمک می کند.
2. سعی کنید در زمینه فلسفه احکام و آداب دینی نیز مطالعه داشته باشید. انتخاب آگاهانه، ثبات قدم بیشتری برای انسان می آورد.
3. در جدال بین بی اعتقادی و معتقد بودن، تلاش کنید معتقد باقی بمانید زیرا همین تلاش، مقدس و ارزشمند است؛ یعنی زود میدان را خالی نکنید بلکه تا جایی که می توانید در مقابل میل به بی اعتقادی، مقاومت کنید. بیانی دیگر، سعی کنید در هر دوره، مدت زمان معتقد بودنتان بیشتر از دوره قبل باشد؛ این خود به خود، ثابت قدمی و مقاومت تان را به خودتان ثابت می کند.
4. درک لذت های معنوی مثل درک لذت های مادی، ابزار سالم می خواهد؛ و ابزار درک لذت های معنوی، دل ـ و فقط دل ـ است. همه دل دارند، اما دل هم، به مانند حس، آباد و ویران، مریض و صحیح، زنده و مرده دارد. پس باید مراقب بود و از آن چه دل را می میراند یا مریض می كند و آسیب می رساند، بر حذر بود. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می فرمایند: «لولا تمزغ قلوبكم و تزیدكم فی الحدیث لسمعتم ما اسمع» یعنی اگر پراكندگی قلوب شما ـ یعنی اشتغالات بیهوده شما ـ و پرگوئی های شما نبود، هر آینه می شنیدید هر آن چه من می شنوم.(میزان الحکمة، ج3، ص2605)
به طور كلی، گناه موجب سنگدلی و در نتیجه، درک نكردن لذایذ معنوی می شود، حال چه گناهان فقهی و چه گناهان اخلاقی. امام علی(علیه السلام) می فرمایند: «ما قست القلوب الا لكثرة الذنوب» یعنی سخت نمی شود قلب ها، مگر به علت زیادی گناهان.(علل الشرایع، ص81)
دوری از گناه و عوامل دیگر هم چون پرخوری، پرگویی، شنیدن لهویات و موسیقی های غنایی و…،  دل را سالم و آباد نگه می دارد، و موجب می شود تا بتواند لطائف معنوی را درک كند.
5. توکل به خدا و توسل به اهلبیت (علیهم السلام) را فراموش نکنید و دعا کنید تا شیرینی و لذت ایمان و معتقد بودن، در دلتان بیش از پیش نهاده شود.
پیروز باشید.