سوال 12170

با سلام
دوست خوبم زندگی با یک فرد بیمار می تونه شرایط رو برای عدم سلامت روحی و جسمی شما فراهم کنه. اگر او رفتاهاش در اختیار و کنترلش نیست باید به درمان اقدام کنه در غیر این صورت زندگی با او که سلامت شمارو به خطر می اتدازه به مصلحت نیست و شما در هیچ محکمه ای مجوز پیدا نمی کنید چون امکان آسیب وجود داره. کمی تامل کنید اگر فکر می کنید ازدواج دوم بودن شمارو به این تصمیم میرسونه بدونید منطقی و معقولانه عمل کردن اینه که خودت رو از آسیب در امان نگه داری. 
او رو برای درمان ترغیب کنید در صورت همکاری او می تونید برگردید. همکاری او برای درمان موفقیت رو افزون تر می کنه.

با سلام
اگر نداشتن سلامت روان همسرتان را پزشک قانونی تایید کرده و خودتان از ترس جانتان به خانواده 
پناهنده شده اید چرا می خواهید برگردید؟ نوشته اید همسرتان را دوست دارید, چقدر خودتان را دوست 
دارید تا بخواهید زندگی که ترس از جان وجود دارد را ترک کنید. شاید چون ازدواج دوم شما است می 
خواهید به هر قیمتی آنرا حفظ کنید و شاید اگر همسرتان دست بزن نداشت و بدبین نبود، خانواده هم 
راضی بودند که شما جدا نشوید ولی بدبینی یکی از صفت های شخصیتی است که میزان موفقت درمان آن 
کم است و همانطور که نوشته اید همسرتان نمی تواند خودش را کنترل کند . فرض بگیرید یک بار فکر 
بدبینانه ای به ذهنش رسید و تصمیم گرفت شما را که در ذهنش خاطی و گناهکار هستید تنبیه کند و با 
چاقو شب که خواب بودید آمد بالای سرتان. آیا می تواید با یک جمله دوستت دارم او را آرام کنید. بجای 
راضی کردن خانواده با همسرتان نزد روان پزشک بروید تا ببینید دارو درمانی می تواند کمک کند و آیا 
همسرتان آنقدر شما را دوست دارد که بخواهد درمان شود . شما در سنی هستید که می توانید مجدد 
ازدواج کنید ولی اگر همسرتان با چاقو یا با سوزاندن و اسید به صورتتان آسیب برساند دیگر پشیمانی 
سودی ندارد. بعد از یکسال بدون صدمه جدی از هم جدا شوید بهتر است تا بهترین سال های عمرتان را در 
استرس زندگی کنید. به فکر فرزندی که قرار است در میان این مشاجرات بزرگ شود هم باشید. 
موفق باشید