سوال 125287

با سلام و تحیت.
دوست عزیز!
اگر چه استمنا و خود ارضاعی علاوه بر نافرمانی الهی عواقب و پیامدهای زیادی دارد اما خداوند متعال آنقدر بخشنده و مهربان هست كه اگر بنده ای از اشتباه خود توبه كرد و به او روی آورد علاوه بر نادیده گرفتن خطای او، اثرات منفی آن اشتباه را هم از او دور نماید.
دوست عزیز! خوب است در اینجا توجه شما را به عواقب خودارضایی جلب نماییم تا با آگاهی از آنها بهتر بتوانید دامن خود را از این گناه دور نگه دارید. البته عواقب سو و پیامدهای منفی و عملی این گناه جدای از آن كه معصیت است ، فراتر از آن است كه بتوان آنها را برشمرد، بلكه فقط به چند مورد از آن اكتفا می كنیم:
1- پیامدهای جسمانی : ضعف چشم وبینایی ، تحلیل رفتن قوای جسمانی ، عقیم شدن و ناتوانی در تولید مثل ،پیری زودرس ، ضعف مفاصل ، لرزش دست ، زشتی چهره و از بین رفتن طراوت صورت .
2- پیامدهای روحی و روانی : ضعف حافظه و حواس پرتی ، اضطراب ،منزوی شدن و گوشه گیری ، افسردگی ، بی نشاطی و لذت نبردن از زندگی ،پرخاشگری و بداخلاقی و تندخویی ، كسالت دایمی ، ضعف اراده .
3- عوارض اجتماعی : ناسازگاری خانوادگی ، بی میل شدن به همسر و ازدواج ، ناتوانی درارتباط با جنس مخالف و همسر، بی غیرت شدن ، احساس طرد شدن ، از بین رفتن عزت ، پاكی ، شرافت و جایگاه اجتماعی ، دیر ازدواج كردن و لذت نبردن از زندگی مشترك .
البته فراموش نكنید كه هیچ گاه خداوند رابطه خود را بنده اش قطع نمی كند. این بنده است كه خود را از خدا دور كرده و به غیر خدا مشغول می شود. خداوندی كه به تعبیر برخی روایات، عاشق بنده اش است و اگر بنده یك قدم به طرف او برود او چندین قدم به طرف بنده اش می آید و ... هیچ گاه بنده اش را فراموش نمی كند. خدایی كه انسان با كوله باری از گناه هم كه باشد در هر لحظه و هر جا كه باشد می تواند با او رابطه بر قرار كند. خدایی كه از رگ گردن به انسان نزدیك تر است و ... پس هیچ گاه انسان را رها نمی كند.
مشكل آنجا است كه انسان ها تصور می كنند خدا هم مانند آنها است و می خواهد لجبازی كند و دنبال این است تا فرصتی بدست بیاورد تا بلایی را بر سر بنده اش نازل كند.
در حالی كه این اخلاق انسانی است، آن هم نه انسان های خوب؛ چه رسد به خدایی كه اخلاق خدایی دارد. پس هیچ گاه برای برقراری رابطه با خداوند دیر نیست.
انسان موجودی است همراه با غرایز و شهوات. انسان مؤمن تا آخر عمر نیز در حال مبارزه و جنگ و گریز بین امیال و خواهش های نفسانی و بین وجدان بیدار و فطرت الهی خویش است؛ و در همین میدان مبارزه است كه به كمال می رسد و بر درجات سعادت و معنویت او افزوده می شود.
انسان مؤمن پس از لغزش و خطا، نادم و پشمان می شود، و سریعا آن را با استغفار جبران نموده و نمی گذارد یأس و ناامیدی كه از وسوسه های شیطان نفس است، او را در این مبارزه طولانی ضعیف و سست نماید؛ چرا رسول اكرم(ص) فرموده اند: "التائب من الذنب كمن لاذنب له" یعنی كس كه پس از ارتكاب گناه توبه نماید مانند كسی كه مرتكب گناه نشده است.
لازم به ذكر است كه اگر شخص تائب عهد خود را با خدا شكست و باز گناه كرد، توبه سابقش باطل نمی شود، بلكه واجب است از گناه تازه اش توبه كند. خلاصه این كه هر اندازه بر اثر غلبه هوا و شیطان توبه را بشكند، باز باید توبه نماید و آمرزیده خواهد شد. محمد بن مسلم از حضرت باقر(ع) روایت كرده است كه فرمود:" ای محمد بن مسلم! گناهانی كه مؤمن از آن توبه كرده باشد، آمرزیده شده است؛ او باید تنها دغدغه آینده را داشته باشد برای آینده، و مراقب باشد تا پس از توبه و آمرزش، كار خوب انجام دهد. به خدا این فضیلت نیست مگر برای آنان كه ایمان دارند. من گفتم: اگر پس از توبه و استغفار از گناهان باز گناه كرد و باز توبه نمود؟ در پاسخ فرمود: ای محمد بن مسلم! تو پنداری كه بنده مؤمن از گناه خود پشیمان گردد و از آن آمرزش خواهد و توبه كند، سپس خدا توبه اش را نپذیرد؟! گفتم: چند بار این كار را كرده است و گناه می كند و از خدا آمرزش می خواهد. فرمود: هر چقدر مؤمن گناه كند و توبه نماید، باز خدا توبه او را می پذیرد؛ و به راستی كه خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است؛ توبه را می پذیرد و از بدكرداری ها درمی گذرد. مبادا تو مؤمنین را از رحمت خدا نومید سازی.
البته نكته مهم این است كه توبه و یاد خدا نشان عنایتی است الهی كه شامل هر كس نمی شود و نیاز به لیاقت و قابلیت مخصوص دارد و الحمدلله شما آن را داشته اید، لذا پس از توبه نگران بعد از آن نباشید؛ خداوند بخشنده و توبه پذیر است.
تنها چیزی كه مهم است این است كه انسان پس از هر خطا و گناه، زود توبه كند، و نگذارد بار گناه او زیاد شود، چرا كه توبه و جبران آن سخت می باشد.
نكته آخر این كه انتظار نداشته باشید همه چیز م