ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخاکنون که نوجوانان برنامه‌های تلویزیونی و دیگر برنامه‌ها را با چندین دستگاه (تلفن، تبلت، لپ تاپ و همچنین تلویزیون) نگاه می‌کنند، کنترل چیزهایی که تماشا می‌کنند برای والدین دشوارتر شده است. اما وقت گذاشتن برای تماشای برنامه‌های مورد علاقه کودکان و نوجوان با آنها می تواند تاثیرات مثبت زیادی همراه داشته باشد.
این کار هم شما را به فرزندتان، که احتمالا در حال فاصله گرفتن از شماست، نزدیک‌تر می‌کند و هم می‌تواند باعث ایجاد گفتگوهایی درباره مسائل دشوار شود. مسائلی که فرزندتان در حالت عادی برای در میان گذاشتنشان با شما احساس راحتی نمی‌کند. صحبت در مورد آنچه که تماشا می‌کنید، حتی اگر محتوایی باشد که به آن اعتراض دارید، به شما فرصتی می‌دهد تا پیام‌های رسانه‌ای که با ارزش‌هایی که شما می‌خواهید پرورش دهید مغایرت دارند را شناسایی و اصلاح کنید. نکته کلیدی این است که زمان تماشای تلویزیون را به زمانی برای وقت گذراندن با هم تبدیل کنید.
وقتی فرزندان ما به راهنمایی می‌روند، معمولاً کمتر به ما اعتماد می‌کنند، درست وقتی که مشکلات هویت، مشکلات در دوستی‌ها و فشار همسالان شدیدتر میشود. برنامه‌های تلویزیونی و سایر اشکال رسانه اغلب در این سن تأثیرگذار هستند.
دکتر کاترین اشتاینر-آدیر، روانشناس بالینی، مشاور مدرسه، نویسنده کتاب قطع ارتباط بزرگ و همیار تحقیقاتی در دانشکده پزشکی هاروارد می‌گوید:«من فکر می‌کنم در دوره راهنمایی، تماشای تلویزیون با بچه‌هایتان واقعاً فکر خوبی است، زیرا از این طریق می‌توانید الگوهای رفتاری فرهنگی که در حال حاضر در جریان است را بشناسید. چالش این کار در این است که برنامه را با آنها تماشا کنید و بدون لحن شدید یا ترسناک یا محکوم‌کننده در مورد برنامه‌ها صحبت کنید. شما نباید دنیایی را که کودکان ما در آن رشد می‌کنند را شیطانی ببینید، باید به آنها کمک کنید یاد بگیرند که چگونه این ارزش‌ها را از نو بسازند.»
هنگامی که دختر خود اشتاینر-آدیر در مدرسه راهنمایی بود، آنها با هم برنامه برخی از بذنامه ها را تماشا می کردند. این فرصتی شد تا درمورد انواع موضوعات نوجوانان که به طور معمول مطرح نمی‌شوند، صحبت کنند. او می‌گوید:«هیچ حرفی را نگفته نذاشت. حتی یک موضوع مربوط به نوجوان وجود نداشت که در برخی برنامه ها نمایش داده نشود. این کار روشی بسیار سرگرم‌کننده برای صحبت کردن بود. صحبت کردن در مورد احساسات دیگران. صحبت کردن در مورد تأثیر شما بر دیگران. صحبت کردن در مورد تفاوت‌ها، در مورد نژاد و طبقه و هویت.» حالا، چند سال بعد، اشتاینر-آدیر می گوید که فکر می‌کند «این‌ها مکالمه‌هایی است که بچه ها بیشتر در مدرسه انجام می‌دهند، اما واقعاً مهم است که آنها را نیز در خانه داشته باشند.»
ایجاد تجارب برقراری ارتباط
جین هرگز تصور نمی‌کرد که سرانجام او و پسر 10 ساله‌اش هنری سر برنامه تلویزیونی معروف The Walking Dead با هم ارتباط برقرار کنند. جین علاقه‌ای به تماشای این سریال نداشت. اما جین و شوهرش از هم جدا شده‌اند و هنری (که هم با افسردگی و هم با اضطراب دست و پنجه نرم می‌کند) با این جدایی مشکل داشت. او شروع به تماشای سریال با پدرش کرده بود. جین می‌گوید:«بنابراین من امتحانش کردم و عاشقش شدم. این سریال فقط درباره زامبی‌های دیوانه نیست. در واقع در مورد پیوند این خانواده‌هاست. هنری از جدایی دلشکسته است، بنابراین واقعاً جنبه خانوادگی نمایش را دوست دارد و تماشای آن در کنار هم به این امر کمک می کند.»
او همچنین همذات پنداری هنری با شخصیت اصلی را که بازمانده‌ای باهوش درشرایطی سخت است، درک می‌کند. او می‌گوید:«او خودش را به این سریال متصل کرده است واین موضوع برایش خوب است.» اکنون تماشای این نمایش با هم برای جین و هنری تبدیل به یک آیین شده است و صندلی‌های تکی جلوی تلویزیون را با مبلی که می‌توانند با هم رویش بنشینند عوض کرده‌اند. «ما دست‌هایمان را دور هم حلقه می‌کنیم و با هم وقت می‌گذرانیم
باعث میشود بچه‌ها در مورد مشکلاتشان صحبت کنند
متیو روز، روانشناس بالینی موسسهChild Mind ، می‌گوید وقتی بچه‌ها تجربه مشترک تماشای مطالب دشوار یا ناراحت‌کننده را با والدین داشته باشند و درباره‌اش صحبت کنند، احتمالاً هنگام مواجه شدن با مشکل مشابهی در زندگی واقعی سراغ خانواده‌ها می‌روند.
او می‌گوید:«وقتی بچه‌ها می‌خواهند در مورد موضوعات بسیار بسیار حساس و شخصی صحبت كنند، گاهی اوقات راحت‌ترند در مورد آنها به صورت شخص سوم صحبت کنند یا در مورد موضوعاتی صحبت کنند که مربوط به یك شخصیت خیالی است و سپس همان‌طور که دارند در موردش حرف می‌زنند، ممکن است در نهایت مسئله را به داستان خودشان برسانند.» بنابراین اگر برای مثال قبلاً در مورد تصاویری که از بدن ایده‌آل در برنامه‌های تلویزیونی جذاب نشان می‌دهند، صحبت کرده‌اید، اگر مشکلی در این زمینه در زندگی واقعی اتفاق بیفتد، فرزند شما احساس می‌کند در جریان موضوع هستید و می‌تواند با شما در موردش صحبت کند.
کنترل آسیب
با بیشتر شدن دستگاه‌هایی که نوجوانان در حال حاضر توسطشان به محتوای مختلف دسترسی دارند، والدین تقریبا نمی‌توانند کودکان را از برنامه‌هایی که با ارزش‌هایشان مطابقت ندارد یا به نظرشان مضر است، دور نگه دارند. روز می‌گوید:«اگر نگران نحوه به تصویر کشیدن و پیامی که هر نژاد، قومیت، جنسیت یا هویت می‌رساند هستید،با تماشای این برنامه‌ها در کنار هم، فرصتی برایتان فراهم میشود که با این پیام‌ها مقابله کنید.»
این کار به ویژه برای محتوایی که می‌تواند برای کودک شما آسیب زا یا حتی خطرناک باشد، مفید است. دکتر پیتر فاوستینو، روانشناس مدرسه و عضو هیئت روانشناسان مدارس ملی می گوید:«نوجوانان تأثیرپذیر هستند و فکر می‌کنم والدین باید بدانند که فرزندانشان چه چیزهایی تماشا می‌کنند.»
نوشته جولیان گری، نویسنده موسسه Child Mind. با مشارکت وبسایتchildmind.org
این کار هم شما را به فرزندتان، که احتمالا در حال فاصله گرفتن از شماست، نزدیک‌تر می‌کند و هم می‌تواند باعث ایجاد گفتگوهایی درباره مسائل دشوار شود. مسائلی که فرزندتان در حالت عادی برای در میان گذاشتنشان با شما احساس راحتی نمی‌کند. صحبت در مورد آنچه که تماشا می‌کنید، حتی اگر محتوایی باشد که به آن اعتراض دارید، به شما فرصتی می‌دهد تا پیام‌های رسانه‌ای که با ارزش‌هایی که شما می‌خواهید پرورش دهید مغایرت دارند را شناسایی و اصلاح کنید. نکته کلیدی این است که زمان تماشای تلویزیون را به زمانی برای وقت گذراندن با هم تبدیل کنید.
وقتی فرزندان ما به راهنمایی می‌روند، معمولاً کمتر به ما اعتماد می‌کنند، درست وقتی که مشکلات هویت، مشکلات در دوستی‌ها و فشار همسالان شدیدتر میشود. برنامه‌های تلویزیونی و سایر اشکال رسانه اغلب در این سن تأثیرگذار هستند.
دکتر کاترین اشتاینر-آدیر، روانشناس بالینی، مشاور مدرسه، نویسنده کتاب قطع ارتباط بزرگ و همیار تحقیقاتی در دانشکده پزشکی هاروارد می‌گوید:«من فکر می‌کنم در دوره راهنمایی، تماشای تلویزیون با بچه‌هایتان واقعاً فکر خوبی است، زیرا از این طریق می‌توانید الگوهای رفتاری فرهنگی که در حال حاضر در جریان است را بشناسید. چالش این کار در این است که برنامه را با آنها تماشا کنید و بدون لحن شدید یا ترسناک یا محکوم‌کننده در مورد برنامه‌ها صحبت کنید. شما نباید دنیایی را که کودکان ما در آن رشد می‌کنند را شیطانی ببینید، باید به آنها کمک کنید یاد بگیرند که چگونه این ارزش‌ها را از نو بسازند.»
هنگامی که دختر خود اشتاینر-آدیر در مدرسه راهنمایی بود، آنها با هم برنامه برخی از بذنامه ها را تماشا می کردند. این فرصتی شد تا درمورد انواع موضوعات نوجوانان که به طور معمول مطرح نمی‌شوند، صحبت کنند. او می‌گوید:«هیچ حرفی را نگفته نذاشت. حتی یک موضوع مربوط به نوجوان وجود نداشت که در برخی برنامه ها نمایش داده نشود. این کار روشی بسیار سرگرم‌کننده برای صحبت کردن بود. صحبت کردن در مورد احساسات دیگران. صحبت کردن در مورد تأثیر شما بر دیگران. صحبت کردن در مورد تفاوت‌ها، در مورد نژاد و طبقه و هویت.» حالا، چند سال بعد، اشتاینر-آدیر می گوید که فکر می‌کند «این‌ها مکالمه‌هایی است که بچه ها بیشتر در مدرسه انجام می‌دهند، اما واقعاً مهم است که آنها را نیز در خانه داشته باشند.»
ایجاد تجارب برقراری ارتباط
جین هرگز تصور نمی‌کرد که سرانجام او و پسر 10 ساله‌اش هنری سر برنامه تلویزیونی معروف The Walking Dead با هم ارتباط برقرار کنند. جین علاقه‌ای به تماشای این سریال نداشت. اما جین و شوهرش از هم جدا شده‌اند و هنری (که هم با افسردگی و هم با اضطراب دست و پنجه نرم می‌کند) با این جدایی مشکل داشت. او شروع به تماشای سریال با پدرش کرده بود. جین می‌گوید:«بنابراین من امتحانش کردم و عاشقش شدم. این سریال فقط درباره زامبی‌های دیوانه نیست. در واقع در مورد پیوند این خانواده‌هاست. هنری از جدایی دلشکسته است، بنابراین واقعاً جنبه خانوادگی نمایش را دوست دارد و تماشای آن در کنار هم به این امر کمک می کند.»
او همچنین همذات پنداری هنری با شخصیت اصلی را که بازمانده‌ای باهوش درشرایطی سخت است، درک می‌کند. او می‌گوید:«او خودش را به این سریال متصل کرده است واین موضوع برایش خوب است.» اکنون تماشای این نمایش با هم برای جین و هنری تبدیل به یک آیین شده است و صندلی‌های تکی جلوی تلویزیون را با مبلی که می‌توانند با هم رویش بنشینند عوض کرده‌اند. «ما دست‌هایمان را دور هم حلقه می‌کنیم و با هم وقت می‌گذرانیم
باعث میشود بچه‌ها در مورد مشکلاتشان صحبت کنند
متیو روز، روانشناس بالینی موسسهChild Mind ، می‌گوید وقتی بچه‌ها تجربه مشترک تماشای مطالب دشوار یا ناراحت‌کننده را با والدین داشته باشند و درباره‌اش صحبت کنند، احتمالاً هنگام مواجه شدن با مشکل مشابهی در زندگی واقعی سراغ خانواده‌ها می‌روند.
او می‌گوید:«وقتی بچه‌ها می‌خواهند در مورد موضوعات بسیار بسیار حساس و شخصی صحبت كنند، گاهی اوقات راحت‌ترند در مورد آنها به صورت شخص سوم صحبت کنند یا در مورد موضوعاتی صحبت کنند که مربوط به یك شخصیت خیالی است و سپس همان‌طور که دارند در موردش حرف می‌زنند، ممکن است در نهایت مسئله را به داستان خودشان برسانند.» بنابراین اگر برای مثال قبلاً در مورد تصاویری که از بدن ایده‌آل در برنامه‌های تلویزیونی جذاب نشان می‌دهند، صحبت کرده‌اید، اگر مشکلی در این زمینه در زندگی واقعی اتفاق بیفتد، فرزند شما احساس می‌کند در جریان موضوع هستید و می‌تواند با شما در موردش صحبت کند.
کنترل آسیب
با بیشتر شدن دستگاه‌هایی که نوجوانان در حال حاضر توسطشان به محتوای مختلف دسترسی دارند، والدین تقریبا نمی‌توانند کودکان را از برنامه‌هایی که با ارزش‌هایشان مطابقت ندارد یا به نظرشان مضر است، دور نگه دارند. روز می‌گوید:«اگر نگران نحوه به تصویر کشیدن و پیامی که هر نژاد، قومیت، جنسیت یا هویت می‌رساند هستید،با تماشای این برنامه‌ها در کنار هم، فرصتی برایتان فراهم میشود که با این پیام‌ها مقابله کنید.»
این کار به ویژه برای محتوایی که می‌تواند برای کودک شما آسیب زا یا حتی خطرناک باشد، مفید است. دکتر پیتر فاوستینو، روانشناس مدرسه و عضو هیئت روانشناسان مدارس ملی می گوید:«نوجوانان تأثیرپذیر هستند و فکر می‌کنم والدین باید بدانند که فرزندانشان چه چیزهایی تماشا می‌کنند.»
نوشته جولیان گری، نویسنده موسسه Child Mind. با مشارکت وبسایتchildmind.org