سوال 13862
سلام وقت بخیر، 20ساله هستم از دوران کودکی دچار لکنت زبان شدم و به خاطر همین خیلی درونگرا، خجالنی و کم حرف هستم، البته همیشه نمیگیره فقط وقتی اعتماد بنفسم کم میشه دچارش میشم. همیشه همه ب من میگن خیلی ساکتم، هرچند وقت یکبار احساس افسردگی عمیق پیدا میکنم، از قرص های ضد استرس استفاده میکنم که این قرصها علائم افسردگیم رو تشدید میکنهخودم ک فکر میکنم به خاطر بدرفتاری پدرم در کودکی دچار لکنت شدم و رابطه صمیمی ای با ایشون ندارم... انگیزم برا ی ادامه زندگی خیلی کمه و حس میکنم اصلا خودمو دوست ندارم... در حال حاضر در خونه محدود هستم و امکان فعالیت های چندانی رو ندارم..
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخها
1 پاسخبا سلام
خواهر خوبم مسلما داشتن لکنت موانعی رو در ارتباطات شخص ایجاد می کنه که قابل انکار نیست.
اما پیش از هر امری توصیه می کنیم حتما با یک گفتار درمان گر مشورت کنید
و علاوه بر آن نکاتی رو در نظر داشته باشید. اگر چه گاها لکنت بروز می کنه اما آنچه بیش از خود لکنت مشکل زاست دیدگاه شما در مورد وجود لکنت هست. چه این که افراد زیادی با وجود این موضوع زندگی اجتماعی موفقی دارند لذا اگر از داشتن این حالت در خود فرو روید و آن را مانع بزرگی در نظر بگیرید و مدام خودتون رو سرکوب کنید و مضطرب بشید و نه تنها لکنت رو تشدید می کنید بلکه در ارتباطات شکست می خورید بنابراین یکجایی باید این زنجیره را بشکنید. اصلا لکنتتون رو بپذیرید البته تلاش برای رفع آن حتما توصیه می شود اما پذیرش آن بار منفی روانی رو کم می کنه بر خودتون مسلط میشوید و می دونید در موقعیت های مختلف باید چه کار کنید. دیگر سرخورده نمیشید و خودتون رو سرزنش نمی کنید.
بنابراین یک تلنگر ذهنی لازم است و یک زاویه دید متفاوت. وقتی پذیرش صورت گرفت از وجودش خجالت نمی کشید. با بروز آن ارتباط رو خاتمه نمیدید و به فعالیت خودتون ادامه می دین همین زاویه دید شما در دیدگاه دیگران هم تاثیر گذار خواهد بود
موفق باشید.
خواهر خوبم مسلما داشتن لکنت موانعی رو در ارتباطات شخص ایجاد می کنه که قابل انکار نیست.
اما پیش از هر امری توصیه می کنیم حتما با یک گفتار درمان گر مشورت کنید
و علاوه بر آن نکاتی رو در نظر داشته باشید. اگر چه گاها لکنت بروز می کنه اما آنچه بیش از خود لکنت مشکل زاست دیدگاه شما در مورد وجود لکنت هست. چه این که افراد زیادی با وجود این موضوع زندگی اجتماعی موفقی دارند لذا اگر از داشتن این حالت در خود فرو روید و آن را مانع بزرگی در نظر بگیرید و مدام خودتون رو سرکوب کنید و مضطرب بشید و نه تنها لکنت رو تشدید می کنید بلکه در ارتباطات شکست می خورید بنابراین یکجایی باید این زنجیره را بشکنید. اصلا لکنتتون رو بپذیرید البته تلاش برای رفع آن حتما توصیه می شود اما پذیرش آن بار منفی روانی رو کم می کنه بر خودتون مسلط میشوید و می دونید در موقعیت های مختلف باید چه کار کنید. دیگر سرخورده نمیشید و خودتون رو سرزنش نمی کنید.
بنابراین یک تلنگر ذهنی لازم است و یک زاویه دید متفاوت. وقتی پذیرش صورت گرفت از وجودش خجالت نمی کشید. با بروز آن ارتباط رو خاتمه نمیدید و به فعالیت خودتون ادامه می دین همین زاویه دید شما در دیدگاه دیگران هم تاثیر گذار خواهد بود
موفق باشید.
