سوال 14659

با سلام و درود

صرف در خانه ماندن، به خودی خود، استحباب ندارد؛ این خروج از منزل است که نیاز دارد با اجازه و رضایت شوهر باشد.

البته آن فعالیت غیر ضروری خارج از خانه نیز بایستی معلوم باشد چیست تا بهتر بتوان نظر داد. چه بسا آن فعالیت بیرونی نسبت به ماندن در خانه، امتیازات و فوایدی دارد (ولو بطور غیر مستقیم) که بر ماندن در خانه اولویت و ترجیح پیدا می کند. هم چنین بر عکس، یعنی چه بسا آن فعالیت بیرونی نسبت به ماندن در خانه، اولویت و ترجیحی ندارد بلکه این ماندن در خانه است که نسبت به آن، اولویت و امتیاز دارد، پس ترجیح با ماندن در خانه است.

به همین خاطر عرض کردم نیاز است آن چه مد نظر شماست، بیشتر توضیح داده و مشخص شود تا بتوان نظر دقیق تری داد.

نکته:

مهم این است که انسان در معرض آسیب و آلودگی روحی و معنوی قرار نگیرد؛ این را هر کسی خودش بایستی بطور مصداقی و موردی بررسی کند یعنی هر کسی مطابق با آن مورد و فعالیتی که می خواهد انجام دهد ببیند آیا احتمال این آسیب برای او هست یا نه؟ اگر برای فعالیت بیرون خانه، این احتمال آلودگی و آسیب روحی و معنوی هست، ماندن در خانه ترجیح دارد زیرا فعالیتش هم غیر ضروری است.

البته صرف این ترجیح داشتن، معلوم نیست به معنای مستحب بودن باشد، بلکه می تواند در عین مستحب نبودن، ترجیح داشته باشد، زیرا استحباب داشتن، نیاز دارد تا از طرف شارع، اعتبار داده شده و به عنوان یک کار پسندیده و مطلوب، معرفی شود.

خلاصه:

با توجه به اصل رعایت محفوظ ماندن از آلودگی و آسیب های روحی و معنوی، بایستی اولویت سنجی شود و به حسب این سنجش، اولویت و ترجیح ها می توانند متفاوت باشند.

در این زمینه بطور کلی نمی توان نظر داد بلکه نیاز است تا بطور موردی و مصداقی، بررسی شود.

پیروز باشید.