سوال 160

بیش فعالی اختلالی ست که باعث نقص در توجه می شود در مواردی مانند مشکل در سازماندهیِ وظایف، پرت شدن حواس، اجتناب از انجام کارهای سختی که نیاز به تلاش دارند، ناتوانی در حفظ توجه به یک کار و مشکل در دنبال کردن یک کار تا انتها است. بیش فعالی، با بی‌قراری، بیش از حد صحبت کردن، و ناآرامی در کودک، خود را نشان می‌دهد. اصلی‌ترین علامتِ آن، وجود الگوی مداومی است که در عملکرد یا رشد کودک، اختلال ایجاد می‌کند.
برای درمان اختلال کم ­توجهی یا بیش­­ فعالی معمولا از دارو و رفتار درمانی استفاده می‌­شود. با این­که برای درمان این اختلال ابتدا از دارو کمک گرفته می‌­شود. اما بیمارانی که تحت رفتار درمانی قرار می‌­گیرند، در نهایت به داروی کم­تری نیاز دارند یا می‌­توانند کاملا مصرف دارو را قطع کنند. از طرفی، شواهد چند تحقیق نشان می­‌دهد استفاده همزمان از دارو و رفتاردرمانی بهترین نتیجه ممکن را در پی خواهد داشت.

اختلال بیش‌فعالی همراه با نقص توجه یکی از شایع‌ترین اختلالات روانپزشکی در کودکان است که به اختصار ADHD نامیده می‌شود. از هر 100 کودک 5 کودک می‌توانند مبتلا به ADHD باشند. پسران 3 برابر بیش از دختران در معرض ابتلا قرار دارند. اغلب این مشکلات قبل از 7 سالگی آغاز می‌شوند و ممکن است والدین تا وقتی که فرزندشان بزرگتر نشده متوجه مشکل او نگردند.
روش درمان این بیماری می تواند درمان دارویی يا روان درمانی به تنهایی و یا ترکیبی اين دو روش باشد. درمان دارویی ADHD براساس داروهای محرک عصبی و غیر محرک استوار است.
درمان‌های غیردارویی این بیماری عبارتند از رفتار درمانی، گفتار درمانی و درمان شناختی رفتاری، خانواده درمانی، مداخله در مدرسه، آموزش مهارتهای اجتماعی ، آموزش مدیریت والدین و نوروفیدبک است.