سوال 16573

با سلام و درود

چنین بیانی صحیح نیست و معلوم است شناخت درستی از معصوم ندارد و تصور کرده معصومین نیز مانند افراد عادی، تحت تاثیر احساسات و هوای نفس خود هستند؛ در حالی که چنین نیست و آن ها انسان های کاملی هستند و از رذائل اخلاقی، به دور و پاک هستند. لذا نمی توان اولیای الهی را با خود و یا انسان های عادی مقایسه کرد.

نکته مهم این که «لعن» به معنای دور بودن از رحمت الهی است و معیار لعن در زبان اولیای الهی، دین خدا و حب و بغض الهی است، یعنی معیار، دوستی و دشمنی با خداوند است.

از امام صادق (علیه السلام) از حب و بغض (دوستی و دشمنی) سؤال شد که آیا از ایمان است؟ امام فرمودند: «هَلِ الْإِيمَانُ إِلَّا الْحُبُ‏ وَ الْبُغْض‏»؛ آیا ایمان چیزی جز دوستی و دشمنی است؟(برقی، المحاسن، ج1، ص262، ح326)

امام باقر (علیه السلام) می فرمایند: «كُلُّ مَنْ لَمْ يُحِبَّ عَلَى الدِّينِ وَ لَمْ يُبْغِضْ عَلَى الدِّينِ فَلَا دِينَ‏ لَه‏»؛ هر کسی که دوستی و دشمنی اش در راه دین نباشد، او را دینی نیست.(کلینی، کافی، ج2، ص127، ح16)

هیچ موردی نمی توانید بیابید که معصومین برای مورد شخصی، لعن کرده باشند، بلکه همه موارد ناظر به دوستی و دشمنی با خدا و دین الهی بوده است.

پیروز باشید.