سوال 16734

به نام خدا

سلام و عرض ادب

در مناجات شعبانیه آمده که (إلهی هَبْ لی کَمالَ الْانْقِطاعِ إلَیْکَ وَ أَنِرْ أَبْصارَ قُلُوبِنا بِضیاءِ نَظَرِها إِلَیْکَ حَتّی تَخْرِقَ أَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إلی مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ وَ تَصیرَ أرْواحُنا مُعَلَّقَةً بعِزِّ قُدْسِکَ‌)

ترجمه: خدایا! کمال جدایی از مخلوقات را، برای رسیدن کامل به خودت به من ارزانی کن، و دیدگان دل هایمان را به پرتو نگاه به سوی خویش روشن کن، تا دیدگان دل پرده‌ های نور را دریده و به سرچشمه عظمت دست یابد، و جان هایمان آویخته به شکوه قدست گردد

قال الصادق (علیه السلام) أَنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى یَقُولُ :«وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی وَ مَجْدِی وَ ارْتِفَاعِی عَلَى عَرْشِی لَأَقْطَعَنَّ أَمَلَ کُلِّ مُؤَمِّلٍ [مِنَ النَّاسِ ] غَیْرِی بِالْیَأْسِ وَ لَأَکْسُوَنَّهُ ثَوْبَ الْمَذَلَّةِ عِنْدَ النَّاسِ وَ لَأُنَحِّیَنَّهُ مِنْ قُرْبِی وَ لَأُبَعِّدَنَّهُ مِنْ فَضْلِی أَ یُؤَمِّلُ غَیْرِی فِی الشَّدَائِدِ وَ الشَّدَائِدُ بِیَدِی وَ یَرْجُو غَیْرِی وَ یَقْرَعُ بِالْفِکْرِ بَابَ غَیْرِی وَ بِیَدِی مَفَاتِیحُ الْأَبْوَابِ وَ هِیَ مُغْلَقَةٌ وَ بَابِی مَفْتُوحٌ لِمَنْ دَعَانِی فَمَنْ ذَا الَّذِی أَمَّلَنِی لِنَوَائِبِهِ فَقَطَعْتُهُ دُونَهَا وَ مَنْ ذَا الَّذِی رَجَانِی لِعَظِیمَةٍ فَقَطَعْتُ رَجَاءَهُ مِنِّی ...سوگند بعزت و جلالم بمجد و ارتفاع و بلندى مقامم بر عرش آرزوى آن کسى را که بغیر من امیدوار باشد ناامید خواهم کرد و لباس مذلت و جامه خوارى را باو میپوشانم و او را از نزدیکى و قرب خود دور نموده و او را از وصال خود مهجور خواهم کرد. آیا در شدائد و مشکلات بغیر من امیدوار مى شود؟ با اینکه شدائد و حل مشکلات در دست من است و با دست فکر و انگشت اندیشه در خانه غیر مرا مى کوبد؟ با اینکه کلید همه درها در دست من است و درها همه بسته و در رحمت من براى دعاکننده باز است. چه کسى است که براى رفع مشکلاتش بمن امیدوار شده و من او را از خود بریده باشم؟ و چه کسى توقع رسیدن بخواسته هاى بزرگ خود را از من داشته و من ناامیدش کرده باشم؟...»(الکافی، ج 2، ص67 ،باب التفویض إلى الله و التوکل علیه)

موفق باشید

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام و احترام

با این مضمون دعاهایی از معصومین صلوات الله علیهم به دست ما رسیده از جمله دعای یازدهم صحیفه سجادیه:

« صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ»

ترجمه: بر محمد و خاندانش درود فرست؛ و دل‌های ما را به یاد خودت از هر یاد، و زبان ما را به شکر خودت از هر شکر و اعضایمان را به طاعت خودت از هر طاعت مشغول دار.

روایات فراوانی نیز وجود دارد که به این مضمون اشاره دارد و در آن احادیث و روایات، دل بریدن از غیر خدا و آنچه در دست مردم است را سبب آرامش انسان دانسته اند.

باید توجه داشته باشید معارف الهی نیاز به توضیح توسط افرادی دارد که با این معارف آشنا هستند و در این زمینه علم و مطالعه کافی دارند، که گاهی افرادی که غرض دارند و یا اطلاعات کافی ندارند گمراه می شوند و گمراه می کنند.

منظور این دسته از دعاها، احادیث و روایات این است که منعم اصلی را خدا بدانید و دیگران را مامور خدا برای رساندن نعمت بدانید و آنان را منعم حقیقی ندانید و از آنان به این دلیل که مامور خداوند هستند تشکر کنید.

برای مثال کسی که گوشت می خواهد باید تمام مراحل تولید گوشت طی شود تا گوشت به دستش برسد و طبیعی است که باید از این افراد تشکر کرد و به آنان احترام گذاشت و از ایشان تشکر کرد؛ ولی نعمت دهنده اصلی را باید خدا دانست و چنین چیزی کفر نیست بلکه توصیه خداوند است که از مخلوقات تشکر کنید که این کار شما در اصل تشکر از خداوند است.

امام رضا عليه السلام می فرماید: مَن لَم يَشكُرِ المُنعِمَ مِنَ المَخلوقينَ لَم يَشكُرِ اللّه َ عَزَّ و جلَّ .

هركه در قبال خوبى مردم تشكر نكند ، از خداوند عزّ و جلّ هم تشكّر نكرده است .

در پناه خدا باشید. [عيون أخبار الرِّضا : 2/24/2 .]