سوال 16898

Question

سلام من یه پسر دوسال و نیمه دارم از زمانی که کوچکتر بود و متوجه افراد دوروبرش شد خیلی نسبت به آدمهای احساس غریبی میکرد مخصوصا آقایون ،مثلا اگر داخل یک جمع میرفتیم همش گریه میکرد ویا به من یا مادرش سفت چسبیده بود ،الان که دوسال و نیمه شده بهتر شده ولی باز اون غریبه گی رو داره و راحت نیست داخل جمع ، یه شب بردمش پارک وهیچ کس نبود خلوته خلوت و خیلی خوب بازی کرد تاب وسرسره و... ولی دوسه روز بعدش بردمش پارک پارک شلوغ بود وعموما مادر بچه ها هم همراه بچه ها بودن مث قبل دیگه بازی نمی کرد سرسره رو می نشست پایین نمیومد احساس میکردم از نگا اون خانمهایی که منتظر بودن بچه من سر بخوره بیاد پایین تا بچه شون رو بنشونن می ترسید یا داخل شهربازی تنها سوار وسایل بازی نمیشه،جدای از این موارد توخونه خودمون یا خونه پدرخودم یا پدر همسرم خیلی خوب بازی میکنه شیطونی میکنه همه چیو بهم میریزه باهاشون راحت صحبت میکنه ولی اگه یه آدم غریبه تر بیاد باهاش ارتباط نمیگیره و میترسه ،منو مادرشم تا الان به کاری مجبورش نکردیم تواینجور رفتارها

دکتر فرزانه باکتریا · Answer

با سلام

کودکان هم خلق های متفاوتی دارند و از نظر میزان راحتی در جمع و زودجوشی مسلما بین کودکان تفاوت وحود دارد.

اگر این تفاوت را بپذیرید و کودکتان را با سایرین مقایسه نکنید برای خودتان و فرزندتان خیلی بهتر است.

بدترین کار این است که مرتب به او بگویید نگاه کن این پسر را. تو هم برو جلو. به عمو سلام کن یا ......

شما نمی توانید کودک در این سن را مجبور به کاری کنید. می توانید شرایط را به گونه نه ای برایش ایجاد کنید تا در حد متوسط به خودش و اطرافیانش اطمینان پیدا کند. با افرادیکه بچه هم سن دارند رفت و آمد بیشتری داشته باشید. بعد از 3 سالگی می توانید فرزندتان را مهد یا کلاس های آموزشی تفریحی ثبت نام کنید. هرگز او را تهدید به رفتن و او را تنها گذاشتن و یا اگر این کار را نکنی دیگه دوستت نداریم نکنید.

سوال 16898

ثبت پاسخ جدید

پاسخ‌ها