سوال 176369

Question

خانم تمنایی فر عزیز سلام. خسته نباشید. از اینكه پاسخگوی سوالم بودید واقعا ممنونم. در مورد رابطه ام با مادرم به نظر خودم بد نیست. من در مورد تمام اتفاقاتی كه برایم رخ می دهد با مادرم صحبت می كنم. البته تقریبا در مورد همه چیز. چون مثلا درباره همین مسئله بین خودم و دوستم چیزی نمی داند. یعنی خیلی سربسته و جزیی. اما درباره اینكه او همیشه درست تصمیم می گیرد و من اشتباه، این را قبول ندارم. چون خیلی وقتها من هم از تصمیم گیری های او خوشم نمی آید و فكر می كنم اگر جای او بودم اینگونه تصمیم نمی گرفتم. و در بسیاری از موارد هم در مورد طرز فكر و تصمیمم مطمئن و راضیم. ببینید مشكل من بیش از حد ایراد گیری اوست. نمی توان منكر این مسئله شد كه او بسیار حساس است و در ضمن با وجودی كه خودش قبول ندارد انتظار دارد همه آنگونه كه او دوست داردرفتار كنند. فكر كنند. تصمیم بگیرند و ... . می توان گفت تا حدی پر توقع است. البته از نظر من! بارها شده كه وقتی با او در موردی صحبت می كردم و او فكر می كرد من درست رفتار نكرده ام، مطمئن بود كه اگر خودش در همان موقعیت قرار گیرد، به طرز كاملا صحیح رفتار می كند و این را می گفت كه اگر من بودم فلان می كردم و این در حالی است كه وقتی یك بار دقیقا این اتفاق افتاد، او هم نتوانست عكس العملی غیر از رفتار من نشان دهد و تصمیمی غیر از تصمیم من بگیرد.این مسئله هم من را آزار می دهد. چون به نظر خودم انسانها در موقعیت های برابر ممكن است عكس العمل های كاملا متفاوت انجام دهند. و هرگز انتظار ندارم دوستم هم مثل من رفتار كند یا فكر كند. البته خوب همین كه از او دلگیر می شوم یعنی كه كاملا به او حق نمی دهم. واین هم ناقض گفته های خودم است. شاید من هم انتظار دارم او مثل من باشد. من همیشه نسبت به او با آرامش بیشتری در مورد مسائل رفتار می كنم. او عجول تر است و در عین حال خیلی سریعتر از كوره در می رود. من در زمان لازم می توانم خشم خود را مهار كنم ولی او نه. من در مواردی كه لازم باشد می توانم ناراحتی خود را اصلا بروز ندهم ولی او نه. اینها چیزهایی است كه خود او هم قبول دارد. نمی دانم این مشكل محسوب می شود یا نه؟ ولی اگر بخواهم هیچگاه طرف مقابل از رفتارم متوجه نمی شود كه ناراحت شده ام یا از مسئله ای دلگیرم. به راحتی جلوی بروزش را می گیرم. اصلا به طور كلی مدلم این است كه به خصوص در موارد عصبانیت و ناراحتی به سرعت واكنش نشان نمی دهم ( البته نه در همه موارد. وقتی احساس كنم لازم است عكس العمل نشان می دهم) ولی به طور كلی سریع عصبانی نمی شوم یا بهتر بگویم سعی می كنم در زمان ناراحتی و عصبانیت تصمیمی نگیرم و بعدا كه آرامتر شدم فكر كنم و تصمیم بگیرم. مسئله دیگری كه بد نیست بگویم این است كه وقتی در مورد كارهایم یا احساساتم با او حرف میزنم اگر مطلبی را نپسندد یا در اصل خوشش نیاید خیلی بد رفتار می كند.یعنی جوری برخورد می كند كه احساس می كنم اگر نمی گفتم شاید ناراحتش نمی كردم. از اینكه باعث ناراحتی اش شده ام بیشتر رنج می برم. این هم شاید دلیلی باشد برای اینكه ترجیح می دهم بعضی مسائل را به او نگویم. الان كمی بهتر شده ام. خوابهای پریشانم تا حدی دست از سرم برداشته اند. ولی هنوز هم نمی دانم اصلا از چه چیزی باید با او صحبت كنم ؟! همان احساسات و حرفهای دل را پیدا نمی كنم. شاید همان كه شما فرمودید باشد. شاید فكر می كنم كه او در مورد من چه فكر می كند. ولی چشم. كارهایی را كه فرمودید حتما انجام می دهم و نتیجه را با شما در میان می گذارم. البته اول باید بفهمم در مورد چه چیز می خواهم با او صحبت كنم. از توجه تان سپاسگزارم. پاینده و پیروز باشید. - 21 ساله - لیسانس

مشاور پرسان · Answer

هستی جان
بیان شمااین بار بادفعه قبل كمی تفاوت دارد و به نظر می رسد كه ظاهرا مساله برای شما صورت تازه ای به خود گرفته تصمیم شما درست است كه می خواهید در مورد احساساتی كه دارید با او صحبت كنید و البته باید به این مساله خوب فكر كنید .چون شما تك فرزند هستید ممكن است در ارتباط با دوستان خود كمی مشكل داشته باشید كه طبیعی است.باید تمرین كنید تا بتوانید ارتباط بهتری با دیگران داشته باشید و بتوانید از احساسات خود حرف بزنید و البته حتما مرزها را بشناسید.اگر باز هم مشكلی پیش آمد به من اطلاع دهید
امیدوارم همیشه موفق باشید

سوال 176369

ثبت پاسخ جدید

پاسخ‌ها