ناشناس

سوال 17730

با سلام من دختری ۳۲ ساله تحصیل کرده و مذهبی هستم،به قصد ازدواج با آقایی که ۸ ساله همکارام هستند به مدت ۳ ماه در ارتباط هستیم،و توی این ۳ ماه اختلالات اعتقادی داشتیم که تا حدودی باهم به توافق رسیدیم،و در این مدت باهم دعوا و بحثی نداشتیم،من گاها پیام ها ایشون رو دیر جواب میدادم و گاها پیش میومد ایشون که زنگ میزدن من در شرایطی نبودم که جوابشان رو بدم و بعد خودم بهشون زنگ میزدم، و یکبار به خاطره دیر جواب دادن پیام ها از طرفه ایشون مورد بازجوئی قرار گرفتم،و ایشون به من گفتند که من حتما با کسی دیگه در ارتباط هستم که با ایشون اینگونه رفتار میکنم،من بهشون توضیح دادم و دلیل منطقی اوردم براشون ولی ایشون به من گفتند که در صادق بودن من شک دارن و به من بی اعتماد شدن ( من تا حالا دوست پسرم نداشتم ولی ایشون دوست دختر داشتند) من هم بهشون گفتم که مشکل از خودشون که نمیتوانند اعتماد کنن و شاید در گذشته خیانت دیدین که نمیتونن اعتماد کنن و بهشون گفتم که شما من رو ۸ ساله میشناسی و اگه من رو آدم دروغگوئی میدی نباید نزدیکم میشدی،و گفتم رابطه که اعتماد درونش نباشه باید تمام بشه ولی ایشون قبول نکردن و گفتم همدیگر ببنیم و حضوری صحبت کنیم،میخواستم از شما مشاوره بگیرم که من الان باید چی کار کنم؟به خاطره تهمتی که به من زده دوست ندارم با ایشون ادامه بدم کاری درستی میکنم؟؟؟

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

4 پاسخ
profile-photo

باسلام

دوست گرامی وجود اختلاف نظر در جلسات آشنایی قبل از ازدواج امری طبیعی است اما تهمت زدن به هیچ عنوان طبیعی نیست

توصیه جدی دارم از کنار این مساله ای که این آقا مطرح کرده و نسبت به شما بدبینی نشان داده اصلا بی اهمیت نباشید

اینکه می خواهید یک جلسه ملاقات داشته باشید ایرادی ندارد اما مساله تهمتی که به شما زده اند را دست کم نگیرید

شاید این احتمال داده شود که لزوما این آقا بدبین نیستند اما همین که در زمان عصبانیت هر چه دوست دارند می گویند، اصلا پیش آگهی خوبی نیست

موفق باشید 🎯🎯🎯🎯

profile-photo

باسلام
یکبار حضوری ملاقات داشته باشید . ولی نگذارید این موضوع کم رنگ شود.

هدف شما ،شناخت این فرد است. ببینید استدلال پشت اینکه شما را صادق نمی بیند چیست.

اگر کسی نتواند حقایق را ببیند و حرف کسی را بپذیرد امکان اینکه در سایر موارد هم بی منطق باشد وجود دارد.

گاهی مشاجره نداشتن در ابتدای آشنایی دلیل تفاهم نیست بلکه ترس از ابراز وجود است. و وقتی اطمینان پیدا می شود که رابطه جدی شده کم کم اختلافات بیشتر می شود. یعنی روی شناخت اولیه گاهی نمی شود حساب کرد.

با هر اختلافی نباید رابطه را قطع کرد. باید یاد گرفت مشکل را حل کرد. خواسته را درست ابراز کرد. البته اگر دو طرف قابلیت منطقی فکر کردن را داشته باشند.

می توانید از یک روانشناس کمک بگیرید تا مهارتهای ارتباطی و حل تعارضات را یاد بگیرید .

ولی اگر دیدید ناراحتی را فقط با تهمت و فرافکنی ابراز می کند. مسئولیت حرف هایش را نمی پذیرد و این شما هستید که باید او را مجاب کنید و قصد تغییر ندارد بهتر است رابطه را دوستانه پایان دهید.‌ابن فرد شاید همکار خوبی باشد ولی همسر خوبی نخواهد بود.موفق باشید

بله کار درستی و حتما بی خیال ایشون بشوید

کات کن . فکر کردی خواستگار هست دیگه.همینش هم گیر کسی نمیاد.مخصوصا اگه سنت ۳۰ به بالا شده باشه.