ناشناس

سوال 18052

سلام وقت بخیر از کجا بودم نامزدم به مادرش وابسته هسته رفتم یه جا برای گردش با خانوداه خودم. عکس گرفتع برای مادرش فرستاد احتمالش هست به مادرش وابسته داشتع.

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

3 پاسخ
profile-photo

باسلام
استقلال روانی و مالی از ملاک های لازم برای یک ازدواج موفق است ولی قرار نیست بعد از نامزدی یا ازدواج تمام رابطه های قبلی کنار برود.

پسرانی که رابطه طبیعی و سالمی با مادر خود دارند پرخاشگری کمتر و اعتماد به نفس بیشتری دارند.

مشکل از جایی شروع میشود که مرزبندی درستی بین زندگی شخصی و احترام به مادر شکل نمی گیرد.

اگر نامزدتان استقلال مالی ندارد، مادرش در همه کارها نظر می دهد و پسرش و دیگران خود را مجبور به اطاعت می بینند، در تصمیم گیری ها نمی تواند مستقل عمل کند و مسایل شخصی رابطه را به مادرش می گوید آنوقت وابستگی مشکل ساز است.

عکس فرستادم و علاقه به مادر ویژگی مثبتی است ولی اگر بعداً به شما گفت مامان گفت چرا اونجا رفتین یا چقدر .... یا چرا ..... زنگ خطری است که باید به آن توجه کنید. موفق باشید

سلام وقتتون بخیر، دوست عزیز این مثال به تنهایی صرفا نمیتونه نشان دهنده وابستگی باشه .

یک همسر باید استقلال مالی وفکری وشخصیت داشته باشه ومهم تر از همه حریم خانواده جدیدی رو که تشکیل داده حفظ کنه.

اگر پشت عکس فرستادن مادر حرف هایی باشه ممکنه کم کم حریم ها حفظ نشه. اما حساسیت زیاد هم خودتون رو اذیت میکنه. درباره ی حفط حریم خانوادگی خودتون با همسرتون بدون ذکر این مثال گفتگو کنید

عرض سلام و وقت بخیر

در مورد سوال شما کارشناسان محترم می‌توانند پاسخگو باشند. بنده به عنوان یک کاربر ساده احساس کردم که یک نکته را خدمت خوانندگان عزیز بیان کنم.

میان احترام به والدین (خصوصا احترام همراه با ابراز علاقه و قدردانی نسبت به مادران ارجمند) و وابستگی مضر تفاوت‌هایی وجود دارد.

آن فردی که محبت کمی نسبت به مادر خود دارد، مادری که اینقدر به او علاقه‌مند است و برای او حاضر به فداکاریست، به نظر شما آیا می‌تواند جواب محبت و فداکاری احتمالی همسر خود را هم بصورت شایسته‌ای دهد؟! پس‌از اینکه شور و شوق اولیه ازدواج فروکش کرد، بجز وجود حس قدرشناسی (که ممکن است در اثر ایمان به خدا و یا به دلیل سلامت اخلاقی باشد) چه نیرویی می‌تواند همسرتان را نسبت به شما علاقه‌مند نگه دارد. به نظر بنده وجود این حس را می‌توان تا حد زیادی از رفتار فرزندان با والدین فهمید‌. از احترام‌ها به پدر و ابراز محبت‌ها به مادر‌.

اینکه دیده می‌شود در برخی از افراد باوجود گذشت سالیان زیاد از زندگی مشترک و از دست رفتن برخی از جذابیت‌های ظاهری، محبت زوجین به یکدیگر چندین برابر روزهای اولیه است، به نظر بنده ناشی از همین سلامت روحی می‌باشد. به نظر شما علاقه یک فرد به همسری که درطول یک عمر با ناخوشی‌ها، نداشتن‌ها، بیماری‌ها و سختی‌های فراوان همسرش ساخته و در کنار او بوده، با عشقِ به‌ظاهر آتشین دو فردی که در شور و هیجان اولیه آشنایی می‌باشند یکسان است. نور یک شعله آتش ممکن است درظاهر چشم‌ها را خیره نماید ولی گرمایش هرگز به‌پای آتشفشان‌ها نمی‌رسد.

بنده نمی‌گویم وابستگی شدید مضر نمی‌باشد (علی الخصوص وابستگی اقتصادی)، ولی حرفم این است که درکنار این نکته مهم، نکته مهتری نیز وجود دارد (که شاید صدها برابر کمتر به آن پرداخته شده باشد) و آن این است که عدم احترام و دلسوزی یک فرد برای والدینش می‌تواند زنگ خطر مهمتری برای دوام زندگی مشترک باشد.

با تشکر🌹