سوال 18319

با سلام

دوست عزیز، خمس به مالی تعلق میگیره که در واقع جنبه سرمایه داشته باشه. سرمایه ای که مازاد بر مخارج سال باشه و مورد استفاده به عنوان مخارج حساب نیاد. و این موضوع ممکنه برای فردی که سرمایه مازاد نداره، پیش نیاد و ممکنه برای کارمندی که دارای مخارج کم هست ولی پولش اضافه بر سازمان باشه، تعلق بگیره. پرداخت خمس از واجبات دین هست و تنها به خانواده معتقد اختصاص نداره و بر همه مسلمانان واجب است همانند وجوب نماز و روزه.

در مورد تعبیر «قربانی» که استفاده کردید، به احتمال زیاد شما دارای «طرحواره طردشدگی» باشید. معمولا ریشه این طرحواره رو باید در دوران کودکی به دنبالش بود. در دوران بزرگسالی هر محرک و هر چیزی ممکنه این طرحواره رو احیا کنه و در این صورت احساس «قربانی» بودن داشته باشید. حتی ممکنه با یک خسارت به ماشین، دزدی لوازمتون و... این طرحواره فعال بشه.

البته برای تشخیص دقیق خوبه که به روانشناس مراجعه داشته باشید

باسلام

دوست گرامی مساله خمس دادن و وجوب آن را مشاور مذهبی برای شما شرح خواهد داد اما در هر حال این خانم حق انتخاب دارد و احساس کرده که تناسب اعتقادی لازم را با شما دارا نیست این مساله بسیار طبیعی است خود شما هم ممکن است بنا به هر دلیلی با فردی آشنا شوید و احساس عدم تناسب کنید و جواب رد دهید این موضوع اصلا به معنای قربانی شدن نیست تصور می کنم قدری دیدگاه تان نسبت به جلسات خواستگاری صحیح نیست و شکننده فکر می کنید

هم این خانم و هم شما افراد شایسته ای هستید ولی این خانم درست یا غلط، احساس تناسب نکرده اند

📍در مورد احساس قربانی بودن از طرف خانواده هم باید مثال دقیق بزنید تا امکان راهنمایی وجود داشته باشد

موفق باشید 🎯🎯🎯🎯

باسلام
شما چند مسأله مختلف را مطرح کردید که در نهایت اینطور به نظر می رسد که از احساس طرد شدگی ناشی از آن ناراحت می شوید.

در بحث ازدواج اگر چه بنظرتان می رسد ویژگی‌های مثبتی دارید که نباید جواب منفی بدهند ولی اهمیت باورها و اعتقادات مذهبی را نباید دست کم بگیرید. خمس ندادن شاید برای شما فقط بحث مشکلات مالی باشد ولی برای طرف مقابل نداشتن اعتقادات مشابه است. این جواب رد وقتی اذیت کننده است که فکر شما این باشد که نباید کسی به من که خوب و منطقی هستم جواب نه بدهد. ولی اگر بگویید هر کس حق دارد مطابق با انتظاراتش فرد مورد نظر را انتخاب کند و دیگر باید و نباید نداشته باشید اذیت نمی شوید.

به خودگویی های خود دقت کنید تا متوجه شوید چقدر از افکارتان حول بایدها و نبایدها، درست ونادرست، چرا و چطور و همیشه و هرگز است.

اگر شما بخاطر خودتان و نه نظر دیگران مهربان و منطقی باشید و انتظار نداشته باشید در ازای آن از دیگران توجه ببینید مشکل حل است. ولی وقتی انتظار دارید در کفه به میزانی که خوب هستید خوبی هم ببینید ناامید می شوید.

اگر بخواهید ریشه یابی کنید شاید به تربیت دوران کودکی شما برگردد ولی شما مرد بزرگی شده اید و اگر منطقی هستید باید با یک جواب نه یا توجه و محبت نگرفتن از دیگران خودتان را زیر سوال نبرید.

اگر احساس واقعی شما درباره خودتان بدون تعارف این است که منطقی، محترم و مهربان هستید از جواب رد، توجه کم و ..... اذیت نمی شوید بلکه بعنوان قانون زندگی می پذیرید که همواره دو دوتا چهار تا نمی شود. موفق باشید