سوال 18498

با سلام

پس از راهنمایی و نکته سنجی خانم دکتر باکتریا در پاسخ شان، به نکته ای اشاره میکنم:

اگه عبارت پایانی سوالتان به درستی تایپ شده باشه به نظر میرسه که مسئله اصلی که در درونتان وجود داره در این عبارت مستتر شده: «ممنون میشم بفرمایید مشکلی ندارم».

این عبارت میتونه دارای معانی متعددی باشه و شاید بشه مفاهیمی رو برداشت کرد مانند: «من رو تأیید کنید»، «من به تأیید نیازمندم»، «من رو مورد انتقاد قرار ندید»، «از سرزنش کردن خودداری کنید»، «من مشکل رو در خودم میبینم، شما دیگه نگید» و امثال این واگویه ها که هر یک برای تخریب روحیه کافی است.

اگه اینچنین باشه، این واگویه ها که به افکار خودآیند و احساساتی با طعم تلخ تبدیل میشن از کجا میان؟

برای پیدا کردن سرنخها، میشه به طرحواره ای ناسازگار اشاره کرد: «طرحواره نقص و شرم».

این طرحواره حرفش اینه: «تو به خاطر کارهات اونقدر مورد انتقاد قرار گرفتی که دیگه مطمئن نیستی کار درستی ازت بربیاد. هر وقت بخایی کاری انجام بدی و یا تصمیمی بگیری، به احتمال زیاد خرابکاری میکنی و ارزش خودت رو پایین میاری. تو ناارزشمندی. اگه این دفعه هم خرابکاری کنی که حتما میکنی، دیگران تو رو طرد میکنن و دوباره تنها میشی. پس هیچ کاری نکن. بیخیال همه چی. سری که درد نمیکنه دستمال نمیبندن».

معمولا افرادی که دارای این طرحواره هستن خودشون رو دارای عیب و نقص میدونن و از نقص خودشون شرمگین هستن. از بروز و اظهار شخصیت و خصوصیات درونی خودشون پرهیز میکنن و از برقراری روابط بین فردی اجتناب میکنن و زمانی در آرامش هستن که کسی باهاشون کاری نداشته باشه و ارتباط نگیره. مخصوصا در برخورد با افراد جدید، واهمه و استرس بیشتری رو تجربه میکنن.

راه خلاصی و درمان این طرحواره، خودشناسی، پی بردن به صفات ارزشمند درونی، مرور کارهای خوبی که توسط فرد انجام گرفته، مرور تصمیماتی که در گذشته به نتیجه مطلوب رسیده، جلوگیری از سیاه نمایی صفات و خصایص درونی، ارزش سنجی فرد با نظرخواهی از دیگران و... است و در شرایط حاد، مراجعه به روانشناس کارساز میتونه باشه.

البته نکته ای که عرض شد صرفا جنبه احتمال و بررسی داشت و به معنای وجود این طرحواره در شما نیست. اما خوبه هر فردی، اگه چنین احساسهایی رو در وجود خود درک میکنه، مورد کنکاش و بررسی قرار بده.

باسلام

ترس از انتخاب، ترس از تغییر، ترس از اشتباه کردن و ....... باعث می شود اجتناب کنید.

یکی از راه های کم کردن استرس ، اجتناب است و یکی از راه های درمان رویارویی است.

ننوشته اید چند سال دارید ولی فکر می کنید تا چند سال دیگر دوست دارید با اجتناب به آرامش برسید؟

10 یا 20 سال آینده را برای خودتان مجسم کنید. آیا تنهایی باز هم برایتان آرامش بخش است؟

اگر تنهایی گزینه ی مناسب شما نیست باید با این ترس ها مقابله کنید. به افکار و خودگویی هایتان دقت کنید تا بتوانید علت آنرا ریشه یابی کتید.

اگر نتوانستید خودتان تغییری ایجاد کنید برای جلوگیری از هدر رفتن فرصت ها به یک روانشناس مراجعه کنید. موفق باشید