سوال 18775

درود 🌱
ناسزا گفتن ممکن است شکلی از خشونت و بدرفتاری نسبت به خواهر یا برادر و به ندرت نسبت به والدین باشد. هنگامی که کودک تان فحشی را به زبان می‌آورد، در برابر تمایل به خندیدن مقاومت کنید، وگرنه این خنده را به عنوان تشویقی برای انجام دوباره‌ٔ این کار تلقی می‌کند. وقتی کوچک هستید توانایی خنداندن بزرگسالان یا عصبانی یا ناراحت کردن آنها فوق‌العاده قدرتمند است و حتی اگر شنیدن اصطلاحات جدید ابداعی فرزندتان سرگرم‌کننده باشد، نشان دادن این‌که موجب تفریحتان شده است، به نفع او و خودتان نیست.اگر فرزند کوچکتان حتی بعد از یکی دو اخطار، این نوع صحبت کردن را رها نمی‌کند، وقت آن است که تاکتیک‌های تربیتی را به کار بگیرید. آرام باشید، سریع پاسخ دهید و ثابت قدم باشید و بگویید: «اون کلمه باعث می‌شه وقفه بگیری» فقط قبلش لازم است در مورد وقفه‌ها و داستان طولانی آموختن و اجرایشان به قدر کافی بدانید.وقفه‌ٔ تربیتی می‌تواند در هر جایی اجرا شود، مثلاً صندلی عقب ماشین یا یک گوشه‌ٔ آرام در مرکز خرید. اگر وقفه دادن به تنهایی به نتیجه نرسید، ممکن است لازم باشد با لغو امتیازات، جریمهٔ این کار را بالا ببرید.اما باز هم، این کار را تا جایی که می‌توانید به شکل مداوم و غیر احساسی انجام دهید. مثلاً بگویید: «اگه از این کلمه استفاده کنی، نمی‌تونی برای بازی بری خونه‌ٔ دوستت» یا «نمی‌تونی امروز بعدازظهر کارتون داستان موش زرنگ رو تماشا کنی». همچنین در این مرحله، لازم است در مورد این که چرا کودک به مبارزه با شما این‌قدر تمایل دارد کمی فکر کنید! شاید استفاده‌ٔ او از کلمات ناشایسته نشانه‌ٔ این باشد که مثلاً چیز دیگری او را آزار می‌دهد.قطعاً قوانین مختلفی برای رفتار بزرگسالان و کودکان وجود دارد، اما اگر کودکتان بشنود که اعضای خانواده در گفت‌وگوهای روزانه‌ٔ خود با بی‌قیدی فحاشی می‌کنند، متقاعد کردن او به فحش ندادن بسیار دشوارتر خواهد بود. اگر او چیزی را که یکی از اعضای خانواده گفته‌اند تقلید می‌کند، اعتراف کنید که هیچ یک هم نباید آن را می‌گفتید، توافق کنید که آن را از دایره‌ٔ واژگان خود حذف کنید و سپس تصمیمتان به ترک این عادت را عملی کنید.
آرزو شربیانی درمانگر خانواده و کودک سکستراپیست 🌱