گریه واقعی یا جلب توجه؟

با سلام و احترام به شما والدین گرامی؛
اغلب اوقات واکنش کودک به آسیب بستگی به این دارد که چه کسانی در اطرافش هستند معمولاً به دلیل اینکه کودک به شما نزدیک تر بوده و در بیان احساساتش با شما راحت تر است ممکن است بیشتر از سایر وقتها آسیب یا افتادن را بزرگ کند و گریه کند، حتی اکثر والدین می گویند پس از زمین خوردن کودک شان را دیدند که خیلی راحت و بدون ناراحتی بلند شده اما تا چشم کودک به مادر افتاده شروع به گریه و اظهار درد کرده است!
حتی اغلب بزرگسالان وقتی در خانه آسیب می بینند اظهار ناراحتی می کنند اما همین افراد اگر در پیاده راه خیابان زمین بخورند زود خود را جمع و جور کرد و بدون اظهار ناراحتی به راه خود ادامه می‌دهند.
در مورد کودکان اما کمی این مسئله متفاوت تر است، گاهی کودک آنچنان غرق در بازیگری که اصلاً متوجه درد و آسیب خود نمی شوند و دوباره سریعاً به بازی برمی گردد اما گاهی خستگی، لجاجت یا گرفتگی باعث می شود به محض وارد شدن کوچکترین ضربه ای داد و فریاد زیادی سر داده و برای مدت زیادی هم گریه کند!!
سعی کنید در برابر آسیب های کودک زیاد حساسیت به خرج ندهید زیرا اگر والدين مکررا در ابراز نگرانی زیاده‌روی کنند کودکشان حس می‌کند باید برای اتفاقات کوچک از دیگران کمک بطلبد و در نتیجه خودش هرگز نمی‌تواند از عهده مشکلاتش بر بیاید، یا حتی ممکن است احساس کند دنیا جای بسیار ناامنی است و دچار اضطراب و استرس شود.
در نظر داشته باشید گاهی اوقات زمین خوردن کودک به صورت رفتاری آموخته شده در می‌آید. به این صورت که به دلیل جـلب توجه در کودکان، آن ها خود را به صورت ارادی به زمین می‌اندازند. حتی رفتارهایی مانند کوبیدن سر به زمین در کودکان در بیشتر مواقع به قصد جلب توجه والدین انجام می شود.
کودک می‌آموزد زمانی که به زمین می‌افتد والدین به او توجه می‌کنند و نگران او می‌شوند. بنابراین این رفتار را در شرایط دیگر و یا حتی زمانی که به خاطر اشتباهش مورد سرزنش قرار گرفته تکرار می‌کند.