سوال 18816

باسلام

همه انسانها از آنجایی که مخلوق تحسین شده خداوند خالق هستند، موظف به حفظ زندگی خود از حیث سلامت بدنی، دوری از خطر جانی و رشد صحیح هستند. و همین احساس بقا، نسبت به بقیه انسانها را هم داره. اما از آنجایی که مرگ برای هر انسانی پیش خواهد آمد، هر انسانی خود را در آستانه نابودی میبینه. از همین جهت، هر انسانی ذاتا و به صورتی فطری تلاش میکند که انسان باقی بماند و پس از مرگ خود، نسل انسان به زندگی و رشد ادامه بده. (اگه این حس وجود نداشت، انسان بسیار زودتر از اینها، به خاطره تبدیل میشد) همین حس ذاتی و فطری منجر به تمایل به فرزندآوری میشه. بنابر این، تولد هر انسانی بر اساس عملکرد ذاتی و فطری والدان او هست. و اگه فرزندآوری و ازدیاد نسل به طور طبیعی و از روی قصد انجام نگیره، یک نقص و مخالفت فطری تلقی میشه.

بنابراین تولد من و شما براساس عملکرد طبیعی و انسانی پدر و مادرمون بوده که طبق فطرت خودشون عمل کردن. اما هر پدر و مادری میبایست آینده نگریهایی برای فرزندان خود انجام بدهند که معمولا این کار هم انجام میشه. اما سازندگی آینده، تماما در اختیار والدین نیست. به عوامل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، بهداشتی و... بستگی پیدا میکنه. چنانچه اتفاقاتی بیافته که کنترل اونها در اختیار والدین نباشه، شایسته نیست که تماما اونها رو مقصر بدونیم و اونها رو به دلیل اینکه نتونستن تمام خواسته ها رو فراهم کنن، مورد سرزنش قرار بدیم. (البته اگه کوتاهی نکرده باشند).

پیشنهاد میکنم از این به بعد، با تعیین اهداف واقع گرایانه و براساس امکانات موجود، از لحظه لحظه زندگی برای بالندگی و رشد زندگی استفاده کنیم و از کوچکترین نعمتهایی که در اطرافمون هست، لذت صحیح ببریم.