سوال 18924

دختر خوب من الان ۳۷ سالمه و درست همسن شما بودم این ترس تو وجودم امد اونقدر شدید که تو مدرسه هم آرامش نداشتم،اینقدر این فکر های منفی توی ذهنم امده و میاد که از اصل زندگی شخصی خودم دور شدم میشه گفت عقب افتادم نه تونستم از نظر تحصیلی به جای برسم نه از نظر هنری که دوست دارم الان دو ساله به این اشتباه خودم پی بردم که دیگه فایده ی نداره
جالب بدونه که من تو سن ۱۸سالگی پدرم رو از دست دادم😢یعنی همون چیزی که ازش ترسیدم
بعضی وقتها فکر میکنم که افکار منفی من باعث این اتفاق شد (کائنات سرم اورد) و عذاب وجدان ...😥
اما عزیزم به چیزی که من ۲ساله بهش رسیدم تو الان برس قبل از اینکه وقت جبران نباشه
الان فکر خودت باش فکر آینده ات که از کسی جانمونه از نظر تحصیلی وشغلی و اجتماعی،تا وقت هست و زمان داری
هر اتفاقی بخواد بیفته میفته تو هر ساعت و هر روزی که خدا بخواد پس فکر و ذهن خودت رو سمت چیزهای مثبت و شاد بکشون تا خدا وکائنات برات شادی و خوشی بیاره و هر روز برا طول عمر عزیزات دعا بخون و دیگه فکر خوب کن و به خدا ایمان داشته باش که دعات مستجاب میشه
باز تاکید میکنم فکر خودت و آینده ات باش که بعد مثل من افسوس نخوری
برات آرزوی خوشحالی و موفقیت و آرامش دارم