سوال 19442

سلام و وقت بخیرمن برادری ۱۵ساله دارم ک طی این چند سالی ک باهاش زندگی کردم ب این نتیجه رسیدم ک خیلی شخصیت مغروری داره. یعنی وقتی بهش میگیم برو سرکار اصلا دوست نداره سر هرکاری بره. مثلا دست فروشی رو برای خودش کسر شان میدونه.یا مثلا وقتی مادرم بهش میگن ک یکسری زباله رو برای بازیافت ببر محل مورد نظر، ایشون میگن من نمیبرم.خیلیم ب تیپ و ظاهرشون میرسن برای بیرون. البته میدونم ک یک مقدادیش طبیعیه و اقتضای سنشه ک اینطور باشه. ولی درمورد مثال هایی ک بالاتر براتون زدم،بعنوان یک خواهر خیلی برای ایندشون نگران میشم و دوست ندارم ک اینجور باربیاد و راحت طلب باشه چون خیلی هم ب سختی تن نمیدن .ودرمورد اخلاقشون هم وقتی ک کاراشتباهی بکنن وقتی هم ک پشیمون باشن اصلا نمیتونن عذرخواهی کنن و براشون سخته. ممنون میشم راهنمایی کنید ما چیکارکنیم و چطور باایشون برخورد کنیم ک اینده ی روشنی داشته باشن چون خیلی هم من و مادرم باهاشون صحبت میکنیم ولی خیلی نتیجه ای نداره. ممنون از پاسخگوییتون.

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

2 پاسخ
profile-photo
درود 🌱
تربیت پسران نوجوان همیشه آسان نیست. رفتار با پسر نوجوان 15 یا 16ساله نیازمند صبر و همدلی و شفقت است و به ویژه در شرایط منحصر به فرد امروزی چالش برانگیز باشد.در نتیجه سبک زندگی امروزی، جوانان بیش از هر زمان دیگری انزوا، تنهایی و اضطراب را تجربه می کنند. پسران جوان همیشه در اتاق خود می‌مانند و ساعت‌ها ی زیادی را در شبکه های اجتماعی سپری می‌کنند.والدینی که می خواهند به بهترین وجه با پسران خود ارتباط برقرار کنند باید راهی برای ورود به چارچوب زمانی آنها پیدا کنند. والدین می توانند در مورد چیزهایی که پسرشان اکنون به آنها علاقه مند هست، با آنها صحبت کنند. وقتی پسران شما زیر 10 سن دارند، این کار نسبتا آسان است، اما در جوانی این کار چالش برانگیزتر است.
یکی از راه‌های صحبت کردن با پسرها این است که آنها را به حرکت درآورید. با هم به پیاده روی بروید، ظرف ها را با هم بشویید یا کار دیگری انجام دهید، در این شرایط متوجه خواهید شد که زبانشان باز و بیشتر صحبت می کنند. باید بدانید در روانشناسی پسران نوجوان فشار صحبت کردن با فعالیت های مشترک از بین می رود. در روانشناسی جوانان همانطور که فعالیت و بازی زبان پدری است، فعالیت نیز حالتی است که بسیاری از پسران را وادار به صحبت کردن می کند.
آرزو شربیانی/ درمانگر خانواده و کودک/ سکستراپیست 🌱

با سلام خدمت شما. گاهی ما فراموش می‌کنیم که بچه‌ها هم نیازهای روانشناختی دارند که باید در رابطه برآورده شوند. و یا یادمان می‌رود که از کارهای خوبش قدردانی کنیم و به رفتارهایی که نمی‌پسندیم مدام توجه نشان می‌دهیم. نوع گفتگو و شیوه درخواست کردن هم مهم است و می‌تواند پیام‌های متفاوتی با خود به همراه داشته باشد. می‌توانیم دستور بدهیم که "این زباله‌ها را ببر برای بازیافت" و یا بگوییم "علی جان من به کمک احتیاج دارم، آیا شما حاضری تو فلان مورد به من کمک کنی؟" فکر می‌کنید کدام شیوه همکاری بیشتری به همراه خواهد داشت؟

گاهی هم همدلی نمی‌کنیم، مثلا وقتی انجام کاری برای او سخت است فشار بایدها را بیشتر می‌کنیم در حالیکه میتوانیم همدلانه پای صحبت‌های او بنشینیم و دلایل او را بشنویم، در آخر هم با کمک هم یک گزینه جایگزین پیدا کنیم. موفق باشید.