سوال 19449

سلام وقتتون بخیر

اینکه می گویید بخاطر بچه زندگی را ادامه می دهید دو اتفاق بد را رقم می زند اول اینکه چون خود را قربانی می دانید تلاشی برای بهبود رابطه نمی کنید و رها می کنید زندگی را و منفعل از شرایط بد گله می کنید بخاطر بچه جوانی خود را از دست رفته می دانید و دوم اینکه ناخواسته باعث می شوید کودک در فضایی تنش آلود خود را مقصر اتفاقات اطرافش بداند.

اولین کاری که به نطر من می رسد این است که از جلسات مشاوره و زوج درمانی و همسر داری استفاده کنید شاید با انجام چند تغییر کوچک رفتاری روابطتان رفته رفته گرم و اصلا ح شود .

دوم اگر بعد از مشاوره و تلاش برای بهبود شرایط ( حداقل یکسال را برای مشاوره اختصاص دهید و تداوم بخرج دهید در استمرار زوج درمانی)به این نتیجه رسیدید که واقعا نمی توانید این شرایط را اصلاح کنید ، به طور جدی در باب این مسئله گفت و گو کنید و صمن توضیح تلاش هایتان و رفتار های آزاردهنده ای که شما را به آیت نقطه رسانده برای ادامه دادن یا ندادن زندگی با همسرتان گفت و گو کنید.

یک مسئله مهم را اینجا در نطر بگیرید ، شما الان مادر یک بچه هستید و الحمدالله همسرتان مشکلاتی مانند اعتیاد به مشروبات و مواد مخدر، بیکاری و مشکلات روانی را ندارد ، درست است که خودمحوری زیاد ایشان قطعا آزاردهنده است و قطعا مسائل دیگری هم درکنارش وجود دارد که شما مادر دلسوز را آشفته کرده اما بخاطر اهمیتی که به فرزندتان می دهید یک دوره هم مشاوره و زوج درمانی و کلاس هلی همسرداری را امتحان کنید ، اختلاف نظر همیشه بیت آدم ها وجود دارد راهکار ما برای حل مشکل مهم است.