سوال 19538

سلام وقتتون بخیر

پیش از یک سالگی هیچ عاملی از قبل تعیین شده ای نیست که کودک به عنوان سلاح استفاده کند یا به اصطلاح عامیانه لوس شدن در مورد کودک بی معناست ، وقتی یک کودک لوس می‌شود که چیزی را که نیاز ندارد، مدام به او بدهید. یک نوزاد وقتی گریه می‌کند که ما به نیازهایش پاسخ ندهیم، گریه تنها راهی است که او می‌تواند با شما گفت‌وگو کند. اگر در این سن به این بهانه که کودکم لوس و بغلی می‌شود به گریه‌اش پاسخ ندهید و تنهایش بگذارید، حس ناامنی خواهد کرد و اعتمادش به شما و خودش سلب می‌شود. پس او را بغل کنید و به گریه های او واکنش نشان دهید.

اما با بزرگتر شدن کودکان، آنها یادگیری روش های دیگری برای نشان دادن نیاز ها و احساسات خود را شروع می کنند، البته گریه همچنان یک روش موثر برای جلب توجه و برقراری ارتباط با مراقبان خود است.

یادتان باشد برای اینکه قشقرق به پا کردن و گریه سلاح کودک نشود باید مراقب باشید که وقتی قانونی وضع می کنید یا نه می گویید با گریه های کودک عقیده و نظر خود را تغییر ندهید تا گریه به عنوان سلاح کودک نشود.

یک نکته ی مهم دیگر در زمان گریه کودک را هرگز فراموش نکنید؛ هرگز نگویید گریه نکن!

وقتی به کودک می‌گوییم دست از گریه کردن بردارد باعث می‌شود آنها حس کنند در مورد ابراز احساسات خود اشتباه می‌کنند. هر چقدر هم که برای والدین سخت و آزاردهنده باشد اما این باعث نمی‌شود کودک شما به دلیل انجام کاری که کودکان طبیعتا انجام می‌دهند از نظر شما یا دیگران اهریمن جلوه کند. در واقع، وقتی شما به فرزندتان می‌گویید گریه نکند، احساسات او را بی‌ارزش جلوه می‌دهید.

به جای این که بگویید گریه نکند، به او بگویید «موضوع چیست و چرا داری گریه می‌کنی» اما نه به روش خشمگینانه و عصبانی.

کودک شما در این حالت سعی می‌کند با شما ارتباط برقرار کند و احساساتش را با شما در میان بگذارد. او سعی می‌کند در آینده نیز اگر مشکلی برایش پیش آمد، اول به شما بگوید.