سوال 19577

جدي باشی حله، مثلا زماني كه قانوني را وضع كرديد و اطمينان داريد به صلاح فرزندتان است، بايد با جديت (بدون عصبانيت)، روي حرف تان بايستيد. بنابراين: دليلي براي بحث هاي طولاني و قوانين بي ثبات نيست.بچه هم دو بار با گریه به هدفش نرسه بی خیال میشه راه دیگه رو انتخاب می کنه.

سلام وقتتون بخیر و خوشی

گاهی پدر و مادر در موقعیتی قرار میگیرند که سبب شکل گیری چرخه لجبازی کودک میشوند. تله هایی در فرزندپروری وجود دارد که برای هر مادر و پدری اتفاق ممکن است بیافتد؛
یکی از این تله ها ، تله نردبانی است

کودکان می توانند بیاموزند که اگر رفتار های مشکل دار خود را افزایش دهند ، با احتمال بیشتری می توانند به خواسته های خود برسند. مثلا کودک ممکن است قبل از شام شکلات بخواهد و شما ممکن است چند بار به وی نه بگویید اما اگر کودک پافشاری کند و صدای خود را بالا ببرد شما برای ساکت نمودن وی ممکن است خود رابه این تله بیندازید. متاسفانه کودک برای پافشاری و طلب بیشتر خود پاداش می گیرد و می آموزد که برای رسیدن به خواسته خود اصرار کند و صدایش را بلند کند و این روند ادامه می یابد.

یا تله ی دیگر تله لجبازی است.این فرآیند وقتی شکل میگیرد که یکی از آنها یعنی والد یا کودک بر اجرای خواسته خود اصرار میکند و حاضر نیست کوتاه بیاید . اینجاست که والدین در تله لجبازی میفتند.
افتادن در تله دو حالت دارد:
۱-والدین روی خواسته خود پافشاری میکنند . مثلا والد از کودک میخواهد کاری را انجام دهد و کودک یا انجام نمیدهد یا به بهانه تلویزیون و بازی به تعویق می اندازد .والد دوباره درخواست را تکرار میکنداماایندفعه باصدای بلندتر!باز کودک اهمیت نمیدهد !والد عصبانی میشود و پرخاش میکند !اینبار کودک آن کار را انجام میدهد !در نتیجه والدین نتیجه میگیرند که : تا داد نزنم یا کتک نزنم کودکم توجهی نمیکند !اینجا موقعیتی ست که پدر و مادر در تله افتاده اند ، چرا؟
چون کودک هم یادگرفته تا پدر و مادر عصبانی نشوند لازم نیست به حرفشان گوش بدهم . در نتیجه از کار شانه خالی میکند !یعنی کودک وقتی کاری را انجام میدهد که احساس خطر کند و روزی میرسد که دیگر احساس خطر نخواهد کرد .

حالت دوم :

۲-کودک بر خواسته خود اصرار میکند . والدین ابتدا مقاومت میکنند ولی بعد خسته وعاجز میشوند و تن به خواسته کودکشان میدهند.کودک میفهمد باقشقرق میتواند به هدفش برسد و تا گریه و بدقلقی نکند به خواسته اش نمیرسد !

راه چاره :راه چاره تله اول این است که بدانید چطور به کودکان دستور بدهید که در تله نیفتید.راه چاره دوم این است که اگر کودکتان خواسته قابل اجرایی دارد همان زمانیکه به آرامی از شما خواسته اجابت کنید و اگر خواسته نادرستی دارد حتی با قشقرق هم راضی به برآوردن آن نشوید.

نکته ی مهم دیگر به جای "اگر"، بگویید "وقتی"وقتی از کودک درخواستی دارید؛ به جای گفتن "اگر" مسواکت را بزنی، برایت کتاب ميخوانم! بگویید: "وقتی" مسواکت را زدی، برایت کتاب می خوانم.اگر مشق‌هایت را بنویسی، به پارک می رويم، بگویید: وقتی مشق هايت را نوشتی، به پارک ميرويم.با تغییر در صحبت و درخواستتان، کودک، آن کار یا رفتار را راحت‌تر انجام ميدهد.در آخر به عنوان یک مادر کاملا نگرانی شما را در مورد مشق ها و تکالیف فرزندتان درک می کنم اما یادتان باشد باید به فرزندتان کمک کنید تا وقت شناسی و مسئولیت را بیاموزد.

والدین به منظور آموزش وقت شناسی به کودکان باید از تذکر و یادآوری کارها جداً خودداری و اجتناب کنند.
این تذکرات فرصت انجام اشتباهات را از بچه‌ها می‌گیرد، اشتباهاتی که به واسطه پیامدها و نتایج‌شان، درس و تجربه لازم را به کودک می‌دهند.
اگر کودک یک روز دیر به مدرسه برسد و پشت در بماند، متوجه این نکته می‌شود که مسئولیت کارهایش به عهده ی خود اوست!
و باید سر وقت کارهایش را انجام دهد تا توبیخ نشود.