سوال 19711

سلام. به عنوان یه خانم برونگرا درباره برونگراها نظر میدم. برونگراها احساساتشون رو بیشتر و شدیدتر از درونگراها بروز میدن. چه خشم و عصبانیت باشه، چه خوشحالی و رضایت. ولی مساله اینه که این بروز احساس معمولا با توجه به سن و سال و تجربه و رشد شخصیت افراد می‌تونه کم و زیاد بشه. ضمن اینکه بروز دادن خشم خیلی هم بد نیست اگه فقط در همون عصبانیت لحظه‌ای خلاصه بشه. شخصا فکر میکنم گنگی و ابهام خیلی بدتره. نشنیدین که میگن: «نترس از کسی که های و هوی دارد، بترس از کسی که های و هوی ندارد!» شاید بشه گفت از مصادیق این عبارت جالب، بعضی برونگراها و درونگراها هستن. دقت کنید که گفتم بعضی‌شون، نه همه‌شون. منظور از قسمت اول عبارت، برونگراییه که تو دلش چیزی نیست و با دوتا داد قضیه رو ختم میکنه و قسمت دوم عبارت، درونگرایی رو میگه که هیچی بروز نمی‌ده ولی عوضش کینه‌ای به دل میگیره که عواقبش می‌تونه خانمان‌برانداز باشه.

توصیه میکنم ملاکتون برونگرایی و درونگرایی نباشه، بلکه شخصیت معقول و منطقی داشتن افراد رو بررسی کنید. در اون صورت چه برونگرا باشه و چه درونگرا، رفتارش درست و قابل قبول خواهد بود إن‌شاءالله