سوال 19813

با سلام

اگه ساده بودن رو در مقابل فریبکاری معنا کنیم، باید گفت که این نوع از رفتار از اصول اخلاقی مورد تأیید اسلام نیست، نه سادگی و نه فریبکاری. علی علیه السلام میفرمایند که «اگر نيرنگ و فريب جايگاهش در دوزخ نبود بي ترديد من فريبكارترين مردم عرب مي شدم.» و بدین ترتیب، نیرنگ و فریبکاری هر چند در توان هر فردی باشد ولی لازم است دوری کند. از سوی دیگر امیرمومنان علیه السلام راه نجات و رستگاری رو در صداقت میدانند و میفرمایند که «النجاه فی الصدق».

اما از سوی دیگر سفارش شده است که در برابر هر مسئله ای نیاز به بررسی لازم و اخد تصمیم هوشمندانه و عاقلانه است. بنابر این صداقت و راستگویی منافاتی با زیرکی و هوشمندی نداره. شخص مومن فردی است زیرک و در عین حال با صداقت.

ساده لوحی آنجایی مصداق پیدا میکنه که فرد بدون بررسی و چشم بسته به انجام کاری دست بزنه و یا بدون بررسی چیزی رو قبول بکنه.

دهخدا واژه ساده لوح رو اینچنین معنا میکنه: کنایه از مرد خفیف العقل. کنایه از احمق و بی شعور.

ونیز اینطور معنا شده است: 1.شخصی که راحت گول میخورد و خام میشود. 2.فردی ساده و پاک که شخصیتی غیر پیچیده دارد و هر چیزی را باور میکند چون با همچین چیزی برخورد نکرده.

لذا در زبان عامه مردم، گاه تعابیری وجود داره که ممکنه به درستی معنا نشه و از استفاده اون کلمات، معانی کاملی مقصود نشه.