سوال 20323

سلام

خواهرم، در مورد احساسی که اشاره کردید میشه به سه نکته اساسی و مهم توجه کرد:

1- خلقت انسان - انسان مخلوقی است با توانایی ها، نقص ها و نیازها. نیازهایی مانند نیاز به امکاناتی که موجب زنده ماندن و بقاء اون میشه مثل غذا، آب و هوا. در مرتبه بعد، نیاز جنسی و... . علاوه بر نیازهای اساسی، نوبت به نیازهای تامین امنیت، احترام، محبت، مهربانی و... که هر یک برای رشد و شکوفایی انسان ضروری است. انسان برای به دست اوردن این نیازها از تفکر و احساسات خودش استفاده میکنه و هر قدر بتونه از این دو نعمت الهی بهتر استفاده کنه، به همون مقدار رشد بیشتر و نشاط بیشتری رو دریافت میکنه. بنابر این احساس نیاز به همدم، همراه، همراز و کسی که در کنار اون بشه آرامش یافت و امنیت عاطفی پیدا کرد از نیازهای هر انسانی است. اما شدت این نیاز، حداقل به دو عامل زیر بستگی پیدا میکنه.

2- شخصیت - شدت و عمق احساسات در بسیاری از موارد وابستگی مستقیمی به شخصیت هر فردی داره. مثلا افراد خودشیفته معمولا از احساسات عمیقی بهره نمیبرن و یا حداقل از بروز احساسات به خوبی بهره مند نیستند بر خلاف افراد مهرطلب که سراسر بروزات احساسی دارن و با احساساتشون زندگی میکنن. بنابر این توجه به شخصیت عنصر مهمی است.

3- محیط پرورشی - توجه هر فرد به نیازهای خود در بسیاری از موارد وابستگی به نوع پرورش و اتفاقاتی است که براش افتاده. مثلا اگه در محیطی عاطفی و احساسی پرورش یافته باشه، مسلما تامین احساسهای عاطفی براش از اهمیت زیادی برخوردار میشه و در صورت عدم تامین، به شدت خودش رو نیازمند میبینه و کمبود عاطفی رو احساس میکنه.

حال با توجه به سه نکته فوق، خودتون رو ارزیابی کنید که احساس اشاره شما، از چه سرمنشأیی ناشی شده تا بتونید نسبت به احساساتتون خودآگاهی لازم رو پیدا کنید و درستی و یا نادرستی اون رو تشخیص داده و عکس العمل مناسبی رو به کار ببرید.

براتون احساسات ناب و شیرینی رو آرزومندم.