ناشناس

سوال 20483

سلام وقت به خیر من زنی هستم ۳۸ ساله و دارای دو فرزند پسر یکی ۱۷ ساله و یکی ۹ ساله من از ابتدای زندگی بسیار گذشت کردم که زندگی مون حفظ بشه و شیرین باشه ولی چون همسرم عصبی و با حساسیت های فراوان هستش سخت گذشت الان اعتراف می کنم که همسرم اخلاقا بسیار آرامتر از اوایل ازدواجمون شده و همیشه نسبت به من ابراز عشق دارن ولی چون من تو ی زندگی مون بسیار محدود شدم و مجبور شدم از کارم ادامه تحصیلم رفت و آمدهام و ..‌ بگذرم حس خاصی نسبت بهش ندارم و گاهی تصمیم می گیرم که رها کنم و برم ... می خوام بدونم از منظر دین چه اندازه مسئول هستم و تا کجا باید ادامه بدم؟

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

1 پاسخ
profile-photo

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام و احترام

اگر منظور شما طلاق است، باید گفت: مطابق روایات: طلاق، منفورترین حلال خداوند است. طبیعی ست که لازم است از آن فاصله بگیرید.

درباره احساس شما نسبت به همسرتان، باید توجه شما را به این مطلب جلب کنم که شیطان تنها کاری که می کند این نیست که انسانها را فریب دهد و اغوا کند تا خود را به گناه آلوده کنند، بسیار اتفاق می افتد که شیطان انسانها را وسوسه می کند تا کار خوب را ترک کنند و درباره شما ترک زندگی مشترک است.

بسیار اتفاق می افتد که افراد تصور می کنند کار خوبی انجام می دهند ولی این ظاهر کار است و باطن کارشان را اگر ببینند متوجه می شوند که نتیجه اغوا شدن توسط شیطان است.

کار شیطان اغواگری است، اغوا گری یعنی زیبا جلوه دادن آنچه زشت است.

اگر بخواهیم برای اغواگری یک مثال بزنیم می توانیم یک جعبه شیرینی را مثال بزنیم با تمام تزئینات آن که داخلش را پر از کود حیوانی کرده باشند و به کسی هدیه کنند؛ ظاهرش زیباست ولی باطنی به شدت زشت و متعفن دارد.

در پناه خدا باشید