ناشناس
سوال 20800
با سلام و احترامسوالم زیاد ربطی به ازدواج نداره ولی یک مورد مهم روانشناسی هست، راستش من ادم خوشقلب و خویی هستم و خیلی به ادم ها احترام میزارم و حتی با ادم های زیردست خودم و ادم هایی که در عرف جامعه من برتری بیشتری دارم ازشون دارم(مثلا افراد کم سن تر، با تحصیلات کمتر، ضعیف تر از لحاظ بدنی و...) ، نمیزارم احساس کنند که من برتری دارم نسبت بهشون، باهاشون میگم میخندم، خوش رفتارم. ولی متاسفانه متاسفانه در مواردی که اصلا فکرش را نمیکنی، میبینم که این افراد که برتری نسبت به من ندارند، جسور میشوند و جسارتها و بی احترامی هایی میکنند که واقعا بعضی وقتا به خودم لعنت میفرستم که چرا از اول به این ادم رو دادم. حالا من موندم از این به بعد در ادامه رفتار با این افراد بی ادب چه کنم و رفتارم با بقیه چه طور باشه. هم در دینمون هست و هم خودم ذاتا ادم خوشخلقیم که با دیگران با خوشی رفتار کنم و اگه بخوام بداخلاقی کنم یا به تعبیر امروزی سیاست کنم با افراد خودم اول از همه ناراحت میشم ولی اون بی احترامی ها و ب ادبی ها هم ازارم میده خیلی. میخواستم یک مشاور در این زمینه صحبت بفرمایند.
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخ
باسلام
شما بعنوان یک انسان خوش قلب باید به افکار و خودگویی های خود دقت کنید تا باورهای اشتباهی که باعث ایجاد این احساس میشود را پیدا کنید.
اگر باور شما این باشد که وقتی من خوبی می کنم یا .... باید طرف مقابل شعور داشته باشد یا نباید محبت من را اینگونه پاسخ دهد یا درست نیست........ یا درست است که ........ مسلما از خوبی خودتان پشیمان می‌شوید چون فکر می کنید قانون نانوشته ای اجرا نشده است.
در حالیکه اگر انتظارتان از دیگران ،مطابق شعور طرف مقابل باشد و انتظار نداشته باشید هر خوبی که کردید باید خوبی ببینید می توانید مطابق ذاتتان خوش قلب باشید و با درک طرف مقابل از عکس العملش ناراحت نشوید.
وقتی خوبی کردن با انصاف داشتن و انتظار خوبی یا حتی احترام متقابل همراه باشد ، نتیجه اش ناامیدی است ولی اگر خوبی بخاطر ذات خوبی کردن و بدون انتظار باشد ، ناراحت نمی شوید و از خودتان یا دیگران انتقاد نمی کنید که چرا اینکار و کردم یا چرا .....فقط آگاهانه تصمیم می گیرد که با توجه به سطح شعور طرف مقابل در موقعیت های بعدی چگونه رفتار کنید ، موفق باشید
شما بعنوان یک انسان خوش قلب باید به افکار و خودگویی های خود دقت کنید تا باورهای اشتباهی که باعث ایجاد این احساس میشود را پیدا کنید.
اگر باور شما این باشد که وقتی من خوبی می کنم یا .... باید طرف مقابل شعور داشته باشد یا نباید محبت من را اینگونه پاسخ دهد یا درست نیست........ یا درست است که ........ مسلما از خوبی خودتان پشیمان می‌شوید چون فکر می کنید قانون نانوشته ای اجرا نشده است.
در حالیکه اگر انتظارتان از دیگران ،مطابق شعور طرف مقابل باشد و انتظار نداشته باشید هر خوبی که کردید باید خوبی ببینید می توانید مطابق ذاتتان خوش قلب باشید و با درک طرف مقابل از عکس العملش ناراحت نشوید.
وقتی خوبی کردن با انصاف داشتن و انتظار خوبی یا حتی احترام متقابل همراه باشد ، نتیجه اش ناامیدی است ولی اگر خوبی بخاطر ذات خوبی کردن و بدون انتظار باشد ، ناراحت نمی شوید و از خودتان یا دیگران انتقاد نمی کنید که چرا اینکار و کردم یا چرا .....فقط آگاهانه تصمیم می گیرد که با توجه به سطح شعور طرف مقابل در موقعیت های بعدی چگونه رفتار کنید ، موفق باشید