ناشناس

سوال 23780

سلام من ۱۷سالمه وکلاس یازدهم تجربی هستم تاکلاس نهم درسم فوق العاده بود الان مدتی هست دچارافسردگی شدم حالم واقعاخوب نیست خیلی بهم ریختم همه بهم میگن افسرده اصلافکرای بچگانه ب سرم میادکه خودمم خجالت میکشم همیشه باخانوادم توبحث ودعواهستم ازلحاظ مالی وخانواده هیچی کم ندارم تورفاه بزرگ شدم امابازم نمیدونم چه مرگمه پدرومادرم سن کمی دارن امابازم درکشون نمیکنم حس میکنم بلدنیستن بابچه برخوردکنن شایدم اشتباه ازمنه گاهی وقتامیشینم گریه میکنم جوری ک چشام جایی رونمیبینه اعتمادب نفس کمی دارم همه میگن خوشگلم توی مجلس هاهمه دخترای سن من کلی آرایش میکنن ولی من باآرایش ساده ومعمولی میرم امابازم اوناباهام لج میکنن به جای اینکه اعتمادب نفس بگیرم بدترخوردمیشم بخداخسته شدم دوستام بهم باترحم نگاه میکنن انگار۹۰سالمه انقدرروحیه ام داغونه تروخداکمکم کنید

ثبت پاسخ جدید

برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.

پاسخ‌ها

1 پاسخ
profile-photo
باسلام
احتمال اینکه افسردگی داشته باشید یا والدین تان نتوانند ارتباط خوبی با شما برقرار کنند وجود دارد.
تمام این افکار منفی ، گریه کردن ها، انتظاراتی که برآورده نشده، مشاجرات، مشکلات ارتباطی با هم سن و سال ها و ...... همه نیاز به بررسی و مداخله دارد .
شما و والدین تان باید مهارت ارتباط موثر و مهارت فرزند پروری را یاد بگیرید.
مراجعه به روانشناس برای بهبود رابطه و کنترل افکار منفی و روانپزشک برای دارو درمانی به شما کمک می کند تا دوباره بر اوضاع مسلط شوید و مانند گذشته دانش آموزی موفقی شوید.
با گریه کردن و رفتار دیگران را تفسیر کردن مشکلات حل نمی شود. چرا باید دوستانتان به شما ترحم کنند؟ چه دلایلی برای رفتارشان دارید؟
تا قبل از اینکه احساس ناکامی و ناکارآمدی تشدید شود به مادر و پدرتان بگویید احساس خوبی ندارید و نیاز به کمک دارید.‌ . موفق باشید