سوال 26741

یکی از مهم‌ترین شرایط صحت معامله، وجود قصد و رضایت طرفین، برای انجام معامله است. در حالت عادی که اشخاص با میل و رضای باطنی خود، معامله‌ای را انجام می‌دهند، معامله به صورت کاملا صحیح و قانونی منعقد شده و از همان زمان، آثار حقوقی ناشی از آن معامله، ایجاد خواهد شد.
اما گاهی ممکن است شخص، برای انجام معامله، قصد و نیت نداشته باشد و یا رضایت وی، مخدوش شده باشد و در اینجا بحث، از معاملات اجباری یا معاملات اکراهی به میان می‌آید. برای اطلاع از این مطلب که معامله اکراهی و اجباری، چه تفاوت‌هایی با معامله اضطراری دارند، ابتدا باید به تعریف معامله اضطراری پرداخته و به این سوال پاسخ دهیم که منظور از معامله اضطراری چیست.
به لحاظ لغوی، اضطرار، به معنای احتیاج پیدا کردن به چیزی، ناچار شدن و ناگزیر شدن به چیزی، درمانده شدن، تنگدستی، بیچارگی، بی‌اختیاری و مواردی از این قبیل است. بر این اساس، منظور از معامله اضطراری، آن است که شخصی، در شرایطی قرار گیرد که به ناچار و از روی درماندگی و حالاتی از این قبیل، معاملاتی را انجام دهد که در شرایط عادی و معمولی، حاضر به چنین معامله‌ای با چنین کیفیتی، نبوده است.
به عنوان نمونه، زمانی که شخصی، به منظور جلوگیری از تشدید بیماری فرزند خود، اقدام به معامله ملک یا خودروی خود می‌نماید و آن را به مبلغی کمتر از قیمت متعارف آن، به فروش می‌رساند تا بتواند هزینه‌های عمل بیمارستان را بپردازد، به دلیل اینکه از روی اضطرار و ناچاری، دست به انجام این معامله زده است، چنین معامله‌ای را با عنوان معامله اضطراری نامگذاری می‌کنند.