سوال 2690

به فرزندانمان یاد بدهیم با هفت هزار سال فرهنگ ایران، واقع گرا و منطقی برخورد کنند. برخوردی نه از روی تقلید و نه تسلیم، نه پذیرش و نه پرستشِ بی دلیل و نه نفی و نه انکار.
پس چگونه؟ "برخورد نقادانه و پرسشگرانه."
اینکه هر سخنی را به نام زرتشت و کوروش و اسلام نپذیریم. کمک کنیم تا فرزندان ما هوشمندانه و از روی فکر با تاریخ و فرهنگ خود برخورد کنند تا دچار آشفتگیِ هویتی نشوند. افزایش کانال‌های ماهواره‌ای و مجازی، خطر نیست، خطر اصلی آنجاست که نسل جوان توان تشخیص و ارزیابی گذشته خود را از دست بدهد. اجبار، اصرار و فشار هم هیچ گاه جواب نداده است.
هرگونه اقدام برای کمرنگ کردن وجه ایرانی یا اسلامی فرهنگ و یا به مواجهه کشاندن این دو، تلاشی بی ثمر است. هرگز نباید به دنبال اثبات غلبه دادن یکی بر دیگری باشیم. اگر در محیط خانواده به این تعادل توجه نکنیم، کمکی به هویت یابی درست فرزند خود نکرده ایم. جشن ها، عیدها و مناسبت های و آداب بزرگ آیینی و ملی را باید احترام کنیم و پاس بداریم.
 به فرزندانمان از روحیه مدارا و تفاهم ایرانیان بگوییم. احترام به دیگران، ادب و نجابت ایرانی را به فرزندانمان در عمل بیاموزیم. بگوییم که در منش نیاکان ما و در دیرینه فرهنگ و ادب ایرانی، خشونت طلبی و ستیزه گری با ادیان و مردمان دیگر سرزمین ها جایی نداشته است.
به فرزندان خود بگوییم که در فرهنگ ایرانی به مناسبت های مختلف و در فصل ها، ماه‌ها و روزهای سال بیش از سی جشن برگزار می شود که هر کدام از زیبایی و فلسفه خاصی برخوردارند. ستایش ایزد یگانه و پاسداشت خرد از ویژگی های بارز جشن های ایرانی است. قرآن هم می گوید کسی که ایمان به خدا دارد نه محزون می شود و نه می ترسد. این "خاطرِ جمع و شادمانی" سهم کسانی است که خدا را حاضر و ناظر بر اعمال و رفتار خود می دانند. پس فرهنگ ما، فرهنگ خردورزی و شادمانی است و نیاز جامعه امروز ما بیش از هر چیز به شادی و عقلانیت است.