سوال 27157

سلام و احترام
سوال شما کمی ذهن بنده را درگیر کرد و چنین زندگی ای رو لحظاتی برای خودم تصویرسازی کردم، و حس آدمی رو داشتم که همه چی دارم، رفاه کامل، پول، ماشین لاکچری با باک پر اما آدرسی ندارم! حس ناخوشایندی بود.
گاهی ما بدلیل اطلاعات کم و غلط تصمیماتی میگیریم و بعد پشیمون میشیم و مثلا از یک زندگی غلط خارج میشیم و قابل درک هست، اما در مورد این تصمیم مجرد ماندن، اطلاعات و آمارهای مستند وجود داره که با استناد به اونها تصمیم درستی بتونیم بگیریم که دچار حسرت جبران ناپذیر در سن بالا نشیم. بنظرم همچنان در شرایط عادی و با روحیات عادی تصمیم به ازدواج و بچه دار شدن تصمیم درست و بهتری هست. سفرها فرعیات زندگی هستند که فکر نمیکنم بدون همسفر مناسب هیچ وقت شما را اقناع کنند.
آرزوی خوشبختی میکنم براتون

سلام برادر. با افزایش سن در خانم و آقا، ریسک ابتلای فرزند به بیماری بیشتر می شود جدا از بیماری فاصله سنی پدر و مادر هم با فرزند زیاد و خود تبعات خاصی را به دنبال خواهد داشت. بنابراین هر چه فرد زود تر ازدواج کند مسلما برای فرزند آوری بهتر است.
ولی اینکه ازدواج تان را منوط به داشتن ویا نداشتن فرزند کنید به نظر کار اشتباهی است چون ازدواج فقط برای فرزند آوری نیست . همینکه شما ی مونس در منزل دارید همین که همسرتان آرامش محیط خانه را برای شما محیا میکند به نظر م برای ازدواج کافی است. حالا اگر خدا به شما فرزند داد که خدا رو شکر و اگر هم نداد بازم باید شاکر باشید.
انسان تا زمانی که زنده است به مونس احتیاج دارد مخصوصا ما آقایان.(در دوران جدایی که سپری کرده آید احتمالا به نتیجه رسیده آید مخصوصا اگر تنها زندگی کرده باشید.)
انشاالله که خدا همسری که لایقش هستید به شما عطا کند.