سوال 287750

با عرض سلام خدمت شما دوست عزیز:

روش عمومی تبلور عبارت است از حل كردن جسم در حلال مناسب به كمك گرما و تهیه محلول سیر شده جسم. از اینرو حلالی كه برای تبلور مجدد به كار میرود باید حداقل حجم را داشته باشد، در صورت جوشیدن و درنتیجه تبخیر و کم شدن حلال، محلول به صورت فوق اشباع در می آید و مقداری از بنزوییک اسید بدون انجام عمل تبلور، از محلول خارج شده رسوب می کند.
همچنین

حلال مناسب حلالی است كه در دمای معمولی جسم را به مقدار جزئی در خود حل كند، ولی در گرما این انحلال به آسانی صورت گیرد.

حلال انتخابی باید از نظر شیمیایی با اجزای مخلوط، واکنش نامناسبی ندهد.

در تبلور مجدد معمولاً حلالی مناسب است که در آنها ناخالصی ها بیشتر از جسمی که خالص می شود، محلول باشند. اگر این عمل به خوبی انجام شود و بیشتر ناخالصی ها در حلال حل شود، بلورهایی که از محلول حاصل به دست می آید، نسبت به جسم اولیه بسیار خالص تر می باشند.
وقتی ماده ی مورد نظر در دماهای بالاتر در حلال حل می شود سپس محلول بعداً سرد می شود، بعد از صاف کردن آن و دور کردن ناخالصی های غیر محلول، مقدار حل شونده که باقی مانده است، با عجله جدا می شود. حال با کاهش دما و در دماهای پایین، محلول در غلظت خیلی پایین تری از حل شونده اشباع می شود و بنابراین مقدار حل شونده که دیگر نمی تواند در محیط باشد، به صورت کریستال های خالص جدا می شود. بنابراین در دمای اتاق رسوبگیری انجام می شود. اما اگر حل شونده در دمای اتاق در حلال حل شود، اولاً که نیاز به حلال بیشتر برای حل کردن ماده ی مورد نظر داریم، ثانیاً برای بلورگیری باید محلول را تا دمای زیادی زیر دمای اتاق سرد کنیم که این خود مشکلات زیادی دارد.
همچنین وقتی حلال در دمای بالاتر حل شونده را در خود حل کند، سپس محلولی که داغ است را بگذاریم خود آهسته تا دمای اتاق سرد شود، بلورهای درشت تری به دست می آید که شستن آن بهتر بوده و ناخالصی های آن نیز کمتر می شود.


پیروز و سربلند باشید.