سوال 290957

با سلام.اولا همه ی موجودات فقیر محض درگاه الهی هسند لذا كسی از خداوند طلبی ندارد كه لازم باشد خداوند چیزی را به او عطا كند به هر موجودی هر چه بدهد یا ندهد از باب تفضل است. به عنوان مثال اگر شما بدون اینكه به كسی بدهكار باشید به افرادی پولی را هدیه بدهید به برخی بیشتر و به برخی كمتر آیا میتوانند بگویند شما بی عدالتی كرده اید چرا به من كم داده ای ؟ یا همه آنان را توبیخ میكنند كه مگر طلبكاری ؟ لطفی كرده خواسته به او بیشتر بدهد. ثانیا : خداوند عالم هستی را بر اساس نظام اسباب و مسببات استوار ساخته است تحقق هر پدیده ای ناشی از سبب و علت آن است چنین نیست که خداوند به طور مستقیم خارج از روابط نظام اسباب و مسببات چیزی را دیکته کند و اگر همه ی امور به خداوند نسبت داده میشود بدین معناست که خداوند نظام اسباب و مسببات را حاکم کرده و در این نظام هر گونه سببیت و تاثیرگذاری اسباب متکی به قدرت و اراده ی الهی است. نه اینکه خداوند مستقیم و خارج از نظام اسباب و مسببات این امر را ایجاد کرده است. اگر شما بسیار تلاش کنید و شاگرد اول بشوید و دوستتان مردود شود آیا می گوئید خدا بی عدالتی كرد مرا شاگرد اول و دوستم را مردود كرد ؟ یا میگویید این نتیجه ی تلاش و عدم تلاش در قانون اسباب و مسببات حاكم بر عالم هستی است .متاسفانه چنین نیست وقتی شاگرد اول میشویم میگوییم تلاش خودم بود وقتی مردود میشویم می گوییم عدالت خدا کجا رفت چرا مرا در زندگی ام ناموفق کرد. بنابر این تفاوتهای عالم هستی نتیجه ی عملكرد خود انسان و یا انسانهای ظالم دیگری است كه مانع رسیدن دیگران به كمال شده اند . اگر کسی به واسطه ی اینکه مادرش در دوران بارداری قرص مسکن مصرف کرده و در نتیجه جنینش ناقص الخلقه شده است این ناشی از جهل و عمل مادر اوست و به عدل خدا ربطی ندارد . ثالثا : با توجه به همین تفاوتها كه لازمه ی عالم هستی است خداوند از انسان تكلیف میخواهد و با همین تناسب هم اجر و پاداش اخروی میدهد همه ی هستی انسان كه در دنیا خلاصه نمیشود آخرتی هم هست باید برای داوری مجموع نعمتهای دنیا و آخرت را محاسبه كرد.