ناشناس
سوال 291097
بسم اله الر حممن الرحیم<br>سلام<br>من توی مدرسه ی تیزهوشان تو پایه ی دوم تجربی می خونم من تقریبا تو این سال امید به زندگی ایم از دست رفته البته باید به گم که اتفاق خاصی تو خانواده رخ نداده فقط علاقه ام به درس از دست رفته یعنی یه طور شده که نمی تونم درس بخونم البته بگم که استعداد خوندن همه ی درس های تیزهوشان رو هم دارم ولی نمیدونم نفسمه یا شاید شیطونه که می گه چر ا درس می خونی این همه آدم درس خوندن چی شودن تو هم یکی مثل اونها /... البته بگم تا حالا پیش هیچ مشاوری حتی مشاور مدرسه مون هم نرفتم شاید واسه اینه که شاید خجالت می کشم... و از این حرفها.. من تو دوره راهنمایی شاگرد خیلی خیلی درس خونی بودم چون تونستم به این مدرسه بیام (تیزهوشان) ولی از وقتی که وارد این مدرسه شدم اصلا از درس خارج شدم از علم نه چون تعریف از خود نباشه تو کامپیوتر مخ هستم و علم ام اپتو دیت هستش و درس های مدرسه رو زود میفهمم ولی حوصله ی نگاه دوباره کردنشون رو برای تمرین و تکرار رو ندارم و بعضاّ هم درس هامو تو مدرسه می خونم ولی با این همه تو بعضی از درس ها نمره خوب می گیرم و وقتی هم که می خوام با بیچاره حرف های مامان و بابام درس بخونم این کامپیوتر نمی زاره البته من با کامپیوتر گیم بازی نمی کنم وفقط با برنامه کار می کنم ولی به نظر خودم دلیل اینکه درس نمی خونم شاید به خاطر اینه که امید به زندگی ندارم ونمی دونم که تو آینده می خوام چه کاره بشم .... البته نظر خودمه ... می خواستم هم نظر شما رو در این رابطه درس خوندنم وهم اینکه اصلا من که می گم امید به زندگی رو ندارم هم اینکه یه راح حل کلاّ برای درس خوندنم بهم بگین تا شاید به امید خدا خوب شدم
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام.
شما تیز هوش هستید و خیلی سریع تر و بهتر از خیلی ها می توانید بفهمید که مشکل اصلی کجاست.
خیلی ساده! بدون مقدمه چینی و رودربایستی: شما از پای کامپیوتر نشستن، لذت می برید؛ چون برنامه نویسی برای شما پاداش دهنده و لذت بخش است. از طرفی درس خوادن می تواند مانع آن شود. پی دنبال مجوز می گردید که یک جوری خودتان را قانع کنید و سر خودتان را کلاه بگذارید و با یک بهانه بگویید: "درس خوب نیست... درس فایده ندارد... آخرش که چی؟... و ..." این جوری «مجوز» می گیرید که درس نخوانید و راحت تر باشید.
پس خیلی ساده: هیجان و علاقه ی خود را کنترل کنید و به جای این که بهانه تراشی کنید، قبول کنید که هر چیزی یک وقتی دارد. الآن موقع پرداختن به درس است نه کامپیوتر. خوب می دانید که افت تحصیلی شما چه عواقب و تأثیرات بدی بر شما و خانواده ی شما دارد. چه بهتر که پیش گیری کنید و به دنبال فلسفه بافی و دلیل تراشی های عجیب و غریب نباشید.
خدانگهدار
شما تیز هوش هستید و خیلی سریع تر و بهتر از خیلی ها می توانید بفهمید که مشکل اصلی کجاست.
خیلی ساده! بدون مقدمه چینی و رودربایستی: شما از پای کامپیوتر نشستن، لذت می برید؛ چون برنامه نویسی برای شما پاداش دهنده و لذت بخش است. از طرفی درس خوادن می تواند مانع آن شود. پی دنبال مجوز می گردید که یک جوری خودتان را قانع کنید و سر خودتان را کلاه بگذارید و با یک بهانه بگویید: "درس خوب نیست... درس فایده ندارد... آخرش که چی؟... و ..." این جوری «مجوز» می گیرید که درس نخوانید و راحت تر باشید.
پس خیلی ساده: هیجان و علاقه ی خود را کنترل کنید و به جای این که بهانه تراشی کنید، قبول کنید که هر چیزی یک وقتی دارد. الآن موقع پرداختن به درس است نه کامپیوتر. خوب می دانید که افت تحصیلی شما چه عواقب و تأثیرات بدی بر شما و خانواده ی شما دارد. چه بهتر که پیش گیری کنید و به دنبال فلسفه بافی و دلیل تراشی های عجیب و غریب نباشید.
خدانگهدار