ناشناس
سوال 293074
با سلام<br>مادر من 56 سال سن دارد و دو رگ قلبش 90% و یكی 80% و یكی 70% گرفته است در ضمن دریچه آئورتشان باید تعوض شود.سوال من این است كه برای باز كردن رگ قلبشان نیاز به جراحی است؟واینكه آیا هر دو عمل تعویض دریچه و پیوند رگ از پا به قلب بصورت همزمان امكان دارد؟با تشكر
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام
این مساله را میبایست پزشک معالج براساس ویژگیها وشرایط هر بیمار وشدت علایم تشخیص دهدوبا توجه به اینکه تعویض دریچه نیز میباست انجام گردد در سیر درمان ونوع درمان تغییراتی ایجاد میگردد. بنابراین نمیتوان به این صورت کلی در مورد مادر شما اظهار نظر نمود.
تنگی سرخرگهای قلبی(تنگی عروق کرونر)
سرخرگهای قلبی یا اصطلاحاً سرخرگهای كرونر وظیفه خونرسانی به عضله قلب را به عهده دارند. این سرخرگها به صورت 2 تنه شریانی راست و چپ مستقیما از سرخرگ بزرگ آئورت جدا شده و در طی حركت برروی عضله قلب به شاخه های اصلی و فرعی تقسیم شده و از این طریق به كل قلب خونرسانی می كنند.
با افزایش سن ممكن است در برخی نقاط دیواره داخلی این عروق پلاكهای چربی ایجاد شده و به تدریج بزرگ شوند. عوامل آسیب رسان به دیواره سرخرگها با افزایش این پلاكها و همچنین سرعت بیشتر رشد آنها همراه می باشند. این عوامل شامل فاكتورهای ارثی، چربی خون بالا، دیابت، فشارخون بالا، مصرف سیگار، عوامل التهابی، كم تحركی و چاقی و برخی بیماریهای خاص می باشد و كنترل این عوامل با كاهش خطر تنگی عروقی و عوارض آن همراه می باشد.
ایجاد پلاكهای سرخرگی تا زمانی كه تنگی شدید در دیواره سرخرگ ایجاد نكرده باشد علامت خاصی ندارند. در صورتی كه پلاك ایجاد شده بیشتر از 50% فضای داخل سرخرگ را مسدود كند به علت ممانعت از جریان خون مناسب داخل آن منجر به علایم می شود. در موارد خفیف (70-50%) علایم درد قفسه سینه و یا تنگی نفس فقط در هنگام فعالیت شدید ایجاد می شود. درد قفسه سینه (اصطلاحاً آنژین) به علت نرسیدن اكسیژن كافی به عضله قلب ایجاد می شود. با افزایش حجم پلاك چربی و در نتیجه تشدید تنگی سرخرگ، محدودیت خونرسانی شریان بیشتر شده و فعالیت مختصر فرد مبتلا منجر به ایجاد آنژین می شود. در موارد بسیار شدید تنگی شریان (90%) ممكن است در حالت استراحت علائم آنژینی وجود داشته باشد. نكته مهم این است كه با افزایش تنگی سرخرگ، شاخه های جانبی و كمكی ممكن است در كنار سرخرگ آسیب دیده ایجاد شده و با خونرسانی به عضله مشروب شده توسط آن از شدت علائم بكاهند. ضمناً در برخی از افراد مخصوصا مبتلایان به دیابت علیرغم وجود ایسكمی بافت قلب به علت اختلالات عصبی ممكن است هیچگونه علائمی وجود نداشته باشد ویا علائم مختصر غیر اختصاصی ایجاد شود.
خطرناكترین عارضه پلاكهای چربی در دیواره سرخرگها، پاره شدن و یا زخمی شدن ناگهانی دیواره این پلاكها و تشكیل لخته خون برروی آن می باشد. لخته خون ایجاد شده منجر به انسداد كامل و یا نزدیك به كامل مجرای سرخرگ شده و منجر به سندرم های حاد كرونر و سكته های قلبی می شود.
در اغلب موارد الكتروگرام در حالت استراحت در فرد مبتلا به تنگی سرخرگی قلب طبیعی است و در صورتی كه براساس شرح حال شك به بالینی به تنگی سرخرگی وجود داشته باشد، تست های تشخیص به كار می روند. این تست ها شامل تست ورزش(treadmill)، اسكن پرفیوژن و استرس اكوكاردیوگرافی می باشند. در صورتی كه شك بالینی به تنگی كرونر بالا باشد ممكن است متخصص قلب برای تشخیص سریعتر، مستقیماً آنژیوگرافی كرونر را در نظر بگیرد. درمان تنگی عروق كرونر شامل كنترل عوامل خطرساز، درمان دارویی برای كنترل درد، آسپیرین برای پیشگیری از حملات قلبی و اصلاح تنگی برای رفع علائم است. اصلاح تنگی ممكن است توسط آنژیوپلاستی و یا عمل جراحی(CABG) انجام شود.
اصولاً یکی از مطمئن‌ترین راه‌های معاینه وضعیت رگهای قلب انجام آنژیوگرافی است. در این کار، پزشک متخصص قلب در اتاقی که شبیه به اتاق عمل است و « کت لب» نامیده می‌شود از محل کشاله ران لوله‌هایی را به محل سرچشمه رگهای تغذیه کننده قلب که «سرخرگهای کرونری» نام دارند می‌رساند و با تزریق یک ماده حاجب (که حکم تزریق رگ را دارد) و با فیلمبرداری به‌دنبال تابش اشعه ایکس، وضعیت جریان خون در رگهای قلب و گرفتگی احتمالی آنها را با دقت بسیار زیادی مشخص می‌کند.
فیلم آنژیوگرافی امروزه به‌صورت دیجیتال و روی یک لوح فشرده(CD) به بیمار تحویل داده می‌شود تا بتواند آن را به پزشکان دیگر هم نشان دهد و با آنها مشورت کند.
وقتی یک رگ قلب دچار گرفتگی است، حتی اگر گرفتگی آن برطرف شود ولی چیزی که از داخل رگ را باز نگه دارد در آن محل گذاشته نشود، به احتمال نزدیک به 50 درصد آن رگ در همان محل دوباره دچار گرفتگی می‌شود. به همین دلیل، یک لوله فلزی شبیه به یک فنر ظریف که در بین مردم به آن « فنر قلب» می‌گویند در آن محل درون رگ گذاشته می‌شود. با استنت احتمال گرفتگی دوباره رگ در همان محل به حدود 5 تا 17 درصدمی رسد.
با دانش امروزی هنوز دقیقاً مشخص نیست کدام افراد دچار این گرفتگی مجدد خواهند شد و به همین دلیل مراجعه و پیگیری منظم وضعیت رگهای قلب فقط با معاینات و آزمایش‌های مورد نظر پزشکان متخصص قلب میسر می شود.
یکی استنت‌هایی که روی آنها به دارو آغشته شده که اصطلاحاً به آنها استنت‌های دارویی گفته می‌شود. دسته دوم استنت‌هایی هستند که روی آنها دارویی وجود ندارد که باز آنها هم 2 دسته می‌شوند؛ دسته‌ای که از جنس فولاد هستند و دسته‌ای که از فلزهای کروم- کبالت ساخته شده‌اند.
برای کسانی که گرفتگی رگهای قلب آنها در وضعیت پایدار و مزمنی قرار دارد، استفاده از استنت با مصرف قرص و دارو بدون هرگونه عمل هیچ فرقی ندارد. به عبارت دیگر، پزشک باید به بیمار توضیح دهد و انتخاب را به‌عهده او بگدارد.
اکثر بیماران ترجیح می‌دهند از اتاق« کت لب» و عمل گذاشتن استنت بپرهیزند و فقط به خوردن دارو و قرص‌ها اکتفا کنند. جالب توجه است که به‌نظر می‌رسد اکثر بیمارانی که در کشور ما برای آنها استنت گذاشته می‌شود در وضعیت پایدار قرار دارند و شمار کمی از بیماران دریافت کننده استنت در وضعیت ناپایدار هستند.
در بیماری آترواسکلروسیس به دلیل تشکیل پلاک و افزایش ضخامت دیواره شریان ، اندازه مجرای عبوری خون کاهش می یابد بنابراین پزشکان می کوشند با استفاده از آنژیوپلاستی از طریق بالن و کاشت استنت ، اقدامات مناسبی برای مداوای گرفتگی عروق بیمار انجام دهند.
بیشترین محل وقوع این بیماری ، شریان های کرونری و مغزی هستند بنابراین می توان سکته قلبی و مغزی را ۲ پیامد اصلی این بیماری به شمار آورد. در این بیماری تشکیل پلاک و افزایش ضخامت دیواره شریان ، اندازه مجرای عبور خون را کاهش می دهد. آترواسکلروسیس یک بیماری پیش رونده با سیر بسیار آهسته است که از دوران کودکی شروع می شود اما تا میانسالی و پس از آن که ضایعات شریانی موجب بروز علائم بالینی می شود تظاهر نمی کند. افزایش فشارخون ، اعتیاد به سیگار، چاقی ، دیابت ، تنش عصبی ، مصرف بیش از حد کربوهیدرات ها و الگوی جریان خون از عوامل خطرسازی هستند که زمینه ساز گرفتگی عروق قلبی هستند.عوامل خطرزا بیشتر به صورت سیستمی در گرفتگی عروق قلبی تاثیر می گذارند، در حالی که جریان خون به صورت موضعی تاثیر می گذارد و سبب شدت گرفتگی عروق می شود. در جریان نوسانی خون ، زمان توقف ذرات موجود در خون افزایش می یابد و ذرات فرصت کافی برای چسبیدن به لایه اندوتلیم دارند که این اولین گام در تشکیل آترواسکلروسیس است.
تنگی شریان در مراحل پیشرفته آن عوارض بسیار جدی داشته و نیازمند اقدامات کلینیکی ویژه ای برای مداوای آن خواهد بود. جراحی قلب باز (بای پس)، آنژیوپلاستی با بالن و کاشت استنت مهمترین اقدامات کلینیکی است که برای مداوای گرفتگی عروق کرونر استفاده می شوند.
درمان عروق قلبی
یکی از روشهای درمان گرفتگی عروق کرونر، عمل جراحی روی عروق کرونر و استفاده از گرافت بای پس است.
پیوند عروق قلبی در شرایط خاصی ضرورت پیدا می کند. یکی دیگر از روشهای درمان تنگی عروق استفاده از استنت هاست. وظیفه اصلی استنت ها باز نگه داشتن عروق بیمار و ایجاد یک مجرای مناسب برای عبور جریان خون است.
این مساله را میبایست پزشک معالج براساس ویژگیها وشرایط هر بیمار وشدت علایم تشخیص دهدوبا توجه به اینکه تعویض دریچه نیز میباست انجام گردد در سیر درمان ونوع درمان تغییراتی ایجاد میگردد. بنابراین نمیتوان به این صورت کلی در مورد مادر شما اظهار نظر نمود.
تنگی سرخرگهای قلبی(تنگی عروق کرونر)
سرخرگهای قلبی یا اصطلاحاً سرخرگهای كرونر وظیفه خونرسانی به عضله قلب را به عهده دارند. این سرخرگها به صورت 2 تنه شریانی راست و چپ مستقیما از سرخرگ بزرگ آئورت جدا شده و در طی حركت برروی عضله قلب به شاخه های اصلی و فرعی تقسیم شده و از این طریق به كل قلب خونرسانی می كنند.
با افزایش سن ممكن است در برخی نقاط دیواره داخلی این عروق پلاكهای چربی ایجاد شده و به تدریج بزرگ شوند. عوامل آسیب رسان به دیواره سرخرگها با افزایش این پلاكها و همچنین سرعت بیشتر رشد آنها همراه می باشند. این عوامل شامل فاكتورهای ارثی، چربی خون بالا، دیابت، فشارخون بالا، مصرف سیگار، عوامل التهابی، كم تحركی و چاقی و برخی بیماریهای خاص می باشد و كنترل این عوامل با كاهش خطر تنگی عروقی و عوارض آن همراه می باشد.
ایجاد پلاكهای سرخرگی تا زمانی كه تنگی شدید در دیواره سرخرگ ایجاد نكرده باشد علامت خاصی ندارند. در صورتی كه پلاك ایجاد شده بیشتر از 50% فضای داخل سرخرگ را مسدود كند به علت ممانعت از جریان خون مناسب داخل آن منجر به علایم می شود. در موارد خفیف (70-50%) علایم درد قفسه سینه و یا تنگی نفس فقط در هنگام فعالیت شدید ایجاد می شود. درد قفسه سینه (اصطلاحاً آنژین) به علت نرسیدن اكسیژن كافی به عضله قلب ایجاد می شود. با افزایش حجم پلاك چربی و در نتیجه تشدید تنگی سرخرگ، محدودیت خونرسانی شریان بیشتر شده و فعالیت مختصر فرد مبتلا منجر به ایجاد آنژین می شود. در موارد بسیار شدید تنگی شریان (90%) ممكن است در حالت استراحت علائم آنژینی وجود داشته باشد. نكته مهم این است كه با افزایش تنگی سرخرگ، شاخه های جانبی و كمكی ممكن است در كنار سرخرگ آسیب دیده ایجاد شده و با خونرسانی به عضله مشروب شده توسط آن از شدت علائم بكاهند. ضمناً در برخی از افراد مخصوصا مبتلایان به دیابت علیرغم وجود ایسكمی بافت قلب به علت اختلالات عصبی ممكن است هیچگونه علائمی وجود نداشته باشد ویا علائم مختصر غیر اختصاصی ایجاد شود.
خطرناكترین عارضه پلاكهای چربی در دیواره سرخرگها، پاره شدن و یا زخمی شدن ناگهانی دیواره این پلاكها و تشكیل لخته خون برروی آن می باشد. لخته خون ایجاد شده منجر به انسداد كامل و یا نزدیك به كامل مجرای سرخرگ شده و منجر به سندرم های حاد كرونر و سكته های قلبی می شود.
در اغلب موارد الكتروگرام در حالت استراحت در فرد مبتلا به تنگی سرخرگی قلب طبیعی است و در صورتی كه براساس شرح حال شك به بالینی به تنگی سرخرگی وجود داشته باشد، تست های تشخیص به كار می روند. این تست ها شامل تست ورزش(treadmill)، اسكن پرفیوژن و استرس اكوكاردیوگرافی می باشند. در صورتی كه شك بالینی به تنگی كرونر بالا باشد ممكن است متخصص قلب برای تشخیص سریعتر، مستقیماً آنژیوگرافی كرونر را در نظر بگیرد. درمان تنگی عروق كرونر شامل كنترل عوامل خطرساز، درمان دارویی برای كنترل درد، آسپیرین برای پیشگیری از حملات قلبی و اصلاح تنگی برای رفع علائم است. اصلاح تنگی ممكن است توسط آنژیوپلاستی و یا عمل جراحی(CABG) انجام شود.
اصولاً یکی از مطمئن‌ترین راه‌های معاینه وضعیت رگهای قلب انجام آنژیوگرافی است. در این کار، پزشک متخصص قلب در اتاقی که شبیه به اتاق عمل است و « کت لب» نامیده می‌شود از محل کشاله ران لوله‌هایی را به محل سرچشمه رگهای تغذیه کننده قلب که «سرخرگهای کرونری» نام دارند می‌رساند و با تزریق یک ماده حاجب (که حکم تزریق رگ را دارد) و با فیلمبرداری به‌دنبال تابش اشعه ایکس، وضعیت جریان خون در رگهای قلب و گرفتگی احتمالی آنها را با دقت بسیار زیادی مشخص می‌کند.
فیلم آنژیوگرافی امروزه به‌صورت دیجیتال و روی یک لوح فشرده(CD) به بیمار تحویل داده می‌شود تا بتواند آن را به پزشکان دیگر هم نشان دهد و با آنها مشورت کند.
وقتی یک رگ قلب دچار گرفتگی است، حتی اگر گرفتگی آن برطرف شود ولی چیزی که از داخل رگ را باز نگه دارد در آن محل گذاشته نشود، به احتمال نزدیک به 50 درصد آن رگ در همان محل دوباره دچار گرفتگی می‌شود. به همین دلیل، یک لوله فلزی شبیه به یک فنر ظریف که در بین مردم به آن « فنر قلب» می‌گویند در آن محل درون رگ گذاشته می‌شود. با استنت احتمال گرفتگی دوباره رگ در همان محل به حدود 5 تا 17 درصدمی رسد.
با دانش امروزی هنوز دقیقاً مشخص نیست کدام افراد دچار این گرفتگی مجدد خواهند شد و به همین دلیل مراجعه و پیگیری منظم وضعیت رگهای قلب فقط با معاینات و آزمایش‌های مورد نظر پزشکان متخصص قلب میسر می شود.
یکی استنت‌هایی که روی آنها به دارو آغشته شده که اصطلاحاً به آنها استنت‌های دارویی گفته می‌شود. دسته دوم استنت‌هایی هستند که روی آنها دارویی وجود ندارد که باز آنها هم 2 دسته می‌شوند؛ دسته‌ای که از جنس فولاد هستند و دسته‌ای که از فلزهای کروم- کبالت ساخته شده‌اند.
برای کسانی که گرفتگی رگهای قلب آنها در وضعیت پایدار و مزمنی قرار دارد، استفاده از استنت با مصرف قرص و دارو بدون هرگونه عمل هیچ فرقی ندارد. به عبارت دیگر، پزشک باید به بیمار توضیح دهد و انتخاب را به‌عهده او بگدارد.
اکثر بیماران ترجیح می‌دهند از اتاق« کت لب» و عمل گذاشتن استنت بپرهیزند و فقط به خوردن دارو و قرص‌ها اکتفا کنند. جالب توجه است که به‌نظر می‌رسد اکثر بیمارانی که در کشور ما برای آنها استنت گذاشته می‌شود در وضعیت پایدار قرار دارند و شمار کمی از بیماران دریافت کننده استنت در وضعیت ناپایدار هستند.
در بیماری آترواسکلروسیس به دلیل تشکیل پلاک و افزایش ضخامت دیواره شریان ، اندازه مجرای عبوری خون کاهش می یابد بنابراین پزشکان می کوشند با استفاده از آنژیوپلاستی از طریق بالن و کاشت استنت ، اقدامات مناسبی برای مداوای گرفتگی عروق بیمار انجام دهند.
بیشترین محل وقوع این بیماری ، شریان های کرونری و مغزی هستند بنابراین می توان سکته قلبی و مغزی را ۲ پیامد اصلی این بیماری به شمار آورد. در این بیماری تشکیل پلاک و افزایش ضخامت دیواره شریان ، اندازه مجرای عبور خون را کاهش می دهد. آترواسکلروسیس یک بیماری پیش رونده با سیر بسیار آهسته است که از دوران کودکی شروع می شود اما تا میانسالی و پس از آن که ضایعات شریانی موجب بروز علائم بالینی می شود تظاهر نمی کند. افزایش فشارخون ، اعتیاد به سیگار، چاقی ، دیابت ، تنش عصبی ، مصرف بیش از حد کربوهیدرات ها و الگوی جریان خون از عوامل خطرسازی هستند که زمینه ساز گرفتگی عروق قلبی هستند.عوامل خطرزا بیشتر به صورت سیستمی در گرفتگی عروق قلبی تاثیر می گذارند، در حالی که جریان خون به صورت موضعی تاثیر می گذارد و سبب شدت گرفتگی عروق می شود. در جریان نوسانی خون ، زمان توقف ذرات موجود در خون افزایش می یابد و ذرات فرصت کافی برای چسبیدن به لایه اندوتلیم دارند که این اولین گام در تشکیل آترواسکلروسیس است.
تنگی شریان در مراحل پیشرفته آن عوارض بسیار جدی داشته و نیازمند اقدامات کلینیکی ویژه ای برای مداوای آن خواهد بود. جراحی قلب باز (بای پس)، آنژیوپلاستی با بالن و کاشت استنت مهمترین اقدامات کلینیکی است که برای مداوای گرفتگی عروق کرونر استفاده می شوند.
درمان عروق قلبی
یکی از روشهای درمان گرفتگی عروق کرونر، عمل جراحی روی عروق کرونر و استفاده از گرافت بای پس است.
پیوند عروق قلبی در شرایط خاصی ضرورت پیدا می کند. یکی دیگر از روشهای درمان تنگی عروق استفاده از استنت هاست. وظیفه اصلی استنت ها باز نگه داشتن عروق بیمار و ایجاد یک مجرای مناسب برای عبور جریان خون است.