ناشناس
سوال 293310
تک فرزندی دارم دو ساله به علت وابستگی شدید و رفتن به کار یک ماه پیش به مهد بردم ولی ناسازگاری کرد به طوری که شبها هراسان از خواب بیدار میشد وخود را به دیوار میزد و لجباز شده که از بردن به مهد پشیمان شدم الان هفته ای دو روز نزد مادر خودم میبرم با مامانم مشکلی ندارد وچون خانواده پدری من پر جمعیت است انجا بهتر شده (از نظر اجتماعی)در خانه خودم باکسی رفت و امد نداریم در ضمن یک برادرزاده دارم که با پسر من 18 روز فاصله سنی دارند(پسر من بزرگتر است )ولی او خیلی از نظر جسمی و روانی سرحالتر است باهیچ بچه ای بازی نمیکند همیشه همه جا باید کنارش باشم خیلی لجباز و عصبی است اگر چیزی بخواهد به او ندهیم وسایل اطرافش را پرت میکند خیلی بهانه میگیرد واقعا"کلافه شدم خواهشمندم راهنمایی کنید<br>از نظر اقتصادی در سطح متوسط هستیم با تنها خانواده هایی که رفت و امد میکنیم پدر و مادر خودم و شوهرم هستند شوهرم هیچ دوستی ندارد وحاضر نیست باکسی رابطه برقرار کنیم خودم خیلی دوست دارم حتی در این مورد خیلی بحث کردیم ولی فایده نداشت
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام
خانم محترم، اینطور كه من درك كردم احتمالاً شما با همسر خود بر سر موضوع رفت و آمد و ارتباط اجتماعی بحث های شدید و زیادی داشتید. حال اگر این نزاعها در دوران بارداری هم اتفاق افتاده باشد و روحیات شما را در آن دوران آزرده باشه می تواند برسیستم عصبی فرزند شما تأثیر گذار باشد. لذا سعی كنید محیط خانه را حتی الامكان آرام سازید تا فرزند شما آرامش را تجربه كند. شما می توانید روزانه برنامه ای منظم جهت رفتن به فضای بازی كودكان قرار دهید تا فرزند شما در محیط اجتماعی قرار گیرد و با مهارت های متناسب با سن در جمع همسالان آشنا شود. بعلاوه در صورتیكه برای بازی مقداری از شما دور شد این استقلال رو تشویق كنید و به هیچ وجه نگرانی خود را از دوری او ابراز نكنید و منتقل نكنید. حتی با چشمانتان مراقبت از او را برایش آشكار نكنید. در مجموع می توانید استقلال او را با سپردن در كلاسهای مختلف به صورت بسیار پاره وقت ( مثلاً دو روز در هفته) پرورش دهید و به تدریج این زمان را طولانی تر كنید به نحوی كه به یكباره دوری طولانی مدت از شما رو تجربه نكنه. در شروع كار با استفاده از تشویق های مكرر می توانید رفتار را ثبات بخشید و پس از آن تشویق ها را فاصله دار كنید تا رفتار ادامه یابد.
خانم محترم، اینطور كه من درك كردم احتمالاً شما با همسر خود بر سر موضوع رفت و آمد و ارتباط اجتماعی بحث های شدید و زیادی داشتید. حال اگر این نزاعها در دوران بارداری هم اتفاق افتاده باشد و روحیات شما را در آن دوران آزرده باشه می تواند برسیستم عصبی فرزند شما تأثیر گذار باشد. لذا سعی كنید محیط خانه را حتی الامكان آرام سازید تا فرزند شما آرامش را تجربه كند. شما می توانید روزانه برنامه ای منظم جهت رفتن به فضای بازی كودكان قرار دهید تا فرزند شما در محیط اجتماعی قرار گیرد و با مهارت های متناسب با سن در جمع همسالان آشنا شود. بعلاوه در صورتیكه برای بازی مقداری از شما دور شد این استقلال رو تشویق كنید و به هیچ وجه نگرانی خود را از دوری او ابراز نكنید و منتقل نكنید. حتی با چشمانتان مراقبت از او را برایش آشكار نكنید. در مجموع می توانید استقلال او را با سپردن در كلاسهای مختلف به صورت بسیار پاره وقت ( مثلاً دو روز در هفته) پرورش دهید و به تدریج این زمان را طولانی تر كنید به نحوی كه به یكباره دوری طولانی مدت از شما رو تجربه نكنه. در شروع كار با استفاده از تشویق های مكرر می توانید رفتار را ثبات بخشید و پس از آن تشویق ها را فاصله دار كنید تا رفتار ادامه یابد.