سوال 293511

با سلام

دوست عزیز، بخش اول پاسخ شما بیشتر جنبه فقهی دارد وبرای توضیحات بیشتر باید به بخش احکام مراجعه کنید؛ اما بنده در حد اطلاعات خود به سؤال شما پاسخ می دهم:

بهتراست درابتداء به ترکیب آیه بپردازیم:

فاء درفَتُذَکِّرَ: فاء سببیت، تُذکِّر: فعل مضارع منصوب به أن مقدّره، إحدی: فاعل تذکروتقدیرآ مرفوع، هما مضاف إلیه و محلاً مجرور، الأٌخری: مفعول وتقدیراً منصوب.
کلمه إحدی مؤنث أحد و الأخری مؤنث الآخر است پس هردوی این کلمات به همان دو زن برمی گردد و نمی توان آن را به دادگاه یا هرمرجع دیگری نسبت داد. علاوه بر این فعل تذکر باب تفعیل است واین باب نه تنها متعدی است بلکه برای تعدیه بقیه افعال هم بکار می رود بنابراین این فعل بدون مفعول استعمال نمی شود.
تذکر به معنای به یاد آوردن وبه خاطرآوردن است.با توجه به همه این موارد ترجمه های قرآنی صحیح است و ترجمه شما درست نیست. علت آن است که دادگاه شهادت هر دو زن را می خواهد نه یک زن را پس هر دو باید با هم شهادت دهند واگریکی اشتباه کرد دیگری اورا متذکر می شود تا هردو باهم شهادت درست بدهند آقای قراءتی درتفسیر نور درذیل این آیه می فرمایند:
"هرکدام ازمردها می توانند به تنهایی شاهد باشند ولی اگر شاهد یک مردودوزن بود باید آن دوزن به اتفاق هم ادای شهادت کنند تا اگر یکی اشتباه کرد نفردوم یادآوری کند."