سوال 293964

با عرض سلام و تحیت.
دوست محترم!
عشق به خداوند وقتی حاصل می شود که انسان با فطرت انسانی خود رابطه خوبی برقرار کند، به گونه ای که در نزد خود شرمنده نباشد. پس از آن که انسان رابطه اش را با خودش حسنه کرد، رابطه اش با خدایش حسنه می شود.
در روایت است که گناه، محبت عبادت را از انسان می گیرد.
در خصوص نماز، علاوه بر آن چه در روایت گذشت، به ذکر توصیه ای از آیت الله بهجت برای شما بسنده می کنیم. ایشان فرموده اند: "احساس لذت در نماز یک سری مقدمات خارج از نماز دارد، و یک سری مقدمات در خود نماز.
آنچه پیش از نماز و در خارج از نماز باید مورد ملاحظه باشد و عمل شود این است که انسان گناه نکند و قلب را سیاه و دل را تیره نکند؛ و معصیت، روح را مکدر می کند و نورانیت را از دل می برد.
در هنگام نماز نیز انسان باید زنجیر و سیمی دور خود بکشد تا غیر خدا داخل نشود، یعنی فکر را از غیر خدا منصرف کند و توجهش به غیر خدا مشغول نشود و اگر به طور غیراختیاری توجهش به جای منصرف شد، به محض التفات پیدا کردن باید قلبش را از غیر خدا منصرف کند."
در جایی دیگر شخصی از محضر ایشان می پرسد: برای این که در انجام فرمان الهی مخصوصا نماز با خشوع باشیم چه کنیم؟ و ایشان در جواب می فرماید: "در اول نماز، توسل حقیقی به امام زمان(عج) کنید، و عمل را با تمامیت مطلقه انجام دهید."
مطالعه کتاب ذیل در این زمینه مفید است:
"معراج عشق"، مهدی سمندری، قم: بوستان کتاب.
با آرزوی توفیق.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.