سوال 294572

با عرض سلام و تحیت.
دوست محترم!
1. عبودیت همان بندگی کردن است و مقام عبودیت، مقام بندگی است؛ و این ارجمند ترین مقامی است که انسان به آن متصف می شود.
به تشهد نماز دقت کنید، در کنار رسالت پیامبر اکرم(ص)، مسأله عبودیت آن حضرت مطرح شده است. انسان وقتی به مقام عبودیت نائل خواهد شد که همه زندگانیش را با فرامین و دستورات دین خداوند متعال تطبیق دهد و جز رضای او را در زندگی دنبال نکند.
2. این دو عبارت اشاره به رحمت بیکران الهی دارد. این عبارت اشاره به این مطلب دارد که خداوند قبل از آن که چیزی یا کسی استحقاق نعمتی را داشته باشد به او آن نعمت عطا می کند و دستش به رحمت باز است.
در دعای جوش کبیر نیز فرازهایی مشابه به این فرازها را می بینیم.
توضیح مطلب این که رحمت خدا یک سویه است، یعنی او به سبب استحقاق ما نیست که بر ما نعمت می دهد، بلکه او فیضش بی حساب و از باب لطف صرف است.
تعبیر "باسط الیدین بالرحمة" ـ یعنی ای کسی که دو دست را به رحمت باز گشوده است ـ تعبیری است که غایت رحمت الهی را می رساند.
با آرزوی توفیق.
موسسه ذکر ـ قم.
باستانی.