سوال 295209

با سلام
آنچه در رفتار با نوجوانان و در مجموع در شیوه های تربیتی دارای اهمیت است اینکه سعی کنید ضمن آنکه نظرات خودتون رو به آنها منتقل می کنید (من فلان کار رو دوست ندارم) و از جملات خبری استفاده می کنید از امر و نهی و اجبار بپرهیزید.
آموزش های مذهبی را از طریق غیر مستقیم انجام دهید مثل CD، کناب، دوست خوب، معاشرت با خانواده مقید و ... در مواردی که قصد راهنمایی و ارشاد او را در تصمیمات مختلف دارید به جای تحمیل نظرات خودتون او رو به تفکر وادار کنید تا راه حلهای مختلف رو بدون ارزش گذاری شما ارائه بدهد. سپس در مورد هر راه حل باهم فکر کنید عواقب آن رو بسنجید، آثار مختلفش رو محک بزنید، احساسات خودش و خانواده اش رو ارزیابی کنید و ... با این کار به جای ایجاد مقاومت که با اجبار در وی به وجود می آید با راهنمایی شما قوه تفکر را در او فعال کردید و عاقبت اندیشی رو به او آموزش دادید. آگاه باشید فرزندان ما آنچه که ما عمل می کنیم، می آموزند و عمل می کنند نه آنچه که از آنها فقط با زبان و کلام می خواهیم. بنابراین پیش از ایجاد هرگونه روش رفتاری در او خود شما و پدرش به آن روش عمل کنید. در کنار این کار از ابراز احساسات و روابط گرم و صمیمی و ایجاد اعتماد در روابط دریغ نکنید. در این صورت مواد آموزشی به صورت خیلی سالم از والدین آموخته خواهد شد. سعی کنید نقاط مثبت شخصیت فرزندانرا برجسته کنید و طوری نشان دهید که بیشتر نقاط مثبت را می بینید تا نقاط منفی را. به او توجه کنید که در قبال انتظاراتی که او از شما والدین خود دارد متقابلاً والدین نیز از او انتظاراتی دارند. اوقات فراغت او را با سرگرمی های سالم مثل ورزش، معاشرت با فامیل و دوستان مثبت و سازنده، تفریحات خانوادگی و ... پر کنید. تا زمان خالی برای انحراف رفتاری نداشته باشد. پذیرای انتقادات او باشید تا با پرورش تفکر انتقادی اعتماد به نفس را در او پرورش دهید و در ضمن شنوای انتقادات شما نیز باشد. از مطالبی که در مورد روابط والدین و نوجوانان در سایت ارائه می گردد نیز کمک بگیرید.