ناشناس
سوال 298241
با سلام خمت مشاور محترم<br>من چند روز پیش دوران آموزشی سربازیم تمام شد و در هنگام تقسیم استان ایلام افتادم وبا توجه به اینکه من در اصفهان زندگی می کنم خیلی ناراحت شدم هنوز نتوانستم آنرا هضم کنم از لحاظ روحی وضعیت خوبی ندارم.تنها دلخوشی من فوق لیسانس می باشد که انشالله به احتمال زیاد امسال قبول می شوم .باز هم با اینکه اگر قبول شوم چند ماهی بیشتر سربازی نمی روم اما هنوز هم خیلی ناراحتم استرس دارم که حتی آن موقغ ترخیصم به مشکل بخورد.<br>واقعا موقع رفتن و چند روز اول خیلی سخته. چیکار کنم تا خودم را از نظر روحی اماده کنم؟ اگر می شود جوابم را تا روز چهارم بدهید چون باید پنجم خوم را معرفی کنم در ضمن من سرباز نیروی مقاومت سپاه هستم<br>
ثبت پاسخ جدید
برای ثبت پاسخ، لطفا وارد حساب کاربری خود شوید.
پاسخ‌ها
1 پاسخبا سلام.
جدا شدن از خانواده، رفتن به شهرهای غریبه و ... سخت است. ذات سربازی هم رفتن و رو به رو شدن با همین مسائل است که تأثیر خوب آن تا آخر عمر برای شما باقی می ماند و بسیار ارزشمند است. چون به هر حال شما باید در آینده از خانواده جدا شوید؛ مسئولیت زندگی خودتان را بپذیرید؛ وابسته ی دیگران نباشید؛ عواطف خود را کنترل کنید؛ راه و رسم زندگی کردن در شرایط سخت را یاد بگیرید. خدا را شکر که الآن شرایط آن پدید آمد.
1. خیلی قضه را بزرگ نکنید. صدها و هزاران نفر همانند شما همین شرایط را دارند. قرار است مدتی در شهر دیگری باشید. این «فاجعه» نیست. فقط یک اتفاق است و یکی از مراحل زندگی شما؛ اگر مردانه و رشد یافته با آن برخورد نکنید، به شما صدمه می خورد.
2. احتمالاً خیلی به خانواده انس داشته اید و کمتر دور از آنها بوده اید. این دلبستگی و وابستگی در زمان کودکی خوب و مفید است اما در دوارن سربازی نشانه ی این است که رشد نکرده اید و دوست دارید کودک بمانید. چه اشکالی دارد که به خودتان بگویید: "محکم باش. قرار نیست که همه ی اتفاق ها مطابق میل تو باشد. من به خاطر چیزهایی که دوست دارم باید این شرایط را تحمل کنم. من هدف دارم، آرزو دارم و حاضر بهای رسیدن به آنها را بپردازم. رفتن به سربازی یکی از آنهاست."
شما فقط در چند روز اول مشکل دارید بعد با ارتباط با دوستان و ... به تدریج عادی می شود. به زمان اجازه دهید که خودش را نشان دهد؛ عجله نکنید.
خدانگهدار جناب سروان
جدا شدن از خانواده، رفتن به شهرهای غریبه و ... سخت است. ذات سربازی هم رفتن و رو به رو شدن با همین مسائل است که تأثیر خوب آن تا آخر عمر برای شما باقی می ماند و بسیار ارزشمند است. چون به هر حال شما باید در آینده از خانواده جدا شوید؛ مسئولیت زندگی خودتان را بپذیرید؛ وابسته ی دیگران نباشید؛ عواطف خود را کنترل کنید؛ راه و رسم زندگی کردن در شرایط سخت را یاد بگیرید. خدا را شکر که الآن شرایط آن پدید آمد.
1. خیلی قضه را بزرگ نکنید. صدها و هزاران نفر همانند شما همین شرایط را دارند. قرار است مدتی در شهر دیگری باشید. این «فاجعه» نیست. فقط یک اتفاق است و یکی از مراحل زندگی شما؛ اگر مردانه و رشد یافته با آن برخورد نکنید، به شما صدمه می خورد.
2. احتمالاً خیلی به خانواده انس داشته اید و کمتر دور از آنها بوده اید. این دلبستگی و وابستگی در زمان کودکی خوب و مفید است اما در دوارن سربازی نشانه ی این است که رشد نکرده اید و دوست دارید کودک بمانید. چه اشکالی دارد که به خودتان بگویید: "محکم باش. قرار نیست که همه ی اتفاق ها مطابق میل تو باشد. من به خاطر چیزهایی که دوست دارم باید این شرایط را تحمل کنم. من هدف دارم، آرزو دارم و حاضر بهای رسیدن به آنها را بپردازم. رفتن به سربازی یکی از آنهاست."
شما فقط در چند روز اول مشکل دارید بعد با ارتباط با دوستان و ... به تدریج عادی می شود. به زمان اجازه دهید که خودش را نشان دهد؛ عجله نکنید.
خدانگهدار جناب سروان