سوال 298584

سلام. امام زمان بر اساس حكمت الهی در حالی كه در میان ما حاضر و شاهدند برای ما ناشناخته و به تعبیری غایبند . بنا بر این نیست که در عصر غیبت همه امام را رویت کنند (بدین معنا که ببینند و بشناسند) اگر بنا بر این بود که با یک ذکر و و دعا در نماز همه موفق به زیارت حضرت شوند دیگر غیبت معنا نداشت. لیکن در موارد خاص و اندکی چنین توفیقی حاصل می شود . وظیفه ی ما در عصر غیبت تلاش برای خودسازی و نزدیک شدن و هم سنخ شدن با امام است . طبیعى است كه هر قدر سنخیت با ولى عصر علیه‏السلام بیشتر باشد، محبت آن حضرت و توجه و عنایاتشان به انسان بیشتر خواهد شد و محبت انسان نیز به آن حضرت افزون‏تر خواهد گشت. وظیفه ما تلاش براى ملاقات با امام زمان علیه‏السلام نیست.ملاقات با امام زمان علیه‏السلام و دیگر اولیاى الهى، نیاز به سنخیت با آنان دارد و به دست آوردن سنخیت با اولیاى الهى، نیاز به تحقق دو بعد (معرفت و عمل) دارد. اگر كسى خود را به اولیاى الهى شبیه نمود، به لقاى آنان نیز واصل خواهد شد.
نوریان مر نوریان را طالبند
ناریان مر ناریان را جاذبند
ما باید در همه حال، سرباز آماده آن حضرت بوده، همواره در خدمت او باشیم. این مسئله را آیه 200 سوره آل عمران چنین بیان مى‏كند: «اى كسانى كه ایمان آورده‏اید! صبر كنید و یكدیگر را به صبر وادارید و مرابطه نمایید وتقوا و خداترسى را پیشه سازید؛ باشد كه رستگار شوید».
امام باقر علیه‏السلام در تفسیر این آیه مى‏فرماید: «صبر كنید بر اداى فرایض (یعنى در انجام تكالیف الهى، استقامت داشته باشید) و در برابر دشمنان، پایدارى كنید و با امامتان (كه انتظارش را مى‏كشید)، مرابطه نمایید».